...πως δεν θέλετε να σας ξαναμιλήσω για ποδόσφαιρο. Κάνω λάθος??
Αν εξαιρέσουμε το "μην μας τα σπάς με το ποδόσφαιρο" βλέπω πως το φίλαθλο (λέμε τώρα) κοινό γουστάρει να δεί Στέλλα Μπέζ στον πάγκο του Παναθηναϊκού ως προπονήτρια ή ως σφουγγαρίστρα (με όποια έννοια θέλετε αυτό το τελευταίο).
Από την άλλη ο Πατέρας Εφραίμ και ο Σύζυγος Μάρας πήραν ακριβώς τα ίδια ποσοστά!!!! Καλά ούτε για ξεκάρφωμα ρε παιδιά μια διαφοροποίηση??
Τέλος αυτοί που διαμόρφωσαν το 4% ψηφίζοντας για καλύτερο προπονητή τον Θλιμμένο Πρίγκιπα Μπάγιεβιτσ, να παρουσιαστούν την Δευτέρα με τους κηδεμόνες και την απολογία τους.
Πέρα από την πλάκα, ας γίνει ένας καλός αγώνας χωρίς εντάσεις και παρατράγουδα, ας κερδίσει ο καλύτερος, (δηλαδή εμείς), και αυτά τα ολίγα. Πολλά φιλιά σε όλους καλό σαββατόβραδο.
Και επειδή δεν είμαι και σε top διάθεση (οι φιλενάδοι να σταματήσουν τα χάχανα παρακαλώ), σας αφήνω με μερικές ακόμη ερμηνείες της άριας της Ελισάβετ (όχι της Κυρίας Ελισάβετ Soula), έτσι για να ανέβει το κέφι και η διάθεση.
Birgit Nilsson sings Elisabeth's aria from Wagner's Tannhauser. From a 1964 TV broadcast. (ελπίζω προς αποκατάσταση του ειδώλου)
Kirsten Flagstad radio broadcast 1936 (συνοδεία πιάνου)
Leonie Rysanek Vienna State Opera, 1979 (για τον φίλο Ντέμη που η ομάδα του δεν τα κατάφερε και πάλι σήμερα και επειδή μου πρότεινε αυτή την ερμηνία). εδώ έχουμε και κατά την γνώμη μου την καλύτερη απόδοση της μουσικής του Βάγκνερ από όσες ακούσαμε στα βίδεα άλλα μπορεί να κάνω και λάθος μουσικός δεν είμαι.
Τελευταίο update για σήμερα το υπόσχομαι, αλλά μόλις το άκουσα και πολύ με άρεσε. Η ίδια άρια από την Deborah Voigt και την ορχήστρα της Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης.
Προσφορά του Μυστήριου φίλου, της σουπιέρας της γιαγιάς του provatou που για 2η φορά από σπόντα με ευνοεί, και του καλού φίλου Πάυλου The Dot manπου μοιράστηκε μαζί μου την πρόσκληση που είχε κερδίσει.
Μια πολύ καλή παράσταση σε έναν όμορφο χώρο (θέλω το τραπέζι που έχει στο υπόγειο τώρα) πρώην βαφείο (απ' όπου και το όνομα του θεάτρου), 2 βήματα από το Blue Train (έλα που δεν ξέρεις που είναι αυτό), και μετά χαλαρό ποτάκι στο προαναφερθέν μαγαζί με 2 φιλαράκια από την μπλογκογειτονιά.
Τέλεια σας λέω!!!
Για την παράσταση έχει γράψει πολύ όμορφα την κριτική του ο Μυστήριος οπότε εγώ δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω. Λεπτομέρειες βλέπετε επίσης στο λίκ του μικρού φουαγιέ.
Και πάλι ευχαριστώ πολύ τους 2 Παύλους για την πρόσκληση και την παρέα.
Αυτά τα σύντομα και ολίγα από μένα, φεύγω για να παραστώ στην βράβευση των 4 Χουακίνων για το καλύτερο μαθητικό μπλόγκ. Και εις ανώτερα guys!!!
Υ.Γ: Και επειδή ο Παύλος ενθουσιάστηκε με το "σάουντρακ" της παράστασης σας βάζω βίδεα από τις άριες που ακούγονται στην διάρκεια του έργου. Και πάλι ντροπ ον γιού Παύλο Τελίτσα μαν που έκανες σαν να μην τις έχεις ξανακούσει ποτέ πριν, ενώ τις έχω βάλει τόσες φορές στο μπλόγκ μου. Τελικά μόνος μου τα βλέπω τα βίδεα όπερας έτσι δεν είναι???
BIRGIT NILSON Τόκυο 1969 "Dich teure Halle" [Από την όπερα Τανχόιζερ του Βάγκνερ]
JESSYE NORMAN Carnegie Hall Centennial Gala, 1991 "Dich teure Halle" [Από την όπερα Τανχόιζερ του Βάγκνερ]
MARIA CALLAS "Vissi d'arte" [από την όπερα Τόσκα του Πουτσίνι]
ANNA NETREBKO Salzbourg 2005 "E strano" [Από την όπερα του Βέρτνι, Η Τραβιάτα]
ANNA NETREBKO St. Petersburg, Mariinsky Theatre, June 2003 "Adio del pasato" [Από την όπερα του Βέρτνι, Η Τραβιάτα]
Ελπίζω Παύλο να μην ξέχασα κάτι. Το ρώσικο παίζει στο μπλόκ του Μυστήριου. Κατι μου λέει πως μιλόντας για την όπερα την έκαψα την παράσταση, ελπίζω όμως όχι.
Ουστ λοιπόν κι εσύ, γιατί έχουμε και δουλειές να κάνουμε.
Και όχι, ο Θεός δεν μπορεί να σε βοηθήσει όταν είσαι εντελώς άσχετος. Οπότε σταμάτα να κοιτάζεις ψηλά, γιατί θα φάς καμιά ροχάλα στο μάτι και μετά θα λές πως είμαστε και κάφροι.
Υ.Γ: Και σταματήστε να λέτε πίπες περί Μπάγιεβιτς (tovene592 σε σένα μιλάω). Έλεος!!! Όλοι θα τον πάρουμε αυτόν???
Υ.Γ: ρίξτε και μια ψήφο στην έρευνα επάνω. Μπορείτε κι εσείς να κάνετε την διαφορά ___________________________________________
Αφού διαβάσετε τις ιστορίες για τα 6 αυτά Θανάσιμα Αμαρτήματα, διαβάστε την ΟΡΓΗ που κλείνει τον κύκλο των 7 Θανάσιμων Αμαρτημάτων σε ένα φινάλε που συνδυάζει όλες τις ιστορίες.
Ο Κώστας ήταν ιδιοκτήτης ενός από τα μεγαλύτερα και πολυτελέστερα εστιατόρια της πόλης. Εκείνο το βράδυ το εστιατόριο ήταν κλειστό για τον κόσμο… το είχε νοικιάσει για ένα βράδυ ένας επιχειρηματίας που θα έκανε το τραπέζι στη νέα του κατάκτηση… ανδρική κατάκτηση… (ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ)
Ο Κώστας είχε κληρονομήσει το εστιατόριο από τον πατέρα του και δε διακρινόταν για τη εργατικότητα του…
Αργά εκείνο το βράδυ…
Οι υπάλληλοι είχαν τελειώσει το καθάρισμα… Ο επιχειρηματίας είχε φύγει ικανοποιημένος…
Ο Κώστας καθόταν και παρακολουθούσε… το μόνο που έκανε ήταν να δίνει εντολές… καμία άλλη συμμετοχή πέρα από αυτό… και η συμπεριφορά του δεν ήταν πάντα η καλύτερη…
Ο νεαρός που συνόδευε τον επιχειρηματία κάτι του θύμιζε… αλλά δε θυμόταν τι… κάπου τον είχε συναντήσει… Είχε μάθει από το προσωπικό πως είναι μοντέλο αλλά δε θυμόταν να τον έχει δει σε κανένα εξώφυλλο, σε καμιά φωτογράφηση…
Τώρα ήθελε μόνο να επιστρέψει στο σπίτι του… να βάλει ένα ποτήρι ουίσκι και να βυθιστεί στην νέα του δερμάτινη πολυθρόνα που είχε έρθει εκείνο το απόγευμα.
Δεν είχε προλάβει να τη χρησιμοποιήσει ακόμα, αφού οι μεταφορείς έφτασαν την ώρα που εκείνος έφευγε για το εστιατόριο…
Κλείδωσε το εστιατόριο και επέστρεψε σπίτι του…
Επέστρεψε σπίτι του βαριεστημένος…
Έκανε ένα μπάνιο και έβαλε ένα ποτήρι ουίσκι… Κυκλοφορούσε γυμνός παρά το γεγονός ότι ήταν χειμώνας…
Άναψε τσιγάρο και κάθισε στη βαριά δερμάτινη πολυθρόνα του.
Μισή ώρα μετά τον είχε πάρει ο ύπνος…
Ξύπνησε μέσα στη νύχτα… «Θα πρέπει να με πήρε ο ύπνος» σκέφτηκε… «Καλύτερα να πάω στο κρεβάτι»…
Κοίταξε το σώμα του… είχε γεμίσει περίεργα εκζέματα…
Έκανε να σηκωθεί από την πολυθρόνα αλλά δεν τα κατάφερε…
Προσπάθησε ξανά…
«Τι στο καλό»… ψιθύρισε…
Τότε συνειδητοποίησε με τρόμο πως κομμάτια από το δέρμα του είχαν αρχίσει να πέφτουν… δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε…
Το τηλέφωνο ήταν μακριά και δεν μπορούσε να μετακινηθεί από την πολυθρόνα… ένιωθε τόσο αδύναμος…
Τον έπιασε πανικός…
Ούρλιαξε…
Έπρεπε να σηκωθεί… έπρεπε να φτάσει στο τηλέφωνο…
Έβαλε όλη του τη δύναμη… καθώς σηκωνόταν είδε και άλλα κομμάτια από το δέρμα του να πέφτουν…
Έκανε να περπατήσει… Το σώμα του έλιωνε… Μαζί με το δέρμα τώρα έπεφταν και κομμάτια σάρκας…
Το δεξί του χέρι αποκολλήθηκε και βρέθηκε στο πάτωμα…
Εκζέματα έκανα την εμφάνιση τους και στο πρόσωπο του…το οποίο το ένιωσε να καίγεται…
Οι κραυγές του ακούστηκαν σε όλη την οικοδομή…
Έκανε μερικά βήματα. Κατέρρευσε… τα πόδια του διαλύθηκαν… Έμεινε ένας ανθρώπινος κορμός που σερνόταν βάζοντας όση δύναμη του απέμενε στο αριστερό του χέρι…
Φτάνοντας στο τηλέφωνο, αποκολλήθηκε και το αριστερό του χέρι…
Αγαπημένε Παιχνιδοποιέ, αγαπημένε φίλε σου εύχομαι τα καλύτερα για τα γενέθλιά σου. Με υγεία και ανθρώπους δίπλα σου που θα σε αγαπούν. Πολλά πολλά φιλιά γλυκό αγόρι.
Σήμερα είναι το μεγάλο ραντεβού, σκέφτηκε καθώς βρισκόταν στην κουζίνα...
Μιλούσαν 1,5 χρόνο από msn, αν και γνωριμία gaydar, μέχρι κάποια στιγμή να βρεί το θάρρος να τον καλέσει σπίτι του. Δεν ήθελε άλλωστε να τον περάσει για κάμια τσούλα, καμιά φτηνιάρα που γαμιέται με 2-3 άντρες το χρόνο.
Οι φιλενάδοι του, του πρότειναν να ετοιμάσει ένα καλό δείπνο και αυτό είχε σκοπό να κάνει. Ένα καλό, παραδοσιακό δείπνο να καρδαμώσει ο άντρακλας πριν τον ρίξει στο κρεβάτι και του στείλει την μήτρα στο κομοδίνο.
Παρήγγειλε λοιπόν από το τοπικό ντελιβεράδικο/ψητοπωλείο 2 κιλά αρνίσια παιδάκια, 3 μερίδες πατάτες, μισό κιλό κοκορέτσι και μια μερίδα από ζουμερά αμελέτητα σπεσιαλιτέ του μαγαζιού. Τζατζίκι δεν πήρε γιατί του έφερνε ακατάσχετο κλάσιμο.
Από το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς του, πήρε 2 νταμιτζάνες κρασί της Παρέας με κανουλίτσα και μια μερίδα κομμένη έτοιμη σαλάτα ρόκα παρμεζάνα λιαστή ντομάτα που του θύμιζε τα νιάτα του στην Μονμάρτη.
Για ορεκτικό σκέφτηκε την αθάνατη συνταγή της μάνας του. Γκουρμέ ντολμαδάκια με φρέσκα αμπελόφυλλα.
Αγόρασε 2 κονσέρβες ντολμαδάκια έτοιμα λαχταριστά για σερβίρισμα και τα άδειασε προσεκτικά και με αργές κινήσεις στην παλιά γιαπωνέζικη πιατέλα της μαμάς.
Καθώς ετοίμαζε τα πιάτα έβαλε ένα cd με την Madama Butterfly με την Μαρία Κάλλας να παίζει. Πάντα του έφερνε γούρι η Μαρία στο γαμήσι…
Τα πιάτα ήταν όλα έτοιμα…
Δοκίμασε ένα ντολμαδάκι…
-Γαμώ το σπίτι μου, ανάλατα τα κάνουν όλα αναρωτήθηκε…
Η Cio-Cio-san ατένιζε τον κόλπο του Ναγκασάκι Un bel di vedremo ακούστηκε από τα ηχεία στο σαλόνι…
Έκλεισε ηδονικά τα μάτια σκεφτόμενος τον εαυτό του στην θέση της ηρωίδας να περιμένει σπαρακτικά τον αγαπημένο της…
Che dira?Che dira? Chiamera "Butterly"...
… έπιασε από τη σακούλα του σούπερ μάρκετ το κουτί με το αλάτι…
Tutto questο avverra, te lo prometto...
…ένοιωσε την στύση του με το ένα του χέρι, καθώς η άρια έφτανε στο τέλος της ενώ με το άλλο έριξε μπόλικο αλάτι στα ντολμαδάκια…
io con sicura fede l'aspetto.
Το χτύπημα στο κουδούνι της πόρτας τον έκανε να βγεί από το λήθαργο, να ανοίξει τα μάτια του και να κατευθυνθεί στην εξώπορτα…
Λίγα λεπτά αργότερα κάθονταν και οι 2 στο τραπέζι…
Το κοκκινέλι έρεε άφθονο από την κανουλίτσα καθώς η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από θέματα της απλής καθημερινότητας όπως η αρχή της αβεβαιότητας του Χάιζενπεργκ,
-Δοκίμασε κάτι, προέτρεψε τον καλεσμένο του, κουράστηκα αρκετά για να μαγειρέψω σήμερα άλλα νομίζω πως έκανα καλή δουλειά, συμπλήρωσε χυδαία.
Τον είδε να απλώνει το χέρι του στην παλιά γιαπωνέζικη πιατέλα με τα ντολμαδάκια. Πήρε ένα από αυτά και το πλησίασε αργά στο στόμα του φροντίζοντας με τον πλέον πρόστυχο τρόπο να φουσκώσει ο καλογυμνασμένος του δικέφαλος κατά την εκτέλεση της κίνησης.
Τα δόντια του έσκισαν προσεκτικά τη μαλακή σάρκα από αμπελόφυλλα που περιέβαλε το καλοβρασμένο ρύζι. Λίγες σταγόνες από το ζουμάκι ύγραναν τα χείλη του…
Μάσησε αργά και σταθερά πριν καταπιεί, θέλοντας να επιβεβαιώσει με κάθε του κίνηση την κυριαρχία του ως Αρσενικό στο χώρο.
H όπερα τελείωσε με την αυτοκτονία της μικρής κορασίδας από το Ναγκασάκι.
-Μισό λεπτό να βάλω ένα άλλο cd να ακούσουμε, είπε και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι καθώς ο άντρας γέμιζε παιδάκια το πιάτο του…
Επέλεξε Norma, πάλι με την Κάλλας και αφού πήδηξε τα πρώτα tracks του cd, το άφησε να παίζει στην Casta Diva.
Γύρισε στο τραπέζι βρίσκοντας τον άντρα πεσμένο με τα μούτρα στο πιάτο με τα κρέατα. Τα γουρλωμένα μάτια του και η απουσία σφυγμού δεν ήταν ενθαρρυντικά στοιχεία.
-Γαμώ το φελέκι μου…πως θα καθαρίσω τώρα, αναρωτήθηκε κοιτώντας ξελιγωμένα τον καβάλο του νεκρού ελπίζοντας να ήταν αληθινές οι φήμες που θέλουν τους άντρες να τους γίνεται κάγκελο μετά το θάνατο.
Καθώς σκεφτόταν άρπαξε ένα ντολμαδάκι και το έχωσε βιαστικά στο στόμα του…
……………………………………………………………………………………………………………………………..
Τον βρήκαν μετά από πολλές μέρες οι φιλενάδοι του ξερό στο πάτωμα της κουζίνας τροφή για τους σκώληκες, τις κατσαρίδες και τα ποντίκια που υπήρχαν εν αφθονία πάντα στο σπιτικό του, μαζί με το πτώμα ενός καλογυμνασμένου άντρα.
Το ανοιχτό κουτί ποντικοφάρμακο δίπλα στο κλειστό κουτί με το αλάτι μέσα στην σακούλα του σούπερ μάρκετ, δεν άφηνε καμία αμφιβολία ως προς τα αίτια που οδήγησαν στην τραγωδία καθώς και ως προς την απύθμενη ηλιθιότητα του ανθρώπου που είχε ετοιμάσει το δείπνο.
Ήταν μια προσφορά στην Τέχνη τον Πολιτισμό και τα Γράμματα μετά από πρόσκληση της συναδέλφου akaninisti.
Το παιχνίδι είναι απλό. Γράφετε ένα διήγημα, μια νουβέλα βρε αδερφέ με θέμα τα ντολμαδάκια. ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΧΙ ΛΑΧΑΝΟΝΤΟΛΜΑΔΕΣ γιατί η συμμετοχή σας θα ακυρωθεί.
Προσκαλώ να συνεχίσουν τους:
Toymaker because Murder he wrote, Soula & Mirela τις πιο τρελές καβλιάρες επαρχιώτισσες της μπλογκόσφαιρας, Profylaktiko, διότι κάτω από αυτό το σκληρό και αδυσώπητο παρουσιαστικό κρύβεται μια καρδιά από ζάχαρη, Tanila γιατί εκείνη ΘΑ έπαιρνε τζατζίκι επειδή ακριβώς της φέρνει ακατάσχετο κλάσιμο,
basnia,μπας και καταφέρει να γράψει ένα κανονικό κείμενο κάποια φορά (χαχαχα αυτό για τα μην βλέπεις τα βιντάκια μου) Cobden διότι θέλω ιστορία με ντολμαδάκια και την Πεολίν, Sdryche, γιατί έχει να φάει κονσέρβα ντολμαδάκι εκεί που πάει (καλά χλωμό το κόβω) Sikia, διότι είμαι σίγουρος πως έχει έτοιμη ιστορία τρόμου με ντολμαδάκια από την πολύπαθη συμβίωση της με τον ποταπό provato42cm.
Επίσης καλούνται οι 2 μπλόγκερς των οποίων έκλεψα φράσεις από τα μπλόγκ τους στην ιστορία αυτή, να μήν με πάνε στα δικαστήρια, αυτά τα κάνουν άλλες, άλλα να το δούν ως ανοιχτή πρόσκληση. Ο ένας βέβαια θα πρέπει να ανοίξει ξανά το μπλόγκ του και ο άλλος να σταματήσει την γκρίνια οπότε δεν έχω πολλές ελπίδες.
ΚΑΙ τέλος, ναι κυρίες και κύριοι, καλώ, προσκαλώ και προκαλώ τον one and only Revqueer και γράψει μιαν ιστορία για το κοινό του που τόσους μήνες είναι με στερητικό σύνδρομο. ΓΡΑΨΕ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ!!!!
Θα έχουμε ένα υπέροχο γεμάτο εμπειρίες και κέφι Που-Σου-Κουείμαι σίγουρος γιαυτό. Και επειδή σας έχω αφήσει χωρίς Wagner πολύ καιρό, σας κάνω δώρο το τέλος από το "Λυκόφως των Θεών" την τελευταία όπερα από την τετραλογία "Το Δαχτυλίδι των Νιμπελουνγκεν"
"Το τελευταίο μέρος αυτό αρχίζει με την ικανοποίηση του αμοιβαίου έρωτα των δύο υπάρξεων της βαλκυρίας Μπρυνχίλτης, κόρης του υπάτου των θεών Βόταν, και του ήρωα Ζίγκφριντ, ο οποίος χάρις στη τόλμη του κατόρθωσε να φθάσει μέχρι αυτής μέσα από φλόγες που προστάτευαν τον ύπνο της. Κάτω όμως από την γοητεία της "εν ευτυχία" ανθρώπινης φύσης τους, λησμονούν το υψηλότερο σκοπό τους, να παρεμποδίσουν τη δύση της κυριαρχίας των θεών. Έτσι υφίστανται όλες τις δοκιμασίες και τις απαγοητεύσεις που κατά κανόνα επιφυλάσσονται στην ευτυχία μέχρι τον θάνατο του Ζίγκφριντ και της αυτοθυσίας της Μπρυχίλντης που βλέποντας την Βαλχάλλα ή Βελχούντε να γίνεται παρανάλωμα του πυρός, πηδά μέσα στις φλόγες έφιππη προσφέροντας τον ευατό της ολοκαύτωμα. Τότε και το "δακτυλίδι των Νιμπελούγκεν" επανέρχεται στη θέση του που απ΄ την αρχή ήταν στον Ρήνο όπου και αναλαμβάνουν πλέον τη φύλαξή του οι κόρες του ποταμού".
Όχι ή όπερα δεν τελειώνει εύθυμα άλλα με τον όλεθρο των Θεών, όμως η μουσική είναι τόσο υπέροχα συγκλονιστική που ακόμα και οι Θεοί θα ένοιωθαν τυχεροί αν πέθαιναν με τη συνοδεία της.
Ούτε κι εγώ θυμάμαι σε πόσα με έχουν καλέσει και ποιοι…
Τα παιχνίδια όμως δεν είναι για να βρίσκονται στα κουτιά τους να τα βλέπουμε, τότε απλά πεθαίνουν…
Οπότε ας αρχίσουμε και θα δούμε που θα μας βγάλει…
Αυτό που θα παίξω σήμερα είναι το παιχνίδι με της 7 αλήθειες για τον εαυτό μου. Σε αυτό με έχει καλέσει η φίλη Artanis (αν δεν κάνω λάθος) και ο φίλος jimanant και έχω την εντύπωση πως με κάλεσε και κάποιος άλλος, άλλα δεν θυμάμαι ποιος γιατί στην ηλικία μου το μόνο που θυμάμαι, το μόνο που θυμάμαι, είναι που μύριζε άνοιξή το πρώτο σού φιλί,το μόνο που θυμάμαι… Jesus το έκαψα πάλι…τραγούδησα Ευρυδίκη…τζζζζ…τσαφ…σπαρκ…(κάψιμο ασφάλειας εγκεφάλου). ............................................................................................................................................................ 1-Είμαι απλά το πιο ακατάστατο γουρούνι ever.
2-Δεν έχω πάει ποτέ στα ΙΚΕΑ, με δαιμονίζει η ιδέα να πάω για ψώνια.
3-Αυτό είναι το κινητό μου. Respectia ρε και πέστε και πάρτε για το καλύτερο κινητό τηλέφωνο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και ναι αυτός είναι ο συγχωρεμένος παπα-Χριστόδουλος στην εμφάνιση που του χάρισε το όσκαρ ερμηνείας. ***Τιπ: για ρίνκ τόουν παίζει το μουσικό σήμα του Πρωινού Καφέ, how trance is that?
4-Μου αρέσει το θέατρο, ο Ευριπίδης, οι Βάκχες, το παρακάτω βίδεο…χιχιιχιιχι
5-είμαι μέλος του επίσημου φαν κλάμπ των ΑΒΒΑ (έλεος δηλαδή, δεν έχει πιο gay από αυτό).
6-ΔΕΝ ΕΧΩ FACEBOOK!!!!! 7- Όσο έγραφα αυτό το πόστ, έτρωγα σουτζουκάκια με σάλτσα και πασάλειψα λάδια και ντομάτα το πληκτρολόγιο…
BONUS TRACK Είμαι πρίν 4 χρόνια στο Ελ. Βενιζέλος με τον αδερφό μου καθώς ετοιμάζομαι για ένα ταξίδι. Σε ένα στάντ, βλέπω τσίχλες καραμέλες κλπ και παραδίπλα κάτι τετράγωνα κουτάκια με την λέξη Trojan επάνω. Mahler76: Ρε μαλάκα, κοίτα τι έφτιαξαν οι Ελληνάρες, τσίχλες τον Τρωικό πόλεμο. Τι άλλο θα κάνουν για να πουλήσουν...
Τι τώρα πρέπει να προσκαλέσω κόσμο??? Ωχ και δεν ξέρω ποιοι΄έχουν παίξει και ποιοι όχι...anyway, here it is... mecomitsos, sakafiora, Tom Soyer. άντε καλή διασκέδαση
Χμ, άλλα πόστ σας ετοίμαζα, άλλο μου βγήκε πρωί πρωί…
Διάβασα πριν λίγο άλλο ένα μπλόγκ φίλου, ένα από τα πολλά που ασχολείται με το θέμα του Συμφώνου Συμβίωσης και το πώς αγνοηθήκαμε εντελώς από την επίσημη Πολιτεία.
Και ήθελα απλά να γράψω αυτό, που έγραψα πάνω κάτω και σε σχόλια.
Όταν ήρθε η ώρα να κάνουμε μια διαμαρτυρία έξω από το Σύνταγμα για την δίκη των 2 ζευγαριών που διεκδικούν τα δικαιώματά μας, πόσοι πήγαμε?
500.000 (πάνω κάτω το περίφημο 10% του ομοφυλόφιλου πληθυσμού της Αθήνας)??? 50.000 (πάνω κάτω ο αριθμός παραβρισκόμενων στη συναυλία της Ματζένας)??? 5.000 (πάνω κάτω ο αριθμός που περνάει το Σαββατόβραδό του στο Γκάζι)???
ΟΧΙ!!!!
50 άτομα. Τόσοι ενδιαφέρθηκαν ή μπόρεσαν να φωνάξουν για όλους μας.
Ναι το ξέρω δουλεύατε εκείνη την ώρα.
Ναι εγώ παρέδιδα Σύνθεση την επομένη το πρωί και άκουγα Άννα Μπολένα του Ντονιτσέτι σερί 18 ώρες στο repeat κόβοντας μακέτα και δεν προλάβαινα.
Ναι όλοι είχαμε κάτι σημαντικότερο να κάνουμε, κάτι καλύτερο για την καριέρα και την ζωή μας.
Όμως όταν δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να βγούμε στο δρόμο, στο φώς, στην κοινωνία να φωνάξουμε για αυτά που μας ανήκουν τότε πώς περιμένουμε να το κάνουν ένα μάτσο αρτηριοσκληρωμένα ψηφοθηρικά «παχύδερμα»?????
Α, ναι θα κάνουμε μερικές αναρτήσεις γιατί άλλωστε τα μπλόγκ είναι τόσο σημαντικός τρόπος άσκησης πίεσης στην εξουσία όπως έχει γίνει σαφές…
Guys, όταν κάποια στιγμή οργανώθηκε η διαμαρτυρία στο Σύνταγμα για τις φωτιές στο Λεκανοπέδιο, τα μπλόγκ κάνανε εξαιρετική δουλειά στην ενημέρωση και την οργάνωση όμως αυτό που δημιούργησε κάποια αίσθηση ήταν οι χιλιάδες κόσμου έξω από την Βουλή.
Με το πληκτρολόγιο στο χέρι διεκδίκηση δεν γίνεται, μόνο ενημέρωση.
Εγώ προσωπικά ντρέπομαι που δεν κατάφερα να πάω εκείνη τη Δευτέρα στο Σύνταγμα να υποστηρίξω τα παιδιά στην προσπάθειά τους για δικαιοσύνη. Ναι είχα πάει στο πάρτι πριν 3 μέρες αλλά οκ εκεί πήγα και με φίλους και πέρασα και καλά. Στο Σύνταγμα όμως δεν πήγα. Και ντρέπομαι διπλά γιατί έκανα και την ανακοίνωσή μου μέσω του μπλόγκ μου προτρέποντας κόσμο να πάει και μετά παπάρια μάντολες.
Και τώρα που είδαν όλοι οι «ιθύνοντες» πόσο αδύναμοι είμαστε στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας, μας πέταξαν στα μούτρα και το Σύμφωνο Συμβίωσης έτσι για να γουστάρουμε.
Και τώρα blogging live από την ντουλάπα μου, διαμαρτύρομαι, για την κατάφορη αδικία του Κράτους μου ασφαλής, προστατευμένος,…στην πραγματικότητα όμως αδύναμος.
Δεν πειράζει όμως, Σαββάτο χθές και το Γκάζι και τα περί αυτού μαγαζάκια ήταν γεμάτα με ωραία γκομενάκια, μια χαρά περάσαμε, μας πιάσανε και τον κώλο, σούπερ. Όσο άλλωστε έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε πολλαπλά προφίλ σε σελίδες γνωριμιών προς ανεύρεση σχέσης, γαμησιού ή whatever καλά είμαστε δεν χρειάζεται να ανησυχούμε και πολύ.
Λοιπόν αυτά τα ολίγα, χωρίς πολύ σκέψη, χωρίς πολύ κόπο, με πολύ ντροπή για πάρτη μου και το πόσο αδύναμος είμαι τελικά.
ΝΑ ΔΙΕΚΡΙΝΥΣΩ, πως σε καμία περίπτωση το πόστ δεν έχει σκοπό να προσβάλει ή να θίξει ή να μειώσει όλους όσους έκαναν ή θα κάνουν αναρτήσεις διαμαρτυρόμενοι, ούτε όσους θα ακολουθήσουν τη Δικαστική οδό προς αναζήτηση δίκαιης αντιμετώπισης στο θέμα. Όλα τα παραπάνω είναι χρήσιμα ως πρώτο βήμα. Απλά μια άποψη εκφράζω πως χρειάζονται και πιο δυναμικά μέσα για κάποια πράγματα, παίζει χοντρά να είμαι και λάθος (δεν θα είναι η πρώτη φορά άλλωστε).
Μάκια ρε παίδες, καλή βδομάδα θα έχουμε από αύριο αν το προσπαθήσουμε και λίγο.
Υ.Γ 1: Μάνααααα πήρα 9 στο μάθημα που παρέδωσα την Τρίτη. Are you proud of me?????
Υ.Γ 2: Και μιά και την έκανα και σήμερα την επανάσταση μου, σας αφήνω με την σκηνή της τρέλας από την Άννα Μπολένα του Ντονιτσέτι που ήταν η τελευταία από τις 11 γυναίκες που είχαν μαζευτεί στο σπίτι μου εκείνες τις μέρες και μου έκανε παρέα.
