ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΑ ΜΟΥ...

...ή είμαι ο μόνος άνθρωπος που δεν ψάχνει σχέση?

Διότι για το γεγονός πως δεν έχω νοιώσει την παραμικρή πραγματική επιθυμία για σχέση ποτέ (άσχετα αν προσπάθησα να το δοκιμάσω πέρσι) ξέρω πως είμαι μοναδικός.

What's wrong with me? seriously λέμε.

ΚΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΤΑ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΟΛΑ...

...με το "πάμε βόλτα στα ΙΚΕΑ?" ήρθε το "πάμε βόλτα στα Carrefour?" να με αποτελειώσει.
Γιατί σε εμένα όλα Θεέ μου?

Την Δευτέρα, μου ήρθε mail, έχουμε λέει υποχρεωτική διόρθωση στη Σχολή με μακέτες και σχέδια...σκατά Σου-Κού ΘΑ περάσω πάλι χοχοχοχοχο...
Εκτός κι αν τα γαμήσω όλα και πάω να δώ το Avatar.

Στο πικ-απ, (για να γυρίσουμε λίγο στα κλασσικά) η Μαρία Κάλλας στην άρια Pace, Pace mio Dio από την όπερα LaForza del Destino του Giuseppe Verdi.

La période rouge d'Athènes

τρομάρα σας επαναστάτες του κώλου...

Είναι ιδέα μου, ή η Αθήνα βιώνει την πιο μίζερη φάση της εδώ και πολύ καιρό?

ΘΑ έχουμε ένα σούπερ Σου-Κού (πως να μην έχουμε άλλωστε αφού κοιμηθήκαμε 10 ώρες το βράδυ), φιλιά σε όλους.

Στο προσωρινό πικ-άπ, πατάτε (αν θέλετε) και ακούτε την Birgit Nilsson ως Σαλώμη στην ομώνυμη όπερα του Richard Strauss , να καταφέρνει να φιλήσει τα χείλη του Ιωάννη που τόσο λαχταρούσε, έστω κι αν το κεφάλι του δεν βρίσκεται πλέον συνδεδεμένο με το υπόλοιπο σώμα του...
Ο Ηρώδης δεν αντέχει την νεκροφιλία της και διατάζει την εκτέλεση της...
Η Σαλώμη πέφτει νεκρή από τις ασπίδες των στρατιωτών του Ηρώδη και...το κοινό αποθεώνει όπως της αξίζει την Birgit Nilsson στο βίντεο που ακολουθεί από gala στην Μ.Ε.Τ. το 1972.

Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ...

...ποτέ δεν την έχεις όταν την χρειάζεσαι.

Φυσικά ΘΑ έχουμε ένα υπέροχο σου-κού έστω κι αν το περάσουμε κάνοντας μακέτα (μπλιάααχ)

Στο πικ-απ, ακούμε το Concerto en mi mineur (SBI 152) Version de 1798 από τον Zbigniew Preisner αποδιδόμενο στον φανταστικό Ολλανδό συνθέτη του 18ου αιώνα Van den Budenmayer, από την ταινία του Krzysztof Kieslowski La double vie de Veronique.

ALMOST THERE...

ΘΑ έχουμε ένα υπέροχο Σου-Κου (γιατί η Marilena το ζήτησε να το δεί και γραμμένο)

La période bleue d'Athènes

[πόστ με μουσική autoplay]

Στο πικ-απ η άρια Ombra mai fu από την όπερα Serse του Handel, στην ηλεκτρονική της μορφή από τον William Orbit.

ΘΑ έχουμε ένα υπέροχο που-σου-κού (Παρασκευές δεν έχω μάθημα χοχοχο).

ΝΕΟ ΜΠΛΟΓΚ

Όχι, όχι δικό μου, τρελός είμαι να κάνω δεύτερο? Όχι πως όποιος έχει 2ο, 3ο κλπ είναι τρελός αλλά εγώ θα ήμανε αν έκανα και οκ this isn't about me λέμε.

Ο Καημός, είχε έναν καημό. Να μας δεί να παρουσιάζουμε ένα νέο μπλόγκ, όχι όμως κάποιου φίλου μας άλλα κάποιο που για τον οποιοδήποτε λόγο μας έχει κινήσει το ενδιαφέρον, μας έχει συγκινήσει ή ό,τι άλλο και γιαυτό το διαβάζουμε. Έφτιαξε λοιπόν ένα παιχνίδι, έγραψε τους κανόνες και μας κάλεσε να παίξουμε.

Εγώ λοιπόν αποφάσισα να σας παρουσιάσω το (νέο για μένα) μπλόγκ μιας αρχιτεκτόνισσας, ενός Ατίθασου Πνεύματος όπως θέλει η ίδια να ονομάζεται. Το ατίθασο μας πνεύμα είναι Αιγοκερίνα και άρα όπως λέει η ίδια ότι λένε τα ζώδια, μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Πόσο μάλλον την Αρχιτεκτονική Σχολή της Βιέννης, (όχι καλέ δεν ζηλεύω καθόλου που σπουδάζει στην Ιερή Πόλη του μεγαλούργησαν μορφές της αρχιτεκτονικής όπως ο Otto Wagner ή ο Adolf Loos μεταξύ άλλων). [δεν μπαίνω στην διαδικασία να μιλήσω για ζωγράφους, ποιητές, μουσικούς γιατί πάει το χάσαμε μετά].

Της αρέσει το κερασοκόκκινο και έχει την χαρά να το δοξάζει παντοιοτρόπως η νέα της σχολή. Για το μπορντοροδοκόκκινο δεν ξέρω τι άποψη έχει.

13 χρόνια στην Βιέννη όπως γράφει η ίδια, άλλα παίζει να μου είναι Σαλονικιά και τρελαίνομαι που βλέπω ότι η πόλη αυτή μπολιάζει την ζωή μου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τόσο cool άτομα. Τώρα αν δεν είναι Σαλονικιά κι εγώ κατάλαβα λάθος από την ανάρτηση για το ταξίδι στην Θεσσαλονίκη ε καλά δεν πειράζει χαχαχα.

Πιστεύει πως υπάρχουν πραγματικά 10 λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να τα φτιάξεις με έναν αρχιτέκτονα (οκ εδώ θα διαφωνήσω λίγο αλλά αυτά θα τα πούμε κάποια στιγμή από κοντά ελπίζω).

Και θα μου πείτε, καλά ρε μεγάλε (ή τι μας λές μαρή τρελή-όσοι με ξέρετε), και γιατί αυτό το μπλόγκ και όχι κάποιο άλλο?

Λοιπόν, πρέπει να ομολογήσω το εξής. Ζηλεύω λίγο (έως πολύ) την Ατίθασο Πνεύμα για την αγάπη ή καλύτερα την καύλα που έχει για αυτή την σχολή. Την αναφέρει ως τον έρωτά της, τρελαίνεται όταν δεν μπορεί να είναι εκεί, και περιγράφει τόσο όμορφα τις πρώτες τις εντυπώσεις για τα μαθήματα, τα πρώτα ξενύχτια, τις πρώτες μακέτες. Μπήκε σε αυτή την σχολή στην κατάλληλη (υποθέτω) ηλικία όταν το μυαλό είναι ανοικτό σε κάθε είδους ερεθίσματα και η δημιουργικότητα χτυπάει κόκκινο. Κάτι που δυστυχώς δεν ένοιωσα εγώ που μπήκα στην σχολή στα 27. Διότι σε αυτή την ηλικία μπορώ να έχω άλλα επίπεδα κατανόησης έχω όμως και πολλά, πολλά στεγανά στην σκέψη μου, πολλά βαρίδια βρε αδερφέ. Κι έτσι απολαμβάνω λιγότερο αυτή την μεγάλη περιπέτεια που λέγεται αρχιτεκτονική. Γουστάρω όμως που η κοριτσάρα από την Βιέννη θα τα ζήσει όλα στο έπακρο, κι αν μας έρθει κάτω για Εράσμους θα έχει να μας διηγηθεί από κοντά υπέροχες καταστάσεις.

Δεν ξέρω αν έχω να πώ κάτι περισσότερο, άλλωστε δεν έχω διαβάσει και ολόκληρο το μπλόγκ της (που χρόνος για τέτοιες πολυτέλειες). Σας αφήνω με την προτροπή να κάνετε ένα πέρασμα από εκεί όταν ευκαιρήσετε, επιστρέφω κι εγώ στο σχεδιαστήριο μου μπάς και μου έρθει καμιά έμπνευση για το δικό μου θέμα.

Καλό σου-κου ΘΑ έχουμε δεν το συζητώ. Καλεσμένοι να συνεχίσουν το παιχνίδι, είναι οι πρώτοι 5 που θα αφήσουν σχόλιο χαχαχα χωσέ κουέρβο!!!

Στο πικ-άπ και επειδή το ζήτησε η μικρός γιατρός Σ.Π.Ρ. και επειδή είμαι α waltz kind of man ακούμε το Waltz 2 από την Jazz Suite του Dmitri Shostakovich όπως ακούγεται στην ταινία Μάτια Ερμητικά Κλειστά του Stanley Kubrick.

Υ.Γ: Μέσα στο καλοκαίρι, μου ζητήθηκε 2 φορές να παίξω σε μπλογκοπαίχνιδα και μου δόθηκαν από καλούς φίλους μπλόγκερς μερικά από τα βραβεία που κυκλοφορούσαν εκείνη την περίοδο. Δεν πρόλαβα (ή δεν βρήκα την διάθεση να παίξω) ούτε παρέλαβα τα βραβεία ευχαριστώντας όσους τα έδωσαν όπως θα έπρεπε. Sorry guys ελπίζω να επανορθώσω κάποια στιγμή.