ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΦΙΝΑΛΕ ΟΠΕΡΑΣ Vol. 1

Μέχρι τα τέλη περίπου του 18ου αιώνα, οι περισσότερες όπερες τελείωναν σχετικά χαρμόσυνα, με τους πρωταγωνιστές να βρίσκουν την αγάπη και ο έρωτάς τους (βασικό θέμα του 99% των έργων του μελοδράματος) να θριαμβεύει επί των πτωμάτων όλων όσων τους στάθηκαν εμπόδιο. 

Από ένα σημείο και μετά μας έμειναν μόνο πτώματα καθώς και οι πρωταγωνιστές βρίσκουν τραγικό συνήθως θάνατο που είτε τους ενώνει οριστικά στον άλλο κόσμο, είτε τους λυτρώνει από μιαν αγάπη που ίσως δεν ήταν και τόσο αληθινή. 

Ας δούμε λοιπόν μερικά από τα προσωπικά αγαπημένα φινάλε των έργων του ρεπερτορίου από όσα ξέρω μέχρι στιγμής. Τα βίντεο είναι ενδεικτικά (και όχι απαραίτητα οι καλύτερες ερμηνείες) ανάλογα με το τι υλικό βρήκα στο youtube.

Καλή σας θέαση και κυρίως ακρόαση :) 

1-La Traviata

Παρίσι, πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Η Violetta Valéry είναι μια πόρνη. Πολυτελείας βέβαια, όχι σαν κάτι τελευταίες που παίρνονταν κάτω από τις γέφυρες του Σηκουάνα για ένα παντελόνι τζίν Lewis και ένα σωληνάριο οδοντόκρεμα Κολινός. Έτσι καταφέρνει να τυλίξει έναν υποκόμη, να συζήσει μαζί του, να τους χωρίσει ο πατέρας του-γιατί η σχέση του γιόκα με την πουτάνα είχε χαλάσει το καλό όνομα της οικογένειας, να την κάνει ρόμπα ο τελευταίος που νομίζει πως η Violetta ήταν ψωλέτα και για αυτό τον παράτησε. Ε, δεν της έφταναν όλα αυτά της κακομοίρας έχει και φυματίωση στο τελευταίο στάδιο. Λίγο πριν πεθάνει, επιστρέφει ο αγαπημένος της που έχει μάθει την αλήθεια για τον λόγο του χωρισμού τους, ο μετανιωμένος "πεθερός" κι ένας γιατρός μάλλον για μπούγιο διότι η μανδάμ είναι φανερό πως απλά χρειάζεται νεκροθάφτη. Λίγο πριν ξεψυχήσει η Violetta δίνει την ευχή της στον αγαπημένο της να βρεί κάποια που θα τον αγαπήσει και με την τελευταία της πνοή ομολογεί πως πλέον δεν πονά, νοιώθει ξανά δυνατή και ευτυχισμένη για να πέσει νεκρή κάνοντας τους θεατές να βαλαντώσουν στο κλάμα (αν τα έχει πει καλά).

2-Norma

Γαλατία 50π.Χ. H Norma είναι ιέρεια της Μεγάλης Θεάς της Σελήνης των Γαλατών.  Θεωρητικά θα έπρεπε να είναι μια άσπιλη και αμόλυντη παρθένα. Πρακτικά το κάνει κατά συρροή και κατ΄εξακολούθηση με τον Pollione, Ρωμαίο στρατηγό και κατακτητή της πατρίδας της με τον οποίο έχει αποκτήσει και 2 μούλικα. Τον τελευταίο καιρό ο Pollione έχει μολύνει και την έτερη παρθένα του ναού την Adalgisa (μα τέτοιο σουξέ ο Ρωμαίος?). Μέχρι να φτάσουμε στο τραγικό φινάλε, η Norma έχει ρίξει στάχτη στα μάτια των Γαλατών που θέλουν να πολεμήσουν τους Ρωμαίους (με σκοπό να μην κινδυνεύσει ο Pollione)  λέγοντάς τους πως δεν το επιτρέπει η Θεά. Έχει σκεφτεί να σκοτώσει τα παιδιά της, τo μετανιώνει, παρακαλεί τον Pollione να γυρίσει κοντά της και όταν τρώει πίτα τον δίνει στεγνά στους Γαλάτες να τον σφάξουν. Μετά το μετανιώνει πάλι (έλεος μανδάμ) αναλαμβάνει τελικώς την ευθύνη για τα προαναφερθέντα αίσχη, και αφού παρακαλεί τον πατέρα της να μην πληρώσουν τα παιδιά της τα δικά της λάθη, πέφτει στην φωτιά. Ξαφνικά την ακολουθεί μετανιωμένος στην πυρά και ο Pollione που αυτοκτονεί μαζί της αν και θα ήταν απλούστερο να μην είχε κάνει όλες τις μαλακίες που οδήγησαν στην κατάσταση αυτή.

3-Thais

Συνεχίζουμε με άλλη μια πουτάνα του μελοδράματος (βρε σαν πολλές δεν μαζεύτηκαν;) αυτή την φορά στην Αίγυπτο της ύστερης αρχαιότητας τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Η Thais, πόρνη στο επάγγελμα αλλά όχι φυσικά στην ψυχή έχει μαγέψει ολόκληρη την πόλη της Αλεξάνδρειας ως μια ιέρεια της Αφροδίτης. Ο μοναχός Athanael και το σινάφι του από ρυπαρούς ρασοφόρους αποφασίζουν να εξαγνίσου την πόλη και να την απαλλάξουν από τα μάγια της Θαϊδος. Να μη σας τα πολυλογώ, ο Αθαναϊλ μαγεύεται από τα κάλλη της εταίρας, η κορασίδα από τα λόγια του για τον καλό Χριστούλη, και οι δύο τους το σκάνε στην αφιλόξενη έρημο. Εκεί μετά βίας καταφέρνουν να φτάσουν σε ένα γυναικείο μοναστήρι οπού ο Αθαναϊλ αφήνει σχεδόν ετοιμοθάνατη την Θαϊδα για να πάει στο δικό του. Όμως πλέον είναι για αυτόν αργά. Δεν μπορεί να ξεχάσει την Θαϊδα και λίγους μήνες μετά επιστρέφει στο μοναστήρι για να την ξαναδεί. Όμως η πρώην πόρνη είναι πλέον ετοιμοθάνατη από την ταλαιπωρία στην έρημο και μια νηστεία με μπρόκολο και κουνουπίδι 3ών μηνών που την είχε θερίσει. Προσπαθεί να της εξηγήσει πως την αγαπά όμως η Θαϊδα σε θρησκευτική έκσταση και επιθανάτιο παραλήρημα μιλάει για αγγέλους και άλλα χριστιανικά κουλά πριν τελικά πεθάνει και αφήσει τον Αθαναϊλ μπουκάλα με την πίστη του, και το πουλί στο χέρι. 

4-Madama Butterfly

Από την Αίγυπτο του 4ου μ.Χ. αιώνα, στο Ναγκασάκι του 20ου αιώνα, πριν φυσικά το ρημάξουν οι Αμερικανοί με τα πυρηνικά. Ηρωϊδα της όπερας αυτής η εύπιστη Cio-Cio San, για εμάς τους δυτικούς Madama Butterfly, παντρεύεται τον Αμερικανό αξιωματικό του πολεμικού ναυτικού Pinkerton o οποίος την παντρεύεται για να έχει να ξεχαρμανιάζει όταν πιάνει λιμάνι μέχρι να βρει κανονική Αμερικάνα νύφη. Η μικρή τον ερωτεύεται σφόδρα, εκείνος την κοροϊδεύει φόδρα να μην τα πολυλογώ την καθιστά έγκυο και φεύγει με το πλοίο. Η μικρή Butterfly ξεροσταλιάζει χρόνια περιμένοντας τον, μέχρι που κάποια στιγμή ο αγαπημένος της επιστρέφει για να τον δεί παντρεμένο με άλλη γυναίκα και σκοπό της επιστροφής του να της πάρει το παιδί τους στην Αμερική. Ε τι να κάνει και η προδομένη κόρη, αποφασίζει να κάνει χαρακίρι με το μαχαίρι που είχε κάνει παλιότερα και ο πατέρας της. Λίγο πρίν το τέλος αποχαιρετά το παιδί της και χύνει τα σωθικά της στο πάτωμα αντί να ξεκοιλιάσει τον άπιστο που την δούλευε τόσα χρόνια. (εδώ δεν έχει βίντεο κανονικό αλλά όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα κάποιο που να είναι ανεκτά συγκρίσιμο με αυτό με την ερμηνεία της Κάλλας).

Αυτά τα ολίγα από εμένα για σήμερα. Εύχομαι να σας αρέσει το μικρό αυτό αφιέρωμα, κι αν όχι κουράγιο γιατί θα ακολουθήσουν κι άλλα χαχαχα. Καλό σας βράδυ παίδες :)

6 ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΑΠΟΧΗ

Όχι από το σεξ, αυτό το μετράμε σε χρόνια πλέον (χαχαχα) αλλά από τα διάφορα εγκόσμια ένεκα της επερχόμενης εξεταστικής. Λευτεριά θα δούμε κατά τις 22 Φεβρουαρίου (μπρρρ). Μέχρι τότε καλό μας κουράγιο των φοιτητών, όχι πως και οι υπόλοιποι δεν το χρειάζεστε το κουράγιο με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Όπως για παράδειγμα το σολάριουμ της μαντάμ Λανγκάρντ.

Κόψε λίγο βρε αγάπη μου τις λάμπες φθορισμού, ασορτί με τα έπιπλα στο ντεκόρ έγινες.

Βέβαια τι να πεί και το αναρχοκομούνι ο Ρασκόλνικωφ που όχι μόνο παλεύει με τους Ρωμαίους (συγγραφείς καλέ όχι μονομάχους δεν είναι τσόντα αυτό το μπλόγκ), αλλά πρέπει να ανεχτεί και τα αδιάσειστα πειστήρια της σχέσης μου με τον Τσάρο Βλαδίμηρο. 

Τι να κάνουμε μικρέ, άλλοι στην εκκλησιά με τον Πούτιν, και άλλοι στο σιδηροδρομικό σταθμό του Βλαδιβοστόκ να μαζεύουν δεκάρικα από τις αποβάθρες μπας και βγάλουν εισιτήριο τρένου πίσω για Μόσχα. 

Είπα τώρα τρένο και Μόσχα και θυμήθηκα ένα άλλο τρένο και την Αγία Πετρούπολη σε ένα φινάλε τρε σιγκλονιστίκ που λέει και ο ανεβάσας το βίντεο στον Γιούτουμπο.

Συγχώρα με Θεέ μου (όπως λέει και η τραγωδός), και ελπίζω κι εσείς να με συγχωρήσετε που σας έβαλα να το δείτε αυτό.

Α, και πριν κλείσω και το ξεχάσω, ένας συμφοιτητής μου από Ιταλία που είναι εδώ με Εράσμους και κάνουμε μαζί εργασία, με ρώτησε αν ξέρω που υπάρχουν μπουζουξίδικα να σπάνε πιάτα επειδή το έχει δει στην τηλεόραση και πολύ του άρεσε. Παραβλέποντας το γεγονός πως ρώτησε εμένα τον άνθρωπο της τέχνης και του πολιτισμού, ξέρει κάποιος από εσάς αν υπάρχουν τέτοια μαγαζιά στα οποία θα μπορούσαμε να πάμε χωρίς να κινδυνεύει η ζωή και κυρίως η υπόληψή μας; Μου προτάθηκε το παρακάτω άλλα έχω κάποιους ενδοιασμούς.

Ε, και μιας και μελετήσαμε την Ιταλία θα τελειώσω για σήμερα (λολ) με ένα από τα αγαπημένα μου ντουέτα από την όπερα I Puritani του Vincenzo Bellini,  Vieni, vieni fra queste braccia, εδώ με τους Desiree Rancatore και Celso Albelo. Καλή σας ακρόαση. ΘΑ έχουμε 6 υπέροχες βδομάδες :)

ΑΣΕ ΜΑΣ ΚΟΥΚΛΙΤΣΑ ΜΟΥ Vol. 1

[πηγή in.gr]

Ναι θα έπρεπε να επιλέξω κάτι λιγότερο εμετικό για πρώτο πόστ του χρόνου, άλλα δεν κρατήθηκα. Στα διάλα με σύγχυσε βραδιάτικο. 

Καλή χρονιά βρε ατιμούτσικα χαχαχα

Για να στρώσει κάπως το πόστ, οι On the Rocks διασκευάζουν Lady Ga-Ga και την κάνουν να ακούγεται. Τελικά όλα μπορούν να συμβούν σε αυτή την ζωή :))

5 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ

Ναι, ήρθε η στιγμή που όλοι περιμένατε (not). H μέρα που το ταπεινό αυτό ιστολόγιο της Επιστήμης και της Χαρτομαντείας συμπληρώνει ακόμα έναν χρόνο ζωής. 5 χρόνια λοιπόν από τότε που σε μια στιγμή βαρεμάρας και Χριστουγεννιάτικου ξυσίματος έφτιαξα αυτό το μπλόγκ. Χωρίς σχέδιο, χωρίς σκοπό, απλά για να περνάει η ώρα, όπως έτσι χαλαρά κρατήθηκε στην ζωή τόσα χρόνια.  

Αν δεν είχα βαρύνει από το μεσημεριανό φαγοπότι θα έκανα μια μεγάλη αναδρομή σε αυτά τα πέντε χρόνια, αλλά μπορείτε να ευχαριστήσετε τα 2 κιλά ψητό κόκορα με γέμιση και πατατούλες που βρίσκονται στην στομάχα μου για το ότι δεν θα σας πρήξω πολύ σήμερα.

Αν έχω ένα λόγω να χαίρομαι για την απόφασή μου εκείνο το Δεκέμβριο του 2007, είναι γιατί το παρόν ιστολόγιο έγινε η αφορμή για πολλές γνωριμίες (διαδικτυακες και μη) με υπέροχους ανθρώπους κάποιοι από τους οποίους έγιναν καλοί φίλοι, μέρος δε αυτόν είναι πλέον οικογένεια.  Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους πέρασαν και περνούν ακόμα από εδώ, για τα σχόλια, τις κουβέντες, τις πλάκες που κάναμε και ελπίζω θα κάνουμε και στο μέλλον.  

Καλές γιορτές, με υγεία και αγάπη στις ζωές μας. Και επειδή εορταστικό πόστ χωρίς όπερα δεν γίνεται, πάρτε μια απολαυστική Diana Damrau σε ένα απόσπασμα από την όπερα του Ροσίνι, "Ο Κόμης Ορί". Καλή σας ακρόαση :)

ΗΡΘΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Ποια 21 Δεκεμβρίου, ποιοι Μάγιας, Νοστράδαμοι και άλλοι γραφικοί-τύπου Ελεύθερη Ώρα. Το τέλος είναι εδώ μπροστά μας...με νύχια και με δόντια (και κάμποσα μπότοξ είναι η ακρίβεια).

και επειδή νιώθω ήδη να μουδιάζει το αριστερό μου χέρι, πρίν πάθω το καρδιακό και πέσω ξερός ας δώσουμε μιαν ιδέα στα κορίτσια για το τι είναι όπερα. Δικό σας λοιπόν το φινάλε της όπερας L' Incoronazione di Poppea, Pur ti miro τελευταίας όπερας του Claudio Monteverdi από το 1642. Νέρων και Ποππαία  το σατανικό ζευγάρι εραστών, τραγουδούν για τον έρωτα τους έστω κι αν αυτός ήταν βαμμένος με αίμα, σε μια σπάνια (από όσο γνωρίζω) περίπτωση οπού το κακό θριαμβεύει στο τέλος μιας όπερας (και μάλιστα Μπαρόκ). Καλή σας ακρόαση και ένα ακόμα καλύτερο βράδυ :)

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΙΑΙΤΑΣ Vol.1

Καλημέρα καλή βδομάδα και καλό μήνα. Όπως ξέρετε ήδη, αποφάσισα πριν λίγες ημέρες να απαλλαγώ από τα λίγα παραπανίσια κιλά που έχω (σε σχέση με τα καθιερωμένα στάνταρ της εποχής μας). Διότι παρά το γεγονός πως αυτά τα κιλά σωρεύτηκαν με κόπο και φυσικά τρόπο όλα αυτά τα χρόνια στο ολοστρόγγυλο πλέον κορμί μου, και παρά το γεγονός πως κάθε ξίγκι και πατσά είναι μια γλυκιά ή-για να κυριολεκτώ-αλμυρή ανάμνηση ενός υπέροχου γεύματος, η εσωτερική πληροφόρηση που είχα για την επικείμενη φορολόγηση του όγκου και του βάρους ενός σώματος βάσει τεκμηρίων πλουτισμού, με έπεισε να απαλλαγώ από αυτά. Διότι κυρίες και κύριοι όταν δεν μπορεί ένας πρώην υπουργός και καλοφαγάς να πληρώσει τους φόρους του, πόσο μάλλον να μπορώ εγώ που είμαι προς το παρόν μόνο το δεύτερο.

[πηγή in.gr -ναι ξέρω εδώ κόλλαγε η στάμπα του Στ' αρχίδια μας αλλά δεν βαριέστε το νόημα το πιάσατε έτσι κι αλλιώς]

Η αλήθεια είναι πως πριν επιδοθώ στο επίπονο για το σώμα και την ψυχή άθλημα της δίαιτας, προσπάθησα να απαλλαγώ από τα κιλά αυτά the easy way που έλεγαν και στο χωριό μου, κοινώς να τα χαρίσω στην σελίδα αγγελιών που έφτιαξε χτες η κουμπαρούλα μου η Αθηνά. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου όμως, κανείς μέχρι σήμερα δεν ενδιαφέρθηκε για αυτά-κατάφερα πάντως να αποκτήσω ένα συλλεκτικό σφυροδρέπανο από ατσάλι και σμάλτο και 55 τόμους με τα άπαντα του Λένιν μόλις για 1 ευρώ και μισό πακέτο πατατάκια μπάρμπεκιου με ρίγες.

Αναγκαστικά λοιπόν πήρα ανά χείρας την μαύρη βίβλο της καταπίεσης με σκοπό να καταφέρω να οργανώσω τον νέο τρόπο διατροφής μου.

Το πραγματικό όμως σοκ δεν ήταν αυτό από την αναγραφόμενη τιμή στο εσώφυλλο, 1980δρχ - και μέχρι σήμερα αχρησιμοποίητο, όσο από τις πληροφορίες εντός του.

Τι εννοεί αλήθεια η μαντάμ LALA COOK που έγραψε το βιβλίο όταν λέει γραμμάρια δίπλα από τα φαγητά; Τα γραμμάρια δεν είναι μονάδα μέτρησης για χημικές ουσίες και διαλύματα και διάφορα επιστημονικά πειράματα; Τι σχέση έχουν τα γραμμάρια με το φαγητό; Εγώ τόσο καιρό το μέτραγα σε πιατέλες, κατσαρόλες και ταψιά-τσάκω ρε μάνα μια λαμαρίνα τυρόπιτα φούρνου που έχω μια λιγούρα.

Και δεν μου έφτανε αυτή η απορία, μου κατσικώθηκε από χτές και άλλη μία. Είναι η Μάνα του τζάμπα ο Hiro Nakamura από το Heroes με καούκα γριάς;

Μέχρι να μου λυθούν οι παραπάνω απορίες σας αφήνω με το θεϊκό ντάνς άσμα Κόμπρα είσαι μια κόμπρα (μιας και μου είπατε πως Βάγκνερ και δίαιτα δεν κολλάνε μαζί).

ΘΑ έχουμε μιαν υπέροχα βροχερή/ηλιόλουστη βδομάδα. Φιλιά σε όλους. 

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

τελικά ήρθε η ώρα να αρχίσω δίαιτα :(( 

κλάψ, λίγμ, μπουχουχου

Καλό βράδυ σε όλους. ΘΑ έχουμε μιαν υπέροχη βδομάδα αν και ενδεχομένως πεινασμένη. 

Στην μουσική μας για σήμερα και για όσο καιρό μείνει αυτή η ανάρτηση συνειδητοποίησης στον αέρα, το εντυπωσιακό φινάλε από την όπερα Die Walkure του Richard Wagner μιας και η Valentina ζήτησε επιστροφή σε κλασικότερα ακούσματα :)

[Wotan condemns his daughter Brunnhilde to sleep on the Valkyries rock until a man finds her and wakes her. To ensure only the noblest of heroes finds her, he summons Loge to surround her rock with a circle of fire, and proclaims that whoever fears his spearpoint shall never pass through the flames]

ΚΑΝΕΝΑ ΣΕΒΑΣΜΟ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΝΕΟΛΑΙA...

...στα DVDs :(

A, θα το ξεχνούσα...φυτέψαμε σήμερα και τις τουλίπες μας-ναι μαύρες καλά βλέπετε χαχα.

Καλή μας συγκομιδή τον Μάρτιο.

Στην μουσική μας για σήμερα (και όσες βδομάδες μείνει αυτό το πόστ επάνω η Tori Amos στο Teenage Hustling από live του 2007

ΘΑ έχουμε ένα υπέροχο ανοιξιάτικο σαββατοκύριακο. Πολλά φιλιά σε όλους σας  :)