Όχι δικά μου, αλλά ενός καλού φίλου που σήμερα συμπληρώνει 1 χρόνο στην παρέα μας. Το μόνο λάθος του ήταν που μου ζήτησε να του γράψω το επετειακό πόστ. κι αυτό διότι δεν κρατήθηκα το ξεμπούρλεψα στο τέλος και πάει η σοβαρότητα κι αυτού του ιστολογίου.
Για ευχές, τούρτα και καναπεδάκια περνάτε δίπλακαι τα λέμε εκεί. Μια μεγάλη καλημέρα σε όλους σας παίδες :)
μπορεί απλά να βγάλει στην επιφάνεια αυτό που ήδη υπάρχει.
Η επιλογή του κατάλληλου χώρου μπορεί να προσφέρει μια καλή δικαιολογία,
η αποφυγή του προσφέρει απλά ένα μέτριο άλλοθι.
thank God we have each other...
________________________________________
Στα ντέκ, το πρώτο μέρος Allegro non troppo e molto maestoso. Allegro con spirito από το Piano Concerto No1 του Pyotr Ilytch Tchaikovsky, με τηνVictoria Postnikova στο piano και την Vienna Symphony Orchestra υπό τον Gennadi Rozhdestvensky(όχι γιατί είναι η καλύτερη εκτέλεση κι έτσι απλά γιατί είναι η μοναδική που έχω και γιατί τέτοια ώρα τέτοια λόγια), ένα υπέροχο έργο από μια απίστευτα πονεμένη ψυχή (καμία σχέση με εμένα μην παρεξηγηθώ).
Υ.Γ: Πάλι τα πίναμε μέχρι πρωίας...και εγώ κάνω πόστ χωρίς να έχω κοιμηθεί καθόλου...μάρη που θα πάει αυτή η κατάσταση???
σου είπα πως είναι πολύ αργά για μένα δεν μίλαγαν οι τεκίλες
είναι που ξέρω, άσε τι λες εσύ, εγώ ξέρω... ίσως τώρα καταλαβαίνεις γιατί προσπαθώ τόσο πολύ για τους άλλους...
μου είπες να τον προσέξω και θα το κάνω
εμένα?
πόσο αντέχουμε να πονέσουμε ακόμα για όσα ίσως...?????
σε λίγη ώρα πρέπει να ξυπνήσω για ένα ετήσιο αντίο και δεν ξέρω αν μπορώ να πέσω να κοιμηθώ.
δεν έπρεπε να πιούμε τόσο πολύ τελικά...
γιατρέ μου, ζητήσατε Μέντελσον και Μέντελσον θα λάβετε. Το πρώτο μέρος Allegro vivace της 4ης του Συμφωνίας, αυτής που του θύμιζε την Ιταλία που τόσο αγάπησε, έτσι για την Άνοιξη που σήμερα ξεκινά
όλο υποσχέσεις...
Πεδίο μάχης ο κόσμος μας με τις κάθε είδους γόνιμες ή μη αντιπαραθέσεις του. 23 καλλιτέχνες** κλήθηκαν να ερμηνεύσουν αυτό το πεδίο μάχης στα έργα τους παρουσιάζοντας το ο καθένας με τον δικό του τρόπο στην έκθεση BATTLEFIELD που φιλοξενείται στον νέο χώρο τέχνης Taf από τις 4/3/2010 ως τις 6/4/2010.
[Turmoil, 2009-μεικτή τεχνική σε χαρτί CP Waterford 160x150 cm, Αλέξης Αυλάμης]
[Άτιτλο (λεπτομέρεια), 2009-μελάνι σε χαρτί 60x80cm, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος]
ΘΑ έχουμε ένα πολύ καλλιτεχνικό Που-Σου-Κού. Πολλά φιλιά σε όλους. Πεδίο μάχης και ο Οίκος των Ατρειδών με την Ηλέκτρα να βρίσκει (;) την λύτρωση της στο αίμα. Birgit Nilsson και Marie Collier ως Ηλέκτρα και Χρυσόθεμις αντίστοιχα, στο φινάλε της όπερας Elektra του Richard Strauss.
Με ρώτησες ξανά αν μετανιώνω για κάτι, όχι για το έτος που έφυγε αλλά γενικά.
Και ακόμη και στον ύπνο μου δεν μπόρεσα να σου πώ πως μετανιώνω ακόμη που δεν σου είπα πότε πόσο σε αγάπησα (εκείνο το απόγευμα που ήμουν τύφλα από τα τσίπουρα ήταν πολύ άκομψο και πολύ αργά πλέον).
Και ξύπνησα ξέροντας για άλλη μια φορά πως για την όποια συναισθηματική μου "αναπηρία" θα φταίνε πάντα όλα όσα δεν τόλμησα 12 χρόνια πρίν.
Στο πικ-απ ακούμε Mein Lieber schwan, το φινάλε της όπερας Lohengrin του Richard Wagner γιατί παρά τα όσα λέγονται τις τελευταίες μέρες θα συνεχίσουμε να αγαπάμε τους Γερμανούς.
Στο πικ-απ (3ο κατά σειρά που δοκιμάζω την τύχη μου) ακούμε το Three Months Later του Aaron Zigman από το σάουντρακ της ταινίας John Q, όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο, απλά μόλις το άκουσα βλέποντας λίγο την ταινία και μου έκανε κλίκ. Καλό βράδυ σε όλους.
Ξεκινήσαμε με βροχή και γκρίνιες, αλλά λίγες ώρες αργότερα, και κάτι πατιλίκια σε στροφή με χειρόφρενό ενώ έπαιζε στο αμάξι η σκηνή τρέλας της Lucia από την Lucia di Lammermoor του Donizetti μετά, όχι μόνο φτάσαμε στον προορισμό μας άλλα βρήκαμε (για άλλη μια φορά) να παρκάρουμε και έξω από το ESCAPE. Και ναι οκ το άλλο είναι S-CAPE άλλα το νόημα το πιάσατε.
Φτάνοντας στον Πόρο ενημερώθηκα πως το νησί δεν είναι 1 άλλα 2 (τα ονόματα των οποίων δεν θυμάμαι πλέον) τα οποία νησιά χωρίζονται από λωρίδα νερού που μόνη χρησιμότητα έχει να παρέχει στους ελεεινούς ταξιτζήδες της περιοχής άλλοθι για να χρεώνουν διπλή ταρίφα. ΟΥΣΤ!!!
Στο σπίτι τακτοποιηθήκαμε μια χαρά, και αποφασίσαμε το 3ήμερο που είχαμε μπροστά μας να το περάσουμε όσο ποιο δημιουργικά γίνεται. Έτσι ακούσαμε αρκετή μουσική, διαβάσαμε λογοτεχνία και φτιάξαμε κι ένα podcast στο οποίο όμως είπαμε τόσα πολλά που δεν γίνεται να ανεβεί (τουλάχιστον όχι ακόμη μου χαχα).
Την επομένη επισκεφτήκαμε ένα μοναστήρι που όμως επειδή πήγαμε μεσημέρι οι Μοναχές το είχαν ρίξει στην Τσιμτσιλή κι έτσι δεν βρήκαμε κανένα. Η' σχεδόν κανένα, διότι με το που πατήσαμε το πόδι μας ήρθε καρφωτή μια τσουπωτή γατούλα χαδιάρα και γαλίφα που μας τρέλανε με τα τσαλίμια της. Φήμες που ήθελαν το γατί προσωρινή μετενσάρκωση γνωστής χώνας επιβεβαιώθηκαν ως πιθανές (μόνο εγώ μπορώ να γράψω τέτοια βλακεία) από γνωστό μέντιουμ καφετζού.
Τα βράδια μας τα περάσαμε ήρεμα και είναι αλήθεια πως εκτίμησα κάπως τα μπάρ της Αθήνας. Διότι όταν η μουσική που παίζει ο D.J. είναι τόσο άκυρη ώστε να αναγκαστώ να του ζητήσω Bad Romance για να νοιώσουμε λίγο καταλαβαίνετε για τι πράγμα μιλάμε. Προσπαθήσαμε να πάμε και σε ένα άλλο μπάρ αλλά όταν φτάνοντας έξω άκουσα να παίζει την Κόκκινη Γραμμή της Θεοδωρίδου άσκησα βέτο. Ε όχι να πάμε και σε μαγαζί που παίζει Νατάσσα (και πιθανότατα θα έπαιζε μετά και Απόλυτη), ΕΛΛΕΟΣ. Άσχετο, άλλα κατάρα στα κανάλια που έκαναν φίρμα το τραγούδι αυτό λόγω του διαζυγίου της Μενεγάκη και το ακούω παντού.
Τις ώρες που τα 2 βόδια δεν κοιμόντουσαν, όχι και πολλές δηλαδή, κάναμε βόλτες στις όμορφες παραλίες του νησιού κοζάροντας τους ναυαγοσώστες που ήταν τούμπανο, και απολαμβάνοντας τα ήρεμα και ειδυλλιακά τοπία.
Πέρα από όλα αυτά είδαμε (μετά από πολύ καιρό εγώ είναι η αλήθεια), την ομορφότερη bridetobe μετά του μελλοντικού συζύγου της που τέρας ψυχραιμίας δεν την ξεμάλλιασε που για μια ακόμη φορά γκαντέμιασε την ομάδα μας και χάσαμε από την Καβάλα. Η καλή μας και ο καλός της άκουσαν και το περίφημο απαγορευμένο podcast για το οποίο σας μίλησα πρίν αλλά τους ορκίσαμε να μην μιλήσουν γι'αυτό πουθενά αν και νομίζω έτσι που τους κάηκε ο εγκέφαλος ακούγοντάς το δεν θα μπορούσαν να πουν και πολλά χαχαχα. Όπως και να έχει ένα έχω να πώ. Αν στηθεί το πέταγμα της ανθοδέσμης όπως τα πρωταθλήματα του Θρήνου θα κάνω σαματά.
Με ετούτα και με εκείνα πέρασαν οι μέρες πολύ καλύτερα από όσο μπορώ να πώ εδώ διότι όταν έχεις καλή παρέα περνάς πάντα τέλεια είναι η αλήθεια. Σας αφήνω με μερικές ακόμη φωτογραφίες από τον Πόρο αν και τις καλύτερες θα τις βρείτε στα facebookτων παιδιών (τελικά με τα κατάλληλα μοντέλα βγάζω καλές φωτογραφίες και με ανθρώπους όπως αποδείχθηκε).
ΘΑ έχουμε μια φανταστική βδομάδα. Πολλά φιλιά σε όλους :)
Στο νέο πικ-απ ακούμε το Speechless της Lady Ga-Ga που για κάποιο λόγο μου θυμίζει κάτι που δεν μπορώ να θυμηθώ και μένω μαλάκας κάθε φορά που το ακούω...παίζει ναι να μου θυμίζει και κάποιον τελικά :(
