Αγαπημένη μου μούμια (1990)

Η΄αλλιώς, η Μούμια είχε καύλες. Γιατί όπως λέει και το εξώφυλλο της ταινίας "Είναι 4000 ετών, και διψασμένη για σεξ από τότε.."

Ναι μετά το "Ο Εκδικητής φορούσε κιλοτάκι" έρχεται η Mummy dearest, σαφής αναφορά του τίτλου στο cult αριστούργημα Mommie dearest. Την ταινία αυτή αλίευσα από το αγαπημένο μπλόγκ Trash mania όπου παρέχεται δωρεάν για κατέβασμα. Σπεύσατε. 

Καλό σας βράδυ :)

The Night of the Iguana (1964)

Άλλη μια ταινία βασισμένη σε θεατρικό του Τέννεσι Ουίλιαμς για σήμερα (ναι όντως έβαλα σκοπό να τις δώ όλες φέτος). 

Όπως λέει και το πόστερ της ταινίας, ένας άντρας, τρεις γυναίκες, μία νύχτα. Ο άντρας πρώην πάστορας που εξέπεσε του αξιώματός του λόγω σεξουαλικού σκανδάλου. Οι γυναίκες διαφορετικές σε ηλικία και χαρακτήρα, τον "διεκδικούν", αντιμετωπίζοντας την απόρριψη με πολύ διαφορετικό τρόπο. Και οι τέσσερις τους, έχουν να αντιμετωπίσουν τους προσωπικούς τους δαίμονες κάτι που αναγκάζονται να κάνουν καθώς βρίσκονται "παγιδευμένοι" σε ένα "παραδεισένιο" τοπίο του Μεξικού.

Είναι από τις ταινίες που θα χρειαστεί να ξαναδώ για να εκφράσω καθαρή άποψη για αυτήν. Υπήρχαν καλές στιγμές αλλά και κάποιες βαρετές, και τελειώνοντας έμεινα με την απορία αν είχε να πεί κάτι περισσότερο από την ιστορία την ίδια. Εξαιρετικές οι ερμηνείες των περισσοτέρων πρωταγωνιστών, αλλά και "δεύτερων" ρόλων όπως της στριμμένης Judith Fellowes, αν και κάποιες λίγο περισσότερο θεατρικές από όσο θα τις ήθελα.

Δείτε την πάντως αν πέσει στα χέρια σας, γιατί και στόρι ενδιαφέρον έχει, και δύο καυλιάρικα γκομενάκια χαχαχα.  

Καλό σας βράδυ και καλά να περάσετε ο,τι κι αν δείτε ή κάνετε σήμερα :)

No farts on Mars

[Πηγή, in.gr]

Είναι γεγονός λοιπόν. Οι Αρειανοί δεν κλάνουν! Το Curiosity στον Άρη δεν κατάφερε να εντοπίσει Μεθάνιο (ή πεθάνιο αν αναλογιστώ μερικούς γνωστούς μου farters). Προβληματισμένη παραμένει η διεθνής επιστημονική κοινότητα ως προς το εξής: Οι Αρειανοί σφίγγονται να μην τις αμολήσουν τώρα που είναι εκεί το Curiosity ή δεν πέρδονται ποτέ; 

Τροφή για σκέψη...

Ο Εκδικητής φορούσε κιλοτάκι (2013) - Updated

Δηλαδή τώρα θέλετε και κριτική; Δεν φτάνει που ακόμα κλαίω από τα γέλια από το απόγευμα που το είδα στο πρόγραμμα των Νυχτών Πρεμιέρας, δεν φτάνει που σας βρήκα και τρέϊλερ; 

Λοιπόν, αύριο όλοι στο ΙΝΤΕΑΛ στην Πανεπιστημίου, ένα τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα. 

Οκ, ποιο cult πεθαίνεις!!! (το είδα οπότε πλέον ξέρω τι σας λέω).

Sitcom (1998)

Η δεύτερη ταινία (μεγάλου μήκους) του τρομερού παιδιού (όπως τον αποκαλούν) του γαλλικού κινηματογράφου, αλλά συχνά υπερτιμημένου κατά την γνώμη μου, Francois Ozon. 

Θέμα της; Η μεσοαστική γαλλική τάξη και τα κακώς της κείμενα. Όχι βέβαια με τον "σκοτεινό" αριστοτεχνικό τρόπο ενός Μπονιουέλ αλλά περισσότερο με έναν Αλμοδοβαρικό, χωρίς κι εκεί να φτάνει στα δικά του επίπεδα. 

Η οικογένεια της ιστορίας μας διάγει βίον νωχελικό και βαρετό, συνηθισμένο θα έλεγε κάποιος. Μέχρι που ο πατέρας φέρνει σπίτι για κατοικίδιο έναν αρουραίο (μπρρρρ). Κατά τυχαίο ή μεταφυσικό τρόπο, το τρωκτικό αλλάζει τις ζωές όσων των αγγίζουν-όσους αφήνει τουλάχιστον, και η οικογένεια μετατρέπεται σε ένα τσίρκο απωθημένων, επιθυμιών και βίτσιων. 

Για το πόσο θα αντέξουν ο ένας τον άλλο και αν θα επιβιώσουν των εξωφρενικών καταστάσεων του σεναρίου, δεν έχετε παρά να δείτε αυτό το μικρό διαμαντάκι που όταν το είχα δεί σε κάποιο κρατικό κανάλι πριν δέκα χρόνια, με είχε σοκάρει πραγματικά. 

Καλή σας μέρα και καλά να περάσετε ο,τι κι αν δείτε :)

Υ.Γ: Αν δεν σας έψησα με όσα σας είπα, δείτε την ταινία για τα γκομενάκια λολολολ

Δυτικά του Κηφισού...

[Μικρό δείγμα από τα επεισόδια στην Νίκαια] 

Δικαιολογημένη η οργή για την δολοφονία του νεαρού μουσικού Παύλου Φύσσα από μέλος/συμπαθούντα της Ναζιστικής Χρυσής Αυγής, εκφραζόμενη όμως με αδικαιολόγητες καταστροφές σε δρόμους, κρατική περιουσία και ιδιωτικές επιχειρήσεις που καμία σχέση δεν έχουν με το κράτος ή το "παρακράτος".

Ένα κράτος που εδώ και καιρό έχει πάψει να προσφέρει ασφάλεια, ελπίδα και κυρίως αίσθημα δικαιοσύνης στους πολίτες του. Η οικονομική κρίση απλά ήταν η θρυαλλίδα στο σωρό από "ξερά" που εδώ και χρόνια είναι η κοινωνία μας. Και τώρα ως άλλοι Νέρωνες δεν έχουμε παρά να βλέπουμε τις φωτιές να φουντώνουν και να περιμένουμε κάποιος να μαζέψει τα αποκαΐδια...Τουλάχιστον ο Νέρων είχε και ένα σχέδιο ανοικοδόμησης μετά. 

Εδώ τι;

Carnage (2011)

Δυο παιδιά παίζοντας στο πάρκο τσακώνονται, με αποτέλεσμα το ένα να σπάσει 2 δόντια από το άλλο. Οι γονείς τους αποφασίζουν να βρεθούν μαζί για να συζητήσουν το συμβάν και να βρουν τρόπο ώστε να μην επαναληφθεί. 

Διαφορετικά μεταξύ τους, τα δύο ζευγάρια διατηρούν για μικρό διάστημα μια επίφαση ευγένειας και πολιτισμού, καθώς περνάει όμως η ώρα, η μια κουβέντα φέρνει την άλλη και τα ζευγάρια (όσο και τα συνθετικά τους μέλη) δείχνουν τον πραγματικό εαυτό τους. Γεγονός που οδηγεί στην διάλυση των αστικών μύθων περί πολιτισμού και ευγένειας. 

Και ενώ στο τέλος της ταινίας, τα δυο παιδιά τους (αλλά και το χάμστερ-αν δείτε την ταινία θα καταλάβετε που κολλάει αυτό) συνεχίζουν να παίζουν στο πάρκο, οι τέσσερις γονείς βρίσκονται αποκαμωμένοι στο διαμέρισμα που έχει γίνει για 75 λεπτά το σκηνικό της "Σφαγής". 

Το έργο που βασίζεται στο θεατρικό "Le Dieu du carnage" της Yasmina Reza, έχει πλοκή που θα μπορούσε να αποτελεί μιας πρώτης τάξης ιστορία "αστικού τρόμου", ιδικά στα χέρια του Ρομάν Πολάνσκι. Δεν ξέρω ποιες ήταν οι προθέσεις της συγγραφέως, όμως η ταινία το γράφει καθαρά στο πόστερ της, είναι κωμωδία. Δικαιολογημένα λοιπόν δεν υπήρχαν οι δραματικές εξάρσεις που περίμενα, η ιδιαίτερα σκοτεινή σκηνοθεσία και η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που σε τόσες ταινίες του μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης. 

Παρ΄ολα αυτά η ταινία μάλλον ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα χωρίς να πείθει για τίποτα από τα δύο. Σφαγή μην περιμένετε, αφού παρά τα ξεσπάσματα και τις εξάρσεις τα μόνα θύματα της υπόθεσης είναι ένα μπουκέτο τουλίπες και ένας κατάλογος μουσειακής έκθεσης. Όλοι, πρωταγωνιστές και σκηνοθέτης, παραείναι ευγενικοί για να περάσουν στα άκρα που θα οδηγούσαν σε μια καταστροφή. Είπαμε όμως, θεωρητικά είναι κωμωδία. 

Δείτε το, αλλά μην περιμένετε κάτι φοβερό λόγω του πρότερου έντιμου βίου των συντελεστών της ταινίας. 

Πολύ καλή σας μέρα :)

Στην μνήμη της Κάλλας

Με μια πρωτότυπη (για τα ελληνικά δεδομένα) εκδήλωση τίμησε η Εθνική Λυρική χθές την μνήμη της Μαρίας Κάλλας που πέθανε σαν σήμερα στο Παρίσι το 1977.

Σε πέντε σημεία της Αθήνας δόθηκαν ισάριθμες μικρές υπαίθριες συναυλίες στις οποίες ερμηνεύτηκαν μερικές από τις διασημότερες άριες του ρεπερτορίου. Άριες που σημαδεύτηκαν από την ίδια την Κάλλας.

Απροσδόκητα μεγάλο το πλήθος, σίγουρα όχι όλοι φίλοι της όπερας αποκλειστικά, αλλά και άνθρωποι που είδαν και άκουσαν κάτι τέτοιο πρώτη τους φορά. Όπως και να έχει ήταν μια εκδήλωση την οποία απολαύσαμε.

Το επόμενο ραντεβού της Εθνικής Λυρικής σε ανοιχτό χώρο είναι την Πέμπτη 26 του μηνού στον Πειραιά! 

Καλή σας μέρα και πολύ καλή βδομάδα :)