ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ ΣΤΟ WINDERFELL...

Επίσης, αν είναι αλήθεια - που είναι, θα σήμαινε πως πηδιέσαι με τον ανιψιό σου. Αλλά το μυαλό σου μόνο στον θρόνο μπαζούκλα Καλίση.

Ακούτε Sputnik on air

 

Τι θα ήταν το φθινόπωρο χωρίς κονσέρβα Sputnik? Μίζερο, μίζερο σας λέω. Για αυτό πατήστε play, ακούστε και μοιραστείτε την εμπειρία! Και κάθε Πέμπτη ζωντανά 19:00-21:00 μόνο στο BoemRadio.

ΕΠΙΑΣΕ ΒΟΡΙΑΣ...

Κάποιοι βγάλατε από τις ντουλάπες και φορέσατε ζακέτα...

Κάποιοι σκέφτεστε ήδη να στρώσετε χαλιά...

Στην οικία Mahler ντύσαμε (με την ευγενική χορηγία της Κουμπάρας) τα κωλόχαρτα. Κι έτσι θα είναι έτοιμα ζεστά για τους επιδέξιους κώλους μας. Καλό χειμώνα μπίτσιζ ;)

Αρσενικό και παλιά δαντέλα

Το τηλεγράφημα μου έπεσε απ' τα χέρια. Ποιος χρησιμοποιεί στα αλήθεια τηλεγραφήματα στις μέρες μας; Ανοίγοντας το φάκελο διάβασα τα παρακάτω:

Θεία Φεβρωνία εκτάκτως Αθήνα για καρέ ΣΤΟΠ. Δωμάτιο ελεύθερο ΣΤΟΠ. Έλα ΣΤΟΠ. Η Κουμπάρα ΣΤΟΠ. 

Τέτοια πρόσκληση από την Αρτίστα του Βωβού δεν την σκέφτεσαι δεύτερη φορά. Πήρα λοιπόν τα πράγματά μου, 2-3 βρακιά και μια τσάντα κουλικά, τρία βιβλία για το ξεκάρφωμα μιας και δεν σκόπευα φυσικά να διαβάσω στις διακοπές μου, και κατευθύνθηκα στα ΚΤΕΛ Κηφισού. Κοιλιόδουλος φουλ, δεν δίστασα να δοκιμάσω από το ιερό σουβλάκι και τον φραπέ που έφτιαχναν στην εκκλησία. 

Λίγες ώρες αργότερα και τέσσερις επισκέψεις στην χέστρα του λεωφορείου μετά, είχα φτάσει στον προορισμό μου.  

Η Αρτίστα μου έδειξε το δωμάτιο στο οποίο θα κοιμόμουν και στο οποίο φιλοξενούνται όλοι την πρώτη φορά που την επισκέπτονται, διότι από την δεύτερη παίζει καναπές για ύπνο και βρεγμένο παξιμάδι για φαγητό. 

Έβαλα τα βιβλία στο κομοδίνο, θαύμασα την παλιά δαντέλα και πήγα στην κουζίνα για καφέ και κατινάζ. 

Συνεχίζεται...(λέμε τώρα). 

Κουλή χρονιά

Τον λιγουρεύεστε; 2017, τα κουλήτερα έρχονται χαχαχα

Ζουκεμπέργκ τον παίρνεις

Είναι δυνατόν να κόβεις ρε μαλάκα Ζούκεμπέργκ ως πορνογραφικό αυτό το ιστορικής αξίας και απαράμιλλης αισθητικής πρωτοσέλιδο. Το fb είναι γεμάτο τσόντες και κόβετε την τέχνη;;;; Αρκουδέηδες!!! Φασισμός!!!

Σε άλλα νέα, τσιμπήστε την χτεσινή κονσέρβα να ηρεμήσει η ψυχούλα σας από το σοκ της λογοκρισίας. 

Σαν σήμερα...

...η γέννηση δύο μύθων.

το 1923 η μεγαλύτερη των μεγάλων της όπερας...

το 1981 η μεγαλύτερη white trash cult περσόνα του Αμερικανιστάν. 

Ο γιος του κηπουρου

Αν και μόλις 24 ετών, ο Σταύρος ήταν πλήρης συνειδήσεως των φραγμών ανάμεσα στις κάστες των Αθηνών όπως αυτές διαμορφώθηκαν από τις κυβερνήσεις της Δεξιάς και την ΠΑΣΟΚική βλαχογκλαμουριά.

Δεν ήταν για αυτόν οι αστακομακαρονάδες και τα «Μύκονοοοος» στην κάμερα του ΣΤΑΡ, ούτε τα ντελικατέσεν (νυν γκουρμέ) στα στέκια των φλώρων των Βορείων Προαστείων. Αυτός ήταν ο γιός του κηπουρού. Έτσι τον φώναζαν πάντα τα αφεντικά του πατέρα του, έτσι έμαθε να ακούει και ο ίδιος στα παραγγέλματα τους.

Όχι πως τον χάλαγε τον Σταύρο όλο αυτό. Ζούσε διακριτικά, σχεδόν αόρατος, όσο γίνεται βέβαια να περάσει αόρατος ένας νεαρό άντρας ηλιοκαμένος από την εργασία και καλογυμνασμένος από τον μόχθο (και όχι τα φάρμακα με τα οποία τουμπάνιαζαν χρόνια τώρα οι συνομήλικοί του στα διάφορα κυριλέ γυμναστήρια).

Ασχολία του ο καθαρισμός πισινών κάθε είδους. Μια εργασία εύκολη και αποδοτική σε χρήματα, που του άφηνε μπόλικο χρόνο στην διάθεσή του για ονειροπόληση. Τουλάχιστον μέχρι πριν δυο χρόνια που ο πατέρας του έπιασε δουλειά στης ΜαντάμΓκανούτας…

Η Μαντάμ Γκανούτα, κατά κόσμων Λουίζα Γκανούτα, ήταν κυρία (ο Θεός να την κάνει) ετών απροσδιορίστων. Η ίδια κόμπαζε με απρέπεια πως ήταν τουλάχιστον 300^ων και προς επιβεβαίωσίν αυτού έδειχνε προθύμως στους ερωτώντες αυτήν, γράμματα και ενθύμια εραστών από εποχές εισέτι μακρινές. Άνδρες και ολίγες γυναίκες που φιλοξένησε άπαξ ή και καθ’ έξη στο φιλολογικό της κρεβάτι. Μποέμ ποιητές, πρέσβεις διαφόρων χωρών, και καλλιτέχνες, οι επισκέψεις των οποίων στην Αθήνα και στο κρεβάτιον της κρατήθηκαν μυστικές από την επίσημη Ιστορία. Μεταξύ αυτών το ζεύγος Γουσταύδου και Άλμας Μάλλερ, ο Μποντλέρ, ο Τελευταίος Τούρκος κυβερνήτης της πόλης Κιουταχής, ένας φοιτητής από την Πάτρα τον οποίο μύησε στα μυστικά του Έρωτα, και σε περίοπτη θέση ο συνθέτης Σούμπερτ που υπήρξε και ο σφοδρότερος έρωτάς της.

Αν και 300 ετών, η συνταξιούχος φιλόλογος και πλουσία, διατηρούσε ένα Καφέ Σαντάν για να περνάει την ώρα της και όπως ήθελαν να λέγουν οι φαρμακόγλωσσες των Αθηνών, προς εξεύρεση νέων εραστών. Οι ώρες που ξεχαρμάνιαζε εκεί η Μαντάμ Γκανούτα ήταν και οι καλύτερες για τον Σταύρο. Διότι όταν αυτή βρισκόταν στην οικία της δεν σταματούσε να τον παρενοχλεί συνεχώς δια ασήμαντες αφορμές και για εκνευριστικά θελήματα. Να βρει και να ταΐσει τον γάτο της το Ραούλ, να της δείξει πώς να βάλει ταπετσαρία νταντέλα στο ιστολόγιον που διατηρούσε (διότι ως εκεί έφτανε η εκφυλωσίνη της), να την βοηθήσει με τα κομβία της ρόμπας της για να μην κρέμονται ακάλυπτα τα βυζιά της, να της σιάξει την περούκα που σχεδόν μονίμως μπατάριζε…

Ναι ο Σταύρος την βαριόταν την Μαντάμ Γκανούτα. Τα καπρίτσια της αλλά και ο αστείρευτος, παρά τα χρόνια, ερωτισμός της τον έφερναν σε αμηχανία και κάποιες φορές σε απόγνωση.  Ακόμη και όταν πριν ενάμιση χρόνο η κυρία είχε το ατύχημα με την καραμπίνα στην Αράχοβα που διέλυσε την άνω σιαγόνα της σκορπίζοντας τους οδόντες της στο χιόνι, ακόμα και τότε είχε διάθεση για ερωτοτροπίες και φλέρτ, έστω και αν η γλώσσα της μπαινόβγαινε από τις τρύπιες παριές του κρανίου της…

Ο Σταύρος την βαριόταν την Μαντάμ Γκανούτα…και την φοβόταν. Μια γυναίκα που φτάνει αυτά τα χρόνια δεν μπορείς να την παίρνεις αψήφιστα. Ήταν άλλωστε αυτή που έδινε ψωμί στον ίδιο και τον πατέρα του δυο χρόνια τώρα…

Σε αυτές τις σκέψεις ήταν βυθισμένος ο Σταύρος κοιτάζοντας τα νερά της πισίνας που μόλις είχε καθαρίσει. Τον λογισμό του διέκοψαν ήχοι από βήματα που πλησίαζαν…

Ο ένας ήταν οξύς, το τακ τακ που κάνουν τα γυναικεία τακούνια στο πλακόστρωτο. Ο δεύτερος ήταν «πλαδαρός», σαν αυτόν που θα έκανε μια απροσδιόριστη μάζα που κινείται με δυσκολία.

Καθώς γύρισε το βλέμμα του για να εντοπίσει τις πηγές των ήχων που είχαν διακόψει τις σκέψεις του, ο Σταύρος αντίκρισε δυο μορφές να τον πλησιάζουν. Η μια, λυγερόκορμη μέσα στο μαύρο στενό της φόρεμα περπατούσε με σιγουριά πάνω στις μαύρες γόβες της που αν ο Σταύρος ήταν αδερφή θα αναγνώριζε ως κλασικές Λουμπουαίν 2000^ων ευρώ (η μία). Όμως ο γιός του κηπουρού δεν ενδιαφερόταν για ποδήματα και ρούχα γυναικεία…Η γοτθικής ομορφιάς γυναίκα με το υπέροχο λευκό δέρμα και τα μεγάλα μαύρα γυαλιά τύπου Μπέτι Ντέιβις τον πλησίαζε σταθερά δημιουργώντας του ένα υπέροχο ζουζούνισμα στον καβάλο. Δίπλα της προσπαθούσε να ακολουθήσει τον βηματισμό της, κύριος ολίγον τι υπέρβαρος (για να το θέσουμε κομψά) σε πλήρη οπτική και αισθητική αντίθεση με την πλησιάζουσα γυναίκα. Το σημαδεμένο από τες ηδονές πρόσωπό του ιδροκοπούσε κάτω από τον ήλιο της Αθήνας κάτι που προφανώς έκανε και το υπόλοιπο σαρκίο του υπό τα φαρδουλα ρούχα από το Μπιγκ Μαν του Αιγάλεω. Παραδόξως η πλαδαρή αντρική μορφή που πλησίαζε με κόπο έκανε το πρήξιμο στον καβάλο του ακόμη εντονότερο, γεγονός που ο Σταύρος απέδωσε στις καύλες της ηλικίας αφού κακά τα ψέματα θα του σηκωνόταν ακόμη και να τον έτριβε σε κουφάλα δέντρου.

Οι δυο άγνωστοι τον προσπέρασαν χωρίς να του μιλήσουν κατευθυνόμενοι προς τις ξαπλώστρες του κήπου που ήταν δίπλα στην πισίνα. Ο Σταύρος όμως ήξερε πως παρά την φαινομενική τους αδιαφορία είχαν «μετρήσει» με τα μάτια τους κάθε εκατοστό του καλογυμνασμένου σώματός του. Ήταν πρακτικά αναπόφευκτο…

Φίλοι της κυρίας, σκέφτηκε καθώς τους είδε να ξαπλώνουν στις καρέκλες εντυπωσιαζόμενος περισσότερο από την αντοχή της καρέκλας στην οποία κάθισε ο χοντρός παρά από τον τρόπο με τον οποίο σταύρωσε ηδονικά τα καλλίγραμμα πόδια της η γυναίκα.

Σηκώθηκε με τρόπο από την άκρη της πισίνας φροντίζοντας οι δυο καλεσμένοι του να μπορούν να παρακολουθήσουν τις συσπάσεις των τρικεφάλων του καθώς έδινε ώθηση στο κορμί του να σταθεί. Τους πλησίασε αργά χωρίς να νοιάζεται να κρύψει την στύση του. Ήταν αδύνατο άλλωστε να την καμουφλάρει, ενώ δεν υπήρχε αρκετό ποδόσφαιρο στον κόσμο να σκεφτεί ώστε ενδεχομένως να του πέσει.

Φτάνοντας μπροστά τους, τους καλημέρισε ευγενικά. Αντί να ανταπόδοση του χαιρετισμού είδε τους δυο επισκέπτες του να μιλάνε χαμηλοφώνως ο ένας στο αυτί του άλλου με τον άντρα να μην μπορεί ή να μην θέλει να κρύψει το πέρασμα της γλώσσας του πάνω από τα χείλη του.

«Πως σε λένε νεαρέ» του απηύθυνε πρώτη φορά τον λόγο η βαμπίρα γυναίκα με την λάγνα (όπως αποδείχθηκε φωνή).

«Με λένε…είμαι ο γιός του κηπουρού» είπε μετά από στιγμιαία σκέψη ο Σταύρος βγάζοντας ταυτόχρονα το φανελάκι που φορούσε.

Το μειδίαμα των δύο επισκεπτών άφησε να φανούν οι κατάλευκες συμμετρικές οδοντοστοιχίες τους (σίγουρα προϊόν γναθοπλαστικής) αλλά και οι προθέσεις τους.

Τουλάχιστον αυτοί οι δύο έχουν δόντια σκέφτηκε ο Σταύρος καθώς άρχιζε να ξεκουμπώνει το τζιν παντελόνι που φορούσε…

Oι συναυλίες του καλοκαιριού

Καλοκαίρι σημαίνει πολλά, σίγουρα όμως ένα από αυτά είναι συναυλίες. Μεγάλες καλλιτεχνικές συναντήσεις που προσφέρουν αναμνήσεις για μια ζωή, και κυκλοφορίες σημαντικών live δίσκων που θα μας συντροφεύουν τις κρύες του χειμώνα. 

Έτσι και το φετινό καλοκαίρι δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση. Από τον καλλιτέχνη formerly known as Soula, οι συνεργασίες που θα αφήσουν εποχή.

Και τα cd του αιώνα

Αχ το σημερινό μου θύμισε παλιές καλές στιγμές...

Καλό βράδυ σε όλους. 

Όταν η ανακύκλωση μπάζων, γίνεται τέχνη

Ελπίζω να μην ξέχασα κάποιον. Να τους χαιρόμαστε.

Αντε γαμήσου Αλαφούζε

Τι θα κάνω τώρα εγώ τα απογεύματά μου;;;; Πως θα ενημερώνομαι;;;; Πως θα ψυχαγωγούμαι;;;;

Meanwhile somewhere in Florida...

Κοπελιά σε νοιώθω απόλυτα!! (Αφιερωμένο σε εμένα και τις Παρασκευές με τα αξημέρωτα τους).

Bonus, Ellie reloaded!

Machete Kills (2013)

Απλό, ακομπλεξάριστο cult με συμμετοχές έκπληξη (Μπαντέρας, Lady Ga-Ga, Μελ Γκίμπσον), εντελώς προσχηματικό σενάριο για γέλια, γκόμενες μουνάρες με πιστοποίηση iso. Δεν υπάρχει καλύτερο για χαλαρή βραδιά.

Christmas spirit...my ass...

Aμ πως!

Το χριστιανικό της ημέρας...με καθυστέρηση.

Έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές η ρουφιάνα.

Meanwhile during a C.I.A. interrogation...

Τελικά είναι ποιο προχώ οι αράβίδες σύζυγες από τις δικές μας... 

Ο Εκδικητής φορούσε κιλοτάκι (2013) - Updated

Δηλαδή τώρα θέλετε και κριτική; Δεν φτάνει που ακόμα κλαίω από τα γέλια από το απόγευμα που το είδα στο πρόγραμμα των Νυχτών Πρεμιέρας, δεν φτάνει που σας βρήκα και τρέϊλερ; 

Λοιπόν, αύριο όλοι στο ΙΝΤΕΑΛ στην Πανεπιστημίου, ένα τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα. 

Οκ, ποιο cult πεθαίνεις!!! (το είδα οπότε πλέον ξέρω τι σας λέω).

Meanwhile at Bon Temps, Louisiana

Νωρίς το κατάλαβες βαλαχάρα Σούκι. Λίγο πρίν παραλάβεις το Dumb Bitch of the decade award. Αυτό που με εξοργίζει δε, είναι που στο τέλος ο μαλάκας ο Μπίλλ πάλι θα γίνει ήρωας...

Υ.Γ 1: Θέλουμε περισσότερο Λαφαγιέτ ΤΩΡΑ!!!

Υ.Γ 2: Μου λείπει ο Al Bundy :(