ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ Vol.2

 

ΤΟΛΜΗΣΕΣ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ;

Μια καλημέρα με άλλο ένα απόσπασμα από την "Ευνοούμενη" του Γιώργου Λάνθιμου. Κι αν έχετε ξυπνήσει με διάθεση παρόμοια της Βασίλισσας, τολμήστε να ακούσετε κονσέρβα Sputnik on air. Θα σας φτιάξει σίγουρα την διάθεση :)

Καλή βδομάδα σε όλους!

ΣΟΥ ΤΡΕΧΕΙ Η ΜΑΣΚΑΡΑ ΚΟΥΚΛΙΤΣΑ ΜΟΥ

The Favorite

H ΕΥΝΟΟΥΜΕΝΗ

 Μία γυναίκα που ασφυκτιά εγκλωβισμένη στο χρυσό κλουβί της εξουσίας. Μια δεύτερη που κάνει το παν για να παραμείνει σε αυτό απολαμβάνοντας τον ρόλο τος. Μια τρίτη που διεκδικεί μια θέση σε αυτό χωρίς να ξέρει που πάει να μπλέξει. Ένα γαϊτανάκι από άντρες μαριονέτες, και πολλές κωμικοτραγικές καταστάσεις πολιτικής και προσωπικής παράνοιας, και 17 κουνέλια που ενδέχεται να είναι περισσότερο ελεύθερα από όλους τους πρωταγωνιστές της ταινίας. 

Η νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου τα έχει όλα. Δράμα, μαύρο χιούμορ, φαρμακερές ατάκες, εξαιρετικές ερμηνείες, καούκες και υπέροχα φορέματα εποχής. Λατρεμένη από την πρώτη στιγμή. 

Όπως λατρεμένη θα πρέπει να είναι και η τελευταία, ολίγον παρανοϊκή κονσέρβα. Απολαύστε τες και τις 2. 

Η ΝΤΙΣΚΟ ΖΕΙ!!!

Θα μπορούσα να προσθέσω και "ρε μουνιά" αλλά δεν το κάνω γιατί έχω επίπεδο. 

Pride (2014)

Μπαίνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα σε καλούπια; Σειρά προτεραιότητας; Τα δικά μου και δικά σου δικαιώματα; Κάποιοι 30 χρόνια πριν είπαν όχι. Και μπροστά στο απάνθρωπο νεοφιλελέφθερο κράτος (και παρακράτος) της Θάτσερ, πάλεψαν μαζί παρά τις χαοτικές τους διαφορές. 

Αυτή είναι και η ιστορία τους όπως αποδίδεται στην ταινία Pride. Ενδεχομένως ωραιοποιημένα κάπως, όμως με το μήνυμα σαφές. Υπάρχει δύναμη στην συλλογικότητα. Υπάρχει μεγαλείο στο να αναγνωρίζεις πως δεν υπάρχουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. 

Σας αφήνω, αφού ευχηθώ μια καλή αν και αφόρητα ζεστή βδομάδα, με το τραγούδι Bread and Roses όπως ακούγεται σε μια από τις ομορφότερες σκηνές της ταινίας. Καλή σας μέρα :)

Mad Max: Fury Road (2015)

Κι αν η ουτοπία ή έστω το σπιτικό σου δεν βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά αλλά κάτω από τα πόδια σου και δεν χρειάζεται να τρέξεις αλλά να αγωνιστείς;

Το Mad Max επιστρέφει όμορφο όσο το θυμόμαστε, βγαλμένο από τις παιδικές μας μνήμες και μάλλον για να μείνει. Να που κάποιες φορές οι παλιές ιδέες μπορούν να αξιοποιηθούν αντί να βιαστούν. 

Όσο για τα ζαβά της μπροστινής σειράς με την συμπεριφορά "πρώτη φορά σινεμά" μπράβο σας. Πάντα τέτοια. 

The Babadook (2014)

Τελικά ακόμη και οι χιλιοειπομένες ιστορίες μπορούν να γίνουν πρωτότυπες. Κάπως έτσι θα μπορούσα να περιγράψω λακωνικά την ταινία The Babadook. Ένα θρίλερ από την Αυστραλία στο οποίο ο τρόμος, η απόγνωση και η απελπισία κορυφώνονται σταδιακά με ένα απρόσμενο φινάλε που καθιστά ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την ταινία. Από τις σπάνιες φορές τα τελευταία χρόνια που έκλασα μέντες βλέποντας ταινία τρόμου. Συνιστώ ανεπιφύλακτα. Καλό σας βράδυ!

Left behind (2014)

Είναι από αυτές τις κινηματογραφικές στιγμές που ενώ υποψιάζεσαι την μαλακία να έρχεται σκέφτεσαι να δώσεις μιαν ευκαιρία. Ίσως πάλι να είναι που ενίοτε τα θέλει ο κώλος μου...

Όπως και να έχει, για να μη την πατήσετε κι εσείς και σας λένε μετά "ε δεν ήξερες, δεεεεε ρώωωταγες;", είμαι εδώ για να εκδώσω έκτακτο δελτίο επικίνδυνων κινηματογραφικών φαινομένων. Διότι η συγκεκριμένη ταινία δεν μια απλή μπαρούφα, είναι τυφώνας βαρεμάρας, Αρμαγεδδών κακής ηθοποιίας.  Πραγματικά δεν έχω ματαδεί τόσο άθλια υποκριτική από θεωρητικά καλούς ως γνωστούς ηθοποιούς. Αλλά τι να πώ, μέχρι και οι κομπάρσοι είναι άκυροι, σκηνοθέτης δεν πρέπει να υπήρχε ενώ και οι σεναριογράφοι πρέπει να πέρασαν το σενάριο κάτω από την πόρτα της χέστρας του στούντιο στους παραγωγών και να είναι ακόμα εκεί συνεχίζοντας το χέσιμο. 

Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω. Το ανέκφραστο του Νίκολας που σε όλη την ταινία είχε ένα ύφος και βλέμμα; Το οτι ακόμα και σε παρόδιες με αεροπορικές καταστροφές έχουμε δει πιο πιστικό πιλοτάρισμα; Που όλοι, μα όλοι οι ηθοποιοί είναι σα να διαβάζουν τις ατάκες τους από τα ταμπελάκια που τους κρατάνε απέναντι;; Που πραγματικά υπάρχουν τόσες τρύπες στο σενάριο που αν αυτό ήταν σώβρακο θα είχε έρθει η ώρα να το πετάξεις και όχι να το μαντάρεις; 

Κατάρα σε όσους έφτιαξαν την ταινία αυτή, που δικαίως παίρνει 3,1 βαθμολογία στο imdb, κατάρα και σε αυτόν που την ανέβασε στο ίντερνετ-όχι το παίρνω πίσω γιατί γενικά είναι Θεούλής και αυτή δεν ξέρω πως του ξέφυγε, και γενικά θέλω το χτεσινοβραδυνό μου 2 ωρο πίσω (και ουχί από πίσω).

Λοιπόν εγώ προειδοποίησα και αμαρτίαν ουκ έχω. Καλό σας βράδυ. 

Ζήτηματα αριστείας

Μεγάλο ζήτημα το θέμα της αριστείας. Όχι απλά το να είσαι καλός, αλλά ο απολύτως καλύτερος. Δύσκολο το να μπορείς να επιχειρηματολογήσεις για το αν είναι θεμιτός ένας τέτοιος στόχος, πόσο μάλλον το να υποδείξεις τον κατάλληλο τρόπο επίτευξης του. 

Το Whiplash παίρνει σαφώς θέση στα παραπάνω ζητήματα. Σε μια Αμερική που δεν αναγνωρίζει το γενετικά προκαθορισμένο ταλέντο ούτε την οικογενειακή παράδοση σε ζητήματα επίτευξης στόχων, ο μόνος δρόμος για την καθ΄ ’όλα θεμιτή πρωτιά είναι σκληρή δουλειά. Επίπονη προσπάθεια, σαδιστική σχεδόν συμπεριφορά από τον καθηγητή-μέντορα, αίμα κυριολεκτικά και μεταφορικά για να γίνεις ο καλύτερος. Οι μαθητευόμενοι δεν είναι όλοι φυσικά έτοιμοι για μια τέτοια διδασκαλία, άλλωστε δεν αντέχουν όλοι να κάνουν ότι χρειάζεται για να γίνουν πρώτοι. Η κοινωνία επίσης δεν είναι έτοιμη να δεχτεί τόσο την πρωτιά όσο και τον σκληρό τρόπο με τον οποίο αυτή επιτυγχάνεται. Η πολιτική ορθότητα και ο υπερβολικός ζήλος ώστε να μην πληγωθούν τα αισθήματα όσων δεν αριστεύουν οδηγούν στην τελμάτωση και την μετριότητα, όμως και τα ενδεχομένως θύματα μιας προσπάθειας προς την κορυφή μπορούμε να θεωρήσουμε πως είναι αποδεκτά; Κατά την ταινία ναι. Για μένα, τροφή για σκέψη… 

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ο Μότσαρτ έγινε ο καλύτερος μόνο από την σκληρή (για τα σημερινά δεδομένα και ήθη) εποπτεία-διδασκαλία του πατρός του ή αν θα μπορούσε να το καταφέρει και με λιγότερη πίεση. Μπορώ απλά να χαίρομαι που έγινε.

Leviathan (2014)

Ο μεγάλος Leviathan, η σύγχρονη (;) Ρωσία, δεν τιθασεύεται-όπως λέει και ο ιερέας στον βασανισμένο Κόλια. Ο φτωχός, η "πλέμπα" πρέπει να γνωρίζει την θέση της. Να αναγνωρίζει αυτόματα την εξουσία από τα σύμβολά της και να σκύβει σε αυτήν το κεφάλι. 

Πόλεμος εξουσιών στην σύγχρονη (;) Ρωσία. Εξουσίες που έχουν μοιράσει τον κόσμο, επίγειο και πνευματικό σε φέουδα που βρίσκονται μεταξύ τους σε ειρήνη όσο σέβονται ο ένας τα "χωράφια" του άλλου.

Οι εξουσίες αναγνωρίζουν η μία την άλλη και επικοινωνούν με κοινούς κώδικες ακόμα και όταν είναι για να εκβιάσουν αλλήλους. Και όταν συγκρούονται ο αμοιβαίος σεβασμός ή καλύτερα φόβος, θα κάνει την σφαίρα να πέσει στο έδαφος και όχι στο κεφάλι. 

Μόνοι χαμένοι, οι πληβείοι της Ρωσικής επαρχίας. Το ποίμνιο που δέχεται αδιαμαρτύρητα την θέση του στον κόσμο ή συντρίβεται όταν προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι. Διότι σε αντίθεση με τον Ευρωπαίο Μάικλ Κόλχαας, ο Ρώσος Κόλια δεν θα βρει πουθενά δικαιοσύνη για τα όσα του αρπάζουν οι εξουσιαστές του. Αντιθέτως στα ερείπια (μεταφορικά και κυριολεκτικά) της ζωής του, θα χτιστεί ένα νέο σύμβολο εξουσίας, ένας ναός της υποκρισίας. 

Στο βλέμμα του μικρού γιου του δημάρχου η πίστη πως όλα θα συνεχίσουν ως έχουν και στο μέλλον. Και αν πρέπει να κρίνουμε από ταινίες όπως ο Andrei Rublev ή ο Don Kikhot, τίποτα δεν έχει αλλάξει στην Ρωσία από την αρχή της ιστορίας της. 

Μια πραγματικά εκπληκτική ταινία που συστήνω ανεπιφύλακτα. Καλή σας ημέρα!

(όπως αναρτήθηκε και στον Απλό Πολίτη)

Χίμαιρες

Λίγο πριν δώσει τους όρκους της για να γίνει μοναχή, η Ida έρχεται αντιμέτωπη με ένα παρελθόν που δεν ήξερε πως υπάρχει. Με οδηγό την θεία της Wanda προσπαθεί να ανακαλύψει την τύχη των Εβραίων γονιών της κατά τον πόλεμο.  Στην διάρκεια της αναζήτησής της θα ανακαλύψει πόσο πραγματικά ήταν αγαπητοί οι Εβραίοι στην Πολωνία αλλά και πόσο χιμαιρική είναι η ζωή έξω από τους προστατευτικούς τοίχους του μοναστηριού. Μια ζωή με την οποία ή συγκρούεσαι και καταστρέφεσαι, ή την ακολουθείς παθητικά και "αργοπεθαίνεις". 

Εξαιρετικά πλάνα, ασπρόμαυρο τετράγωνο κάδρο, ένα οπτικό αριστούργημα που ίσως σε κάνει να χάνεις την ουσία της ταινίας - ναι τόσο όμορφο είναι. Χωρίς εξάρσεις και υπερβολικούς συναισθηματισμούς και με φινάλε απλά συγκλονιστικό. 

Χίμαιρα και η "πολυδιαφημισμένη" ζωή στον Σουηδικό παράδεισο. Τουλάχιστον κατά την άποψη του Ρόι Άντερσον. Πολίτες σαν ζόμπι ή βρικόλακες προσπαθούν απλά να επιβιώσουν μέσα στο ένοχο παρελθόν της χώρας τους, το αφιλόξενο αστικό περιβάλλον, αλλά και μια τυπολατρία που σπάει κόκαλά. Όταν σε μια χώρα όλοι οι κάτοικοί της χαίρονται να ακούνε πως οι συνομιλητές τους περνάνε καλά, αλλά κανείς δεν το κάνει στα αλήθεια, ίσως είναι ώρα για να καθίσουν και να συλλογιστούν την ύπαρξή τους. 

Τελευταίο μέρος της τριλογίας του Άντερσον (μετά τα Τραγούδια από το 2ο όροφο και το Εμείς οι ζωντανοί) άψογα εκτελεσμένο αν και ίσως κάπως ακαδημαϊκό και υπερβολικά στυλιζαρισμένο. Ως φίλος των προηγούμενων ταινιών το αγάπησα κι αυτό. Παίζει όμως να μην συμβεί με όλους όσους το δουν. Γεμάτο πάντως το Άστυ στην Κοραή και πολύ χαίρομαι γι αυτό. 

Χίμαιρα και η ευτυχία για την Μαρίνα, ηρωίδα στην θεατρική μεταφορά της "Μεγάλης Χίμαιρας" του Καραγάτση στο θέατρο Πορεία.  Στοιχειωμένη από την καταστροφική σχέση των γονιών της αλλά και την ιδεαλιστική άποψη για την Ελλάδα, που γνώρισε μέσα από τα έργα των αρχαίων την ποιητών, η Μαρίνα έρχεται αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα της ζωής της συζύγου ναυτικού σε νησιωτική επαρχεία της χώρας μας, και συντρίβεται.

Αν και δεν έχω διαβάσει το βιβλίο για να γνωρίζω αν έγινε καλή ή όχι μεταφορά του στο σανίδι, ήταν μια παράσταση που εμένα με κέρδισε. Με έκανε να γνωρίσω το κείμενο και δεν προσέβαλε την αισθητική μου. Μια καλή παράσταση αν και όχι όσο μπορεί να προδίδει ο ντόρος ττης τρελής επιτυχίας στο κόψιμο εισιτηρίων. 

Αντί υστερόγραφου, μια ερώτηση. Είναι χίμαιρα μια πιθανή σωτηρία του γένους μας στα άστρα από τα οποία γεννηθήκαμε ή φτάνει η ανθρώπινη επιδεξιότητα και το πείσμα για να καταφέρουμε αυτό που φαντάζει αδύνατο; Μπορούμε να δίνουμε άραγε υποσχέσεις πιστεύοντας ακράδαντα πως θα τις τηρήσουμε; 

Το Interstellar δίνει υπερβολικά πολλές απαντήσεις για να είναι η νέα Οδύσσεια του διαστήματος. Δεν πάει όμως να είναι απίστευτα γοητευτική όπως θέλω να ελπίζω πως είναι και ένα πραγματικό ταξίδι στα άστρα. 

Καλό βράδυ σε όλους σας :)

ZOMBEAVERS (2014)

Τρελαίνομαι!!! Κατεβασμένο σε full HD περιμένει να μαζευτεί η παρέα να το δούμε ομαδικά. Διότι τέτοιες ταινίες θέλουν παρέα, σαπίλα σε καναπέ και σαπίλα στην κοιλιά από ανάλογο φαγητό. 

Xenia (2014)

Είναι ωραίο να βλέπεις έναν σκηνοθέτη να ωριμάζει μπροστά στα μάτια σου. Και ο Πάνος Κούτρας αυτό κάνει στην νέα του ταινία. Το Xenia δεν είναι μόνο μια ιστορία για την ενηλικίωση των 2 πρωταγωνιστών του, αλλά και του ίδιου του δημιουργού της. Ισορροπημένο αφηγηματικά δραματουργικά αλλά και στην χρήση των τεχνικών του μέσων, το Xenia έχει άποψη και στην καταθέτει ξεκάθαρα ως θέση (αν είσαι νεοναζί Χρυσαγίτης μην την δεις θα χαλαστείς). 

Η Ελλάδα των αντιθέσεων, των δυνατοτήτων της υποκρισίας, του φόβου και της αγωνίας είναι παρούσες. Όμως παρούσα είναι η ελπίδα το όνειρο και κυρίως η αίσθηση πως παρά τις όποιες αντιξοότητες όλα θα πάνε καλύτερα. Γιατί αν είναι κάτι που κάνει τόσο γοητευτικούς τους πρωταγωνιστές της ταινίας είναι πως δεν τα παρατάνε ποτέ έστω και μέσα στα όρια μιας μυθοπλασίας.

Πολύ καλημέρα σας :)

Gone girl (2014)

Η καλή ταινία από το τρέιλερ φαίνεται (καλά όχι πάντα αλλά κάτι πρέπει να γράψω χαχαχα). Χτες λοιπόν, στον κινηματογράφο Αλεξάνδρα που Δευτέρες και Τρίτες έχει προσφορά 2 άτομα με ένα εισιτήριο των 7,5 ευρώ, είδαμε το Gone girl ή ελληνιστί "Το κορίτσι που εξαφανίστηκε".  Και αν περίμενα κάτι καλό το αποτέλεσμα ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Εξαιρετική σκηνοθεσία και ερμηνείες, καύλα όσο ποτέ ο Μπέν Άφλεκ (έχει και σκηνή σε ντουζιέρα ααααχχχχχ), και ένα σενάριο που όσο ευφάνταστο και αν δείχνει με την πρώτη ματιά, όπως επεσήμανε και ένας φίλος που το είδαμε μαζί, δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα κάποιων γνωστών ζευγαριών. Καταπληκτική επίσης η καταγραφή της ανθρωποφαγίας των σύγχρονων media, αλλά και των "φετίχ" της σύγχρονης κοινωνίας.  

Δεν χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο. Αν το πετύχετε δείτε το. Από τις ταινίες που αξίζει να πληρώσετε να την δείτε σε κινηματογραφική αίθουσα κατά προτίμηση γεμάτη. Διότι υπάρχουν αρκετές βιτριολικές ατάκες-αναφορές σε κοινά βιώματα, που θα σας κάνουν να γελάσετε μαζί με τους παρακείμενους θεατές. 

Ensayo de un crimen (1955)

ή αλλιώς, Η εγκληματική ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρούζ. Άγνωστη σε μένα ταινία του δασκάλου Μπονιουέλ, δεν έχασα την ευκαιρία να την δω με φίλους στο ΑΣΤΥ (το οποίο παρεμπιπτόντως έχει και ένα μικρό αφιέρωμα στον σκηνοθέτη).

Και τι ταινία!!! Τα βίτσια της αστικής τάξης, θέματα ταυτότητας φύλου, ατμόσφαιρα θρίλερ, νουάρ και κωμωδίας μαζί, Στοιχεία που θα δούμε αργότερα στο Ψυχώ, ή που βλέπουμε συχνά στις ταινίες του Αλμοδόβαρ, για να μην πω και σε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ίδιου του Μπονιουέλ. Πραγματικά ιδιοφυές, πραγματικά κινηματογράφος. 

Αυτές τις μέρες, παίζεται ξανά στον Ζέφυρο "Η ωραία της ημέρας". Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα έτσι; 

Πολλά φιλιά σε όλους σας. ΘΑ έχουμε μια υπέροχη βδομάδα. 

Locke (2014)

Από το πουθενά, ένα μικρό καλοκαιρινό διαμαντάκι. Στον θερινό Ριβιέρα στα Εξάρχεια, φέτος νομίζω θα πάω σε όλα τα θερινά της Αθήνας, περισσότερο για την βόλτα με την παρέα και χωρίς μεγάλες προσδοκίες. 

Αλλά τελικά η ταινία ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Ένα περίεργο road movie με έναν άντρα, το αυτοκίνητό του και το κινητό τηλέφωνο, αλλά κυρίως με τις επιλογές που πρέπει να κάνει και τις σκέψεις που τον βαραίνουν. Ευτυχώς καθόλου ηθικοπλαστική η ταινία, αν και θα μπορούσε εύκολα να γίνει, σε κρατάει σε διαρκή εγρήγορση και νιώθεις την αγωνία του πρωταγωνιστή στο πετσί σου. 

Αν την πετύχετε κάπου μην την χάσετε. 

Καλή σας μέρα και καλό υπόλοιπο Κυριακής. 

Mientras Duermes (2011)

Αν σου αρέσουν τα ατμοσφαιρικά "Χιτσκοκικά" θρίλερ, τότε βρήκες την ταινία σου. Χωρίς να πέφτει σε ευκολίες εύκολου τρομάγματος του θεατή, η ταινία δημιουργεί μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, προσφέροντας στον θεατή έναν από τους πλέον ιδιαίτερους κακούς που έχουμε δεί.  

Παίζεται και στα θερινά, παίζεται όμως και στα dvdάδικα μιας και είναι 3 ετών ταινία. Όποιος την δεί θα ερωτευτεί το αρτ-νουβό κτήριο στο οποίο είναι γυρισμένη και μάλλον θα μισήσει την πολυκατοικία στην οποία ζεί. Βέβαια στις δικές μας δεν υπάρχουν τέτοιοι θυρωροί οπότε είναι κι αυτό μια παρηγοριά. 

Καλή θέαση σε όσους την δείτε και καλό σου-κού :)

Στην Άγρια Δύση...

...δεν υπάρχουν πραγματικά κανόνες. Δεν μπορείς να κάνεις σχέδια και προγράμματα. Μόνο να προσπαθείς να επιβιώσεις αντέχοντας την ρευστότητα με τις δικές σου δυνάμεις, και την δικιά σου ηθική. 

Δεν ξέρω αν αυτό ήθελε να πεί ο ποιητής Tommy Lee Jones στο The Homesman, εγώ κάπως έτσι το είδα χτες, σε άλλη μια ωραία κινηματογραφική βραδιά σε θερινό κινηματογράφο, αυτή την φορά στο CINE PARIS στην Πλάκα. 

Πολύ καλημέρα σας. 

Αιώνιο camp

Είναι το 1978 και ο Billy Wilder γυρίζει την τελευταία (όπως αποδείχτηκε) ταινία του, την Fedora. Και με αυτήν, χωρίς να το γνωρίζει, τρολλάρει τον εαυτό του παρουσιάζοντας μια camp εκδοχή του Sunset Blvd. Όχι πως το φιλμ εκείνο δεν φλέρταρε μες την υπερβολή του με το camp. Όμως σε εκείνη την ταινία, κάτι το ασπρόμαυρο φιλμ, κάτι οι καλύτεροι ηθοποιοί με κορυφαία την αυτοαναφορική εμφάνιση της Gloria Swanson, προσέδωσαν μυθικές διαστάσεις στην ταινία. 

Αντιθέτως στην Fedora, παρά την καταπληκτική ιδέα του σεναρίου, όλα συνωμότησαν εναντίων του γηραιού σκηνοθέτη. Θέλετε το φτηνιάρικο χρώμα των late 70s, το κίτς φολκλόρ του ελληνικού τουριστικού καλοκαιριού στην Κέρκυρα των τελών της δεκαετίας, οι ενερμήνευτες ερμηνείες των μετρίων ηθοποιών, οι κακογραμμένοι διάλογοι που μόνο γέλωτα προκαλούν; Μάλλον όλα αυτά μαζί κατέστρεψαν αυτό που θα μπορούσε να έχει γίνει ένα καταπληκτικά σκοτεινό και δραματικό φίλμ αποχαιρετισμό στο παλαιό Χόλιγουντ, μετατρέποντάς το σε μια (υπέροχη κατά τα άλλα) παρωδία.  

Διότι, μπορεί η Fedora να μην είναι μια ταινία από αυτές που κάποιοι ονομάζουν ποιοτικές, όμως είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να καλλιαρντέψεις αν βέβαια την δείς με υποψιασμένους str8 σινεφίλ ή self-concious αδερφές-κατά προτίμηση άνω των 30-κάνοντας χίλια δυο σχόλια για όλα όσα όπως προανέφερα πήγαν "στραβά" σε αυτήν.

Προλάβετε την σε κάποιο θερινό, εγώ την πέτυχα στον αντίστοιχο της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, κλέψτε το dvd από το βιντεοκλάμπ της γειτονιάς σας, ή απλά κατεβάστε το blu-ray από το ίντερνετ, πάντως μην την χάσετε, θα χάσετε. 

Πολύ καλή σας μέρα και ένα υπέροχο υπόλοιπο Κυριακής σε όλους :)