Ζωή (Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα)

Πήγαμε, είδαμε και φυσικά γράψαμε για το boemradio. Kαι αφού το κάναμε, διαβάστε μας να πάρετε μια γεύση για την παράσταση. 

Ζωή (Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα)

Λίνα Κ.

Μια ιστορία, μίσους και αγάπης. Δυο γυναίκες σε μια μάλλον αέναη αλλαγή ρόλων, θύτες και θύματα ταυτόχρονα. Όπως το κόκκινο είναι του αίματος της γέννησης και του αίματος του θανάτου, και το λευκό της αγνότητας του πρώτου εσωρούχου και του πένθιμου σάβανου. Απωθημένα, φόβοι και λαχτάρες και ένας «Κακός Λύκος» χειριστής της παρτιτούρας που περιμένει να τα εκμεταλλευτεί όλα και να γίνει ο καταλύτης.

Η Αγγελίνα Ρωμανού δεν μασάει τα λόγια της στο πρώτο της θεατρικό τόλμημα. Και φτιάχνει μια ιστορία κακοποίησης για δυο γυναίκες που ζουν για να πονούν η μία την άλλη. Κάπως σαν η Κοκκινοσκουφίτσα να συνάντησε το Whatever happened to baby Jane.

Λόγος τραχύς για την Λίνα της Αγγελίνας Ρωμανού, το Κορίτσι της Κλειώ Σοφιανοπούλου και τον Λύκο του Κωνσταντίνος Ξαγοράρης . Ερμηνείες με πάθος υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Άγγελου Μαρίνου. Παρακαταθήκη και τα δύο για ακόμα περισσότερα πράγματα στο μέλλον από τους συντελεστές!

Άπειρα μπράβο σε όλους!

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 7 το απόγευμα στο Θέατρο Αλκμήνη.

Δε Variète

Και εκεί που δεν το περιμένεις και πας σε μια παράσταση για την παρέα, τσούπ σου σκάει μια από τις πιο απολαυστικές κωμωδίες της χρονιάς. Σκετσάκια με έξυπνο χιούμορ. Καταιγιστικός ρυθμός και πολύ πολύ γέλιο! Η παράσταση τελείωσε χτες αλλά υπήρξε υπόσχεση για Δε Variète 2 οπότε αναμένετε για νέα. 

Πολύ καλή βδομάδα και μην μασάτε που είναι η Μεγάλη. Είναι Άνοιξη ;)

Μότζο

Καλησπέρα μικρά μου. Όλα καλά αυτή την βροχερή Κυριακή;

Χτες το μενού περιελάμβανε εκτός από την εκπομπή μου Sputnik on air (αν θέτε την κονσέρβα πατήστε εδώ), και την παράσταση Μότζο στο Θέατρο Πόρτα. Μια μαύρη κωμωδία με άπειρο μπινελίκι, προφανώς ακατάλληλη για ανηλίκους αλλά πλήρως κατάλληλη για όσους θέλουν να περάσουν ένα εξαιρετικό δίωρο γέλιου. 

Το στόρι είναι απλό. Ένας ανερχόμενος αστέρας του ροκ εντ ρόλ, γίνεται (λόγω του ταλέντου του και του τεράστιου καυλιού του) μήλον της έριδας για δυο επιχειρηματίες (για να το πω κομψά) της νύχτας. Έναν φόνο μετά και 5 άντρες βρίσκονται παγιδευμένοι σε ένα καταγώγιο περιμένοντας την δική τους σειρά καφριλιάζοντας ο ένας τον άλλο μέχρι το ανατρεπτικό φινάλε.

Και μπορεί το κείμενο το ίδιο να μην δρέπει δάφνες λογοτεχνικής, όμως είναι από αυτά τα έργα ερμηνευτών που απογειώνεται από τις ερμηνείες των ηθοποιών. Και η αλήθεια είναι πως στην παράσταση αυτή οι ηθοποιοί υπό την καθοδήγηση του Θωμά Μοσχόπουλου έδωσαν ρεσιτάλ. Κυρίως οι Γιώργος Χρυσοστόμου, ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος και ο Γιώργος Παπαγεωργίου που είχαν και τους πλέον αβανταδόρικους ρόλους "κέντησαν" με τις ατάκες τους και έβγαλαν αβίαστα το γέλιο. 

Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Καλό υπόλοιπο Κυριακής :)

Λίλιομ

[Όπως ανέβηκε πρώτα στο Boem Radio]

Επίσημη πρεμιέρα στις 22 Δεκεμβρίου για το «Λίλιομ» έργο του Ούγγρου Φέρεντς Μόλναρ στο θέατρο Πόρτα και μπόρεσα να είμαι εκεί συνοδεύοντας έναν καλό φίλο.

Το έργο αυτό του 1909, έχει για πρωταγωνιστή τον Λίλιομ, έναν τύπο που δουλεύει κράχτης σε λούνα πάρκ. Ολίγον αλητάκος, αρκετά ερωτύλος και σίγουρα μάγκας όπως μαρτυρά και το παρατσούκλι του (αφού λίλιομ στα Ουγγρικά είναι το παιδί «λουλούδι») θα βρεθεί σε μια νύχτα ερωτευμένος με την μικρή υπηρέτρια Τζούλι. Όπως και στο καρουζέλ όλα κινούνται με γρήγορους ρυθμούς και σε συνεχείς κύκλους, έτσι συμβαίνει και στην ζωή τους. Τον άμεσο γάμο θα ακολουθήσει η παρακμή τού. Ανίκανοι να εκφράσουν με λόγια την αγάπη που νοιώθουν ο ένα για τον άλλο, η Τζούλι καταφεύγει στα δάκρυα και ο Λίλιομ στην βιαιοπραγία και την φαινομενική αδιαφορία, κάνοντας τη σχέση τους δείχνει για τους έξω άρρωστη και καταστροφική.

Όταν ο Λίλιομ, που αρνείται να δουλέψει ή να κλέψει για συντηρήσει την γυναίκα του, μαθαίνει πως η Τζούλι είναι έγκυος, αποφασίζει με την προτροπή ενός φίλου του να κάνει ένα τελευταίο κόλπο και με τα χρήματα να φύγει με την οικογένεια του στην Αμερική.

Τα πράγματα όμως δεν πάνε καλά και ο ίδιος προτιμάει την αυτοκτονία από την σύλληψη. Στον ουρανό, οδηγείται από την αστυνομία και τον δικαστή του παραδείσου για 16 χρόνια στο καθαρτήριο για να συνετιστεί και να επιστρέψει στην συνέχεια για μια μέρα στην Γή προσπαθώντας να κάνει μια τελευταία καλή πράξη.

Ονειρικό το στήσιμο της παράστασης από τον Θωμά Μοσχόπουλο που δημιούργησε επί σκηνής κάτι από την γλυκόπικρη αίσθηση του λούνα πάρκ. Μια αίσθηση που υπάρχει και στο ίδιο το κείμενο, με το δραματικό και κωμικό στοιχείο να μπλέκονται συνεχώς. Και αν και το κοινό, όπως σχεδόν σε κάθε παράσταση τα τελευταία χρόνια, ήταν προθυμότερο να γελάσει από όσο ίσως απαιτούσε το ίδιο το έργο, αυτό λίγο ενόχλησε. Εξαιρετικοί και οι ηθοποιοί στους ρόλους τους, σε μια παράσταση «ενορχηστρωμένη» στην εντέλεια. Αν και το έργο το ίδιο δεν είναι ίσως το σημαντικότερο ή κλασικότερο του ρεπερτορίου, η φήμη που δείχνει να αποκτά τα τελευταία χρόνια στις σκηνές του κόσμου ίσως να σημαίνει πως στα όλο και πιο ταραγμένα χρόνια που ζούμε μπορούμε ως κοινό να ταυτιστούμε περισσότερο με τον εφήμερα όμορφο κόσμο ενός λουνα πάρκ και τους χωρίς προορισμό κύκλους ενός καρουζέλ.

Συντελεστές
Απόδοση–Σκηνοθεσία Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά–Κοστούμια Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Μουσική Κορνήλιος Σελαμσής
Φωτισμοί Σοφία Αλεξιάδου
Κίνηση Χαρά Κότσαλη
Συνεργάτης Σκηνοθέτης Άννα Μιχελή
Συνεργάτης Σκηνογράφος Ευαγγελία Θεριανού
Βοηθός σκηνογράφου / ενδυματολόγου Σοφία Βάσο

Διανομή
(Με σειρά εμφανίσεως)
ΜΑΡΙ: Έμιλυ Κολιανδρή
ΤΖΟΥΛΙ: Άννα Καλαιτζίδου
ΜΑΝΤΑΜ ΜΟΥΣΚΑΤ: Φιλαρέτη Κομηνηνού
ΚΟΡΙΤΣΙ/ ΘΕΙΑ ΧΟΛΑΝΤΕΡ/ΛΟΥΙΖΑ: Κίττυ Παϊταζόγλου
ΛΙΛΙΟΜ: Γιώργος Χρυσοστόμου
ΦΙΚΣΟΥΡ/ ΔΙΚΑΣΤΗΣ: Σωκράτης Πατσίκας
ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ Α’: Λευτέρης Βασιλάκης
ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ Β’: Ηλίας Μουλάς
ΒΟΛΦ/ ΛΙΝΤΣΜΑΝ: Γιάννης Κλίνης

Kαλή χρονιά να έχουμε, με υγεία, αγάπη δημιουργικότητα και ό,τι άλλο επιθυμεί ο καθένας από μας. 

Το μυστήριο της Πολιτείας Χάμελιν

Θέατρο Πόρτα χτες το βράδυ για την ειδική βραδινή παράσταση του παιδικού έργου "Το μυστήριο της Πολιτείας Χάμελιν". 

 

[Οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου αλλά δεν βρήκα στο site του θεάτρου το όνομα του φωτογράφου]

Η αλήθεια είναι πως είχα χρόνια, τι χρόνια, δεκαετίες να παρακολουθήσω παιδικό θέατρο. Η χθεσινή πρόσκληση ενός καλού φίλου να δούμε "Το μυστήριο της Πολιτείας Χάμελιν" ήταν μια πρόκληση τόσο γιατί είναι μια παράσταση για παιδιά, όσο και γιατί τα Κυριακάτικα βράδια πρέπει να κατανικήσεις την βαρεμάρα και την κούραση για να βγεις έξω. 

Όμως αποζημιωθήκαμε πλήρως για την επιλογή που κάναμε αφού η παράσταση ήταν πραγματικά υπέροχη. Τα ωραία ξεκίνησαν από την αρχή, όταν την είσοδό μας προετοίμασε ο Γιώργος Παπαγεωργίου (εγώ πότε θα γίνω ιππότης) που με μια κιθάρα και αστείρευτο χιούμορ μας έβαλε στο κλίμα. Γιατί κακά τα ψέματα οι ενήλικες με τις σκέψεις και τα προβλήματά μας θέλουμε λίγο "σπρώξιμο" για να μπούμε σε παραμυθένια διάθεση. Εξαιρετικοί και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί που έδειχναν να απολαμβάνουν το έργο (σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου) κάνοντας την δίωρη παράσταση μια εξαιρετική εμπειρία, και το ενθουσιώδες χειροκρότημα στο τέλος απόλυτα δικαιολογημένο.  

Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Το Μεσαίωνα, η πόλη Χάμελιν μαστίζεται από επιδημία αρουραίων. Ένας αυλητής αναλαμβάνει να μαγέψει με την μουσική του τα ποντίκια και να τα οδηγήσει εκτός πόλης έναντι αμοιβής. Όταν όμως ολοκληρώνει το έργο του και οι κάτοικοι δεν τηρούν την υπόσχεσή τους προς αυτόν, τότε κλέβει τα παιδιά τους μαγεύοντας τα με τον ίδιο τρόπο που έκανε και με τους αρουραίους, βυθίζοντας την άλλωστε χαρούμενη πολιτεία στην σιωπή και στην θλίψη. 

Την ιστορία αυτή που ενδεχομένως έχει τις ρίζες της σε πραγματικά γεγονότα, αναλαμβάνουν να μας διηγηθούν οι 6 ηθοποιοί της παράστασης που παριστάνουν τροβαδούρους του Μεσαίωνα που επισκέπτονται την πόλη στην οποία έχουν απομείνει μόνο 3 παιδιά. Μια κωφάλαλη κοπέλα που δεν μπορούσε να ακούσει την μαγική μουσική, μια τυφλή κοπέλα που δεν έβλεπε να ακολουθήσει τα υπόλοιπα παιδιά, και ένας μικρός με πατερίτσες που δεν κατάφερε να περπατήσει αρκετά γρήγορα για να φτάσει τον αυλητή και τα παιδιά. Την ιστορία του Χάμελιν διηγούνται στους τροβαδούρους κι αυτοί σε εμάς. 

Όσο για το τι ακριβώς έγινε στο Χάμελιν και που πήγαν τα παιδιά, υπάρχουν 3 πιθανά φινάλε. Το μυστηριώδες, το ευτυχισμένο και το ηρωικό. Η παράσταση τελειώνει με όποιο από τα 3 επιλέξουν οι θεατές, κάτι που σίγουρα θα λατρέψουν οι μικροί που θα δουν την παράσταση. Εμείς χτες (οι μεγάλοι) διαλέξαμε το μυστηριώδες και αρκετά σκοτεινό, αν και υποψιάζομαι πως με κοινό παιδιών θα παίξει σοβαρά το ηρωικό. Ποιο παιδί άλλωστε δεν θα ήθελε να γίνει ιππότης; 

Πολύ καλό σας βράδυ, βδομάδα και μήνα και αν πάτε στην παράσταση με τα παιδιά σας ελπίζω να περάσετε όσο καλά περάσαμε κι εμείς χτες :)

Χίμαιρες

Λίγο πριν δώσει τους όρκους της για να γίνει μοναχή, η Ida έρχεται αντιμέτωπη με ένα παρελθόν που δεν ήξερε πως υπάρχει. Με οδηγό την θεία της Wanda προσπαθεί να ανακαλύψει την τύχη των Εβραίων γονιών της κατά τον πόλεμο.  Στην διάρκεια της αναζήτησής της θα ανακαλύψει πόσο πραγματικά ήταν αγαπητοί οι Εβραίοι στην Πολωνία αλλά και πόσο χιμαιρική είναι η ζωή έξω από τους προστατευτικούς τοίχους του μοναστηριού. Μια ζωή με την οποία ή συγκρούεσαι και καταστρέφεσαι, ή την ακολουθείς παθητικά και "αργοπεθαίνεις". 

Εξαιρετικά πλάνα, ασπρόμαυρο τετράγωνο κάδρο, ένα οπτικό αριστούργημα που ίσως σε κάνει να χάνεις την ουσία της ταινίας - ναι τόσο όμορφο είναι. Χωρίς εξάρσεις και υπερβολικούς συναισθηματισμούς και με φινάλε απλά συγκλονιστικό. 

Χίμαιρα και η "πολυδιαφημισμένη" ζωή στον Σουηδικό παράδεισο. Τουλάχιστον κατά την άποψη του Ρόι Άντερσον. Πολίτες σαν ζόμπι ή βρικόλακες προσπαθούν απλά να επιβιώσουν μέσα στο ένοχο παρελθόν της χώρας τους, το αφιλόξενο αστικό περιβάλλον, αλλά και μια τυπολατρία που σπάει κόκαλά. Όταν σε μια χώρα όλοι οι κάτοικοί της χαίρονται να ακούνε πως οι συνομιλητές τους περνάνε καλά, αλλά κανείς δεν το κάνει στα αλήθεια, ίσως είναι ώρα για να καθίσουν και να συλλογιστούν την ύπαρξή τους. 

Τελευταίο μέρος της τριλογίας του Άντερσον (μετά τα Τραγούδια από το 2ο όροφο και το Εμείς οι ζωντανοί) άψογα εκτελεσμένο αν και ίσως κάπως ακαδημαϊκό και υπερβολικά στυλιζαρισμένο. Ως φίλος των προηγούμενων ταινιών το αγάπησα κι αυτό. Παίζει όμως να μην συμβεί με όλους όσους το δουν. Γεμάτο πάντως το Άστυ στην Κοραή και πολύ χαίρομαι γι αυτό. 

Χίμαιρα και η ευτυχία για την Μαρίνα, ηρωίδα στην θεατρική μεταφορά της "Μεγάλης Χίμαιρας" του Καραγάτση στο θέατρο Πορεία.  Στοιχειωμένη από την καταστροφική σχέση των γονιών της αλλά και την ιδεαλιστική άποψη για την Ελλάδα, που γνώρισε μέσα από τα έργα των αρχαίων την ποιητών, η Μαρίνα έρχεται αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα της ζωής της συζύγου ναυτικού σε νησιωτική επαρχεία της χώρας μας, και συντρίβεται.

Αν και δεν έχω διαβάσει το βιβλίο για να γνωρίζω αν έγινε καλή ή όχι μεταφορά του στο σανίδι, ήταν μια παράσταση που εμένα με κέρδισε. Με έκανε να γνωρίσω το κείμενο και δεν προσέβαλε την αισθητική μου. Μια καλή παράσταση αν και όχι όσο μπορεί να προδίδει ο ντόρος ττης τρελής επιτυχίας στο κόψιμο εισιτηρίων. 

Αντί υστερόγραφου, μια ερώτηση. Είναι χίμαιρα μια πιθανή σωτηρία του γένους μας στα άστρα από τα οποία γεννηθήκαμε ή φτάνει η ανθρώπινη επιδεξιότητα και το πείσμα για να καταφέρουμε αυτό που φαντάζει αδύνατο; Μπορούμε να δίνουμε άραγε υποσχέσεις πιστεύοντας ακράδαντα πως θα τις τηρήσουμε; 

Το Interstellar δίνει υπερβολικά πολλές απαντήσεις για να είναι η νέα Οδύσσεια του διαστήματος. Δεν πάει όμως να είναι απίστευτα γοητευτική όπως θέλω να ελπίζω πως είναι και ένα πραγματικό ταξίδι στα άστρα. 

Καλό βράδυ σε όλους σας :)

Σαν ψέμα

Η Μαρίνα Κωστάκη είναι μια χωρισμένη οπότε και (φυσικά) καραβοτσακισμένη.

Μαζεύοντας τα πράγματά της από το σπίτι που στέγασε την ζωή της με τον πρώην, αναπολεί τις καλές και κακές στιγμές τους, όλα όσα τους έδεσαν αλλά και όσα τους οδήγησαν στον χωρισμό. Μέσα στους τοίχους του σπιτιού, αλλά και στην καρδιά της Μαρίνας, ελοχεύει ένα μυστικό. Μια τραγωδία με ξακάθαρο θύμα αλλά όχι και δράστη.

Και κάπου εκεί τα όρια μεταξύ λογικής και παράνοιας χάνονται. Οι ενοχές μπερδεύονται με τον καταλογισμό των ευθυνών με την λύτρωση να είναι τελικά το μάλλον δύσκολο ζητούμενο.

[Γιάννης Τσούκας. Σεναριογράφος, σκηνοθέτης και μόλις 25 ετών. Τα νεύρα μου]

Σαββάτο βράδυ και επίσκεψη στον πολυχώρο Fabrica με τον Μυστήριο φίλο για την παράσταση "Σαν ψέμα", ένα μονόλογο και πρώτο έργο του Γιαννη Τσούκα (ο οποίος κάνει και την σκηνοθεσία), με ερμηνεύτρια την Καλή Δάβρη. Πρώτη δραματική ερμηνεία και για την Καλή που απέδωσε εξαιρετικά το σκληρό κείμενο του "Σαν ψέμα". Πραγματικά ελπιδοφόρο που γίνονται προσπάθειες και μάλιστα πετυχημένες από νέους ανθρώπους, σε μιαν εποχή που θα μάλλον δεν είναι η ευκολότερη για τους καλλιτέχνες - θα μου πείς είναι για τους υπόλοιπους; Μάλλον όχι.

Αν θέλετε να δείτε την παράσταση των παιδιών, έχετε μέχρι το τέλος του μήνα διορία, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 9 το βράδυ. 

Για να ακούσετε τον (ακόμα 25 ετών) Γιάννη και την Καλή να μιλούν για την παράσταση, δεν έχετε παρά να ακούσετε την συνέντευξη που έδωσαν στον Παύλο τον Μυστήριο πατώντας από κάτω στο Mixcloud.

Να μην το ξεχάσω, να ευχαριστήσω πολύ τα παιδιά που με άφησαν να φωτογραφίσω κατά την διάρκεια της παράστασης τους. Σας υπόσχομαι καλύτερες φωτογραφίες όταν αποκτήσω τον κατάλληλο εξοπλισμό;)

Πολύ καλημέρα σε όλους σας και να περάσετε καλά ο,τι κι αν κάνετε σήμερα και το σου-κού.

Υ.Γ: Κλέβοντας από το site της Fabrica στην σελίδα για την παράσταση, τη φωτογράφιση της παράστασης έκανε ο Ζώης Τριανταφύλλου Σφακιανάκης. Τη φωτογράφιση της αφίσας και των πορτραίτων ο Θάνος Λένας.Το μακιγιάζ επιμελείται η Γιώτα Αγγελάκη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια η Μαίρη Μανιαδάκη. Υπεύθυνοι επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων yourmanager.gr Και τέλος, βοηθός σκηνοθέτη ο Βασίλης Ξυδάκης.

Το τραγούδι της παράστασης έγραψε και ερμήνευσε η Βασιλική Καρακώστα!

San Psema by Pavlos Lamprou on Mixcloud

Τα λουλούδια στην κυρία

Κυριακή βράδυ και τι καλύτερο από θέατρο. Κατηφορίσαμε λοιπόν στο Από Μηχανής Θέατρο για την παράσταση "Τα λουλούδια στην κυρία". 

[Τμήμα τοιχογραφίας στην είσοδο του θεάτρου]

Τρεις άντρες φοιτητές. Κατά φαντασίαν (;) γκόμενοι αραχτοί στο σπίτι τους. Τις συζητήσεις για-τι άλλο-τις γυναίκες, διακόπτει το οφθαλμόλουτρο στην κοπελιά της απέναντι πολυκατοικία. Όσο μεγαλύτερες οι απορίες τους για αυτήν, τόσο μεγαλύτερο το ενδιαφέρον τους. Ποια είναι; Πως την λένε; Έχει δεσμό; Να την προσεγγίσουν ή όχι; Και αν το κάνουν θα τους κάτσει; Και αν τους κάτσει μήπως ξέρουν τι θα κάνουν μαζί της; 

Σπαρταριστοί διάλογοι στο κείμενο του Ακη Δήμου, βγαλμένοι από τα φοιτητικά νιάτα μας όσων τουλάχιστον δεν μένατε με γονείς. Εξαιρετικοί οι τρεις πρωταγωνιστές Γ.Διαμαντής, Π.Σπυρόπουλος, και Γ.Τσουρής άψογα σκηνοθετημένοι από τον Γ.Παλούμπη σε αυτό το θεατρικό δωματίου. Εβδομηνταπέντε λεπτά καθαρής διασκέδασης! Μπράβο σε όλους τους συντελεστές.

Για συνέντευξη με τους Παλουμπή και Διαμαντή κάντε μια βόλτα εδώ. 

Ηδονή

Αίματα

[Οι φωτογραφίες του Βασίλη Μακρή από το site της Στέγης]

Αίματα στην Στέγη. Πολυδιαφημισμένη παράσταση, στα ραδιόφωνα τουλάχιστον. 'Ήταν και το δέλεαρ του σεναριογράφου του Κυνόδοντα, της ταινίας κολυμπήθρας του Σιλωάμ, που πλέον χρησιμεύει ως άλλοθι για να δικαιολογηθεί κάθε παπαριά, ψήθηκα και πήγα. 

Δεν θέλω να σταθώ στα βαρύγδουπα της διαφήμισης περί "ορατορίου ύμνου στην αντρική φιλία" και άλλα γραφικά. Αλλά στην βασική αδυναμία της παράστασης, την κατά την γνώμη μου "απουσία" κειμένου. Διότι τι άλλο μπορεί να είναι η παράθεση λόγων χωρίς να στοιχειοθετείται ένα θέμα, χωρίς να παρουσιάζεται μια θέση, χωρίς να τεκμηριώνεται μια άποψη; Τι νόημα έχει να παρουσιάζονται "σουρεαλιστικές" επιστολές όταν από την αρχή μας προειδοποιούν πως πολλές από αυτές είναι πιθανόν αποτέλεσμα χρήσης ουσιών ή άλλων ανεξερεύνητων αιτίων; Το πραγματικά σουρεαλιστικό είναι αυτό που παρουσιάζεται ως εντελώς πραγματικό, αν κρίνω από τις ταινίες του Μπονιουέλ τουλάχιστον. Το να χρησιμοποιείς επίσης το είδος της επιστολογραφίας ως μέσο ανάπτυξης του κειμένου δεν σε κάνει Λακλό (και ντροπή και που το λες). Διότι στις "Επικίνδυνες σχέσεις" μέσω των επιστολών χτίζονται χαρακτήρες, εξελίσσεται πλοκή κάτι που δεν γίνεται στο έργο Αίματα. 

Το θέαμα βέβαια ήταν καταπληκτικά δουλεμένο και αξίζουν συγχαρητήρια στην σκηνοθέτη και τους ερμηνευτές που κατάφεραν να δημιουργήσουν μια όμορφη περφόρμανς από ένα αδιάφορο κείμενο. Παρά το εντυπωσιακό όμως του θεάματος, ουσία καμία (επαναλαμβάνω κατά την άποψή μου). Αν σε κάτι θα χρησιμεύει στο μέλλον το έργο αυτό, θα είναι πιστεύω ως αποδεικτικό στοιχείο του αδιεξόδου μερικών καλλιτεχνών στις αρχές του 21ου αιώνα. 

Αυτά τα καλά είχα να πω. 

Υ.Γ: Ο από πίσω μου θεατής που τελειώνοντας η παράσταση είπε στην διπλανή του "Κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονταν και οι θεατές όταν τους παρουσίαζε ο Μπέκετ τα έργα του" μάλλον δεν έβλεπε την συγκεκριμένη παράσταση, ή δεν έχει δει ποτέ του έργο του Μπέκετ. Μέσα στην δημιουργία και τον πειραματισμό, αλλά μη τα κάνουμε όλα ίσωμα. 

John

O John μοιάζει να βγήκε από ταινία του Ken Loach. Γέννημα θρέμμα κατεστραμμένης πολυμελούς οικογένειας, με μέθυσο βιαστή πατέρα, μητέρα είλωτα που καταλήγει αλκοολικό πρεζόνι. Μεγαλώνει ουσιαστικά μόνος του. Αλητεία, γαμήσια, πάντα με κοπέλες που το όνομά τους λήγει σε α (πλην μίας), μπλεξίματα με το νόμο, τις ουσίες και φυσικά την φυλακή.

Στα σκηνικά που περιστρέφονται μαζί με τα κορμιά, ο John εξερευνά τον κόσμο μέσα από την σεξουαλικότητά του. Δηλώνει str8 και αργότερα αμφισεξουαλικός. Ο κόσμος του συνεχίζει να περιστρέφεται μέχρι που βρίσκει την ηρεμία σε μια gay σάουνα. Η σκληρή πραγματικότητα του γαμηστρόνα αλλά και η απλότητα των άγραφων κανόνων που διέπουν την σάουνα, είναι το ειλικρινές, ήρεμο, αντρίκιο όπως θα λέγαμε περιβάλλον που τόσο χρειαζόταν (χωρίς καν να το ξέρει).

Δηλώνει πλέον ομοφυλόφιλος, ίσως όχι τόσο γιατί του αρέσει το καυλί όσο γιατί βρίσκει το άλλο του μισό στην αντρική κουβέντα, την αγκαλιά το σώμα. Και ίσως, ελπίζει, κάποια στιγμή να μπορεί να γυρίσει σπίτι του το βράδυ και να μην τον περιμένει μια κοπέλα, αλλά το αγόρι του. Εκεί που τα περιστρεφόμενα σκηνικά θα πάψουν να κινούνται.

Ο,τι κι αν πω θα είναι λίγο για την παράσταση John των DV8 χτες στην Στέγη. Δυνατό κείμενο, βασισμένο σε πραγματικές συνεντεύξεις, υπέροχα χορογραφημένες στην εντέλεια κινήσεις, καταπληκτική μουσική. Καμία ακρότητα, τίποτα περιττό, κανένας φτηνός εντυπωσιασμός. Ένα πραγματικό ταξίδι αυτογνωσίας. Προς το παρόν η καλύτερη θεατρική εμπειρία της σεζόν  κι ας ήταν το δέλεαρ για να βγάλω το εισιτήριο το γκομενάκι της αφίσας και η οικονομική είσοδος. 

Πολύ καλημέρα σας :)

Xenia (2014)

Είναι ωραίο να βλέπεις έναν σκηνοθέτη να ωριμάζει μπροστά στα μάτια σου. Και ο Πάνος Κούτρας αυτό κάνει στην νέα του ταινία. Το Xenia δεν είναι μόνο μια ιστορία για την ενηλικίωση των 2 πρωταγωνιστών του, αλλά και του ίδιου του δημιουργού της. Ισορροπημένο αφηγηματικά δραματουργικά αλλά και στην χρήση των τεχνικών του μέσων, το Xenia έχει άποψη και στην καταθέτει ξεκάθαρα ως θέση (αν είσαι νεοναζί Χρυσαγίτης μην την δεις θα χαλαστείς). 

Η Ελλάδα των αντιθέσεων, των δυνατοτήτων της υποκρισίας, του φόβου και της αγωνίας είναι παρούσες. Όμως παρούσα είναι η ελπίδα το όνειρο και κυρίως η αίσθηση πως παρά τις όποιες αντιξοότητες όλα θα πάνε καλύτερα. Γιατί αν είναι κάτι που κάνει τόσο γοητευτικούς τους πρωταγωνιστές της ταινίας είναι πως δεν τα παρατάνε ποτέ έστω και μέσα στα όρια μιας μυθοπλασίας.

Πολύ καλημέρα σας :)

Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

Νέος χώρος καλλιτεχνικής δημιουργίας το Eliart, ερμηνευτές με όλο το πάθος και την δύναμη της νιότης στην χτεσινή παράσταση του "Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος". 

Απλό το σκηνικό στο μικρό θεατράκι επί της Κωνσταντινουπόλεως, απλή και η ιδέα του σύντομου έργου. Μια κηδεία, μια αποτέφρωση μια πρόταση γάμου που συμπίπτουν χρονικά, και μια υπέροχα υστερική μανούλα που νοιώθοντας τον χρόνο αμείλικτο διώκτη, προσπαθεί να κρατήσει για πάντα μοναδικά δικό της τον γιο της (σενάριο επιστημονικής φαντασίας δηλαδή). 

Και σα να μην έφταναν οι δικές της ανασφάλειες, μια γυναίκα που αντιπαθούσε από όταν ήταν συμμαθήτρια του παιδιού της, γίνεται ξαφνικά "αντικαταστάτρια" της δεχόμενη την πρόσκληση γάμου του τελευταίου. 

Θα καταφέρει η σατανική μανούλα να δελεάσει τον κανακάρη της με τον τσαλαπετεινό με παπαρδέλες που του ετοιμάζει για δείπνο; Θα τον σκάσει από το φαγητό ή από την γκρίνια της; Τελικά θέλει ή όχι για νύφη της την Ανν; Έχει κάποιο νόημα το αν θα συμβεί κάτι από όλα αυτά, ή σημασία έχει μόνο ο εγκλωβισμός και των τριών σε μια κοινή ζωή μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος; 

Αυτά τα ωραία λοιπόν στην χτεσινή παράσταση, που ανεβαίνει και σήμερα με τα τρία νέα παιδιά, τους  Παναγιώτη Ιωσηφίδη (αριστερά), Νικόλαο Μίχα (κεντρικά ως μανούλα), και Άρη Καλλέργη (ως Ανν) σε σκηνοθεσία Απόστολου Ψαρρού. 

Βέβαια χτες, αν και δεν το συνηθίζουμε, το ρίξαμε έξω μετά το θέατρο. Αρχικά για μια βόλτα από το πρώην Ποπ και νυν Twist όπου έπαιζε χτες μουσική ο Γιώργος Χρανιώτης, φίλος των υπολοίπων της παρέας που το έχει απίστευτα με το djιλίκι!

Ε, και αφού ήπιαμε τα ποτάκια μας, λέμε δεν πάμε και στο Cashmere  που δουλεύει άλλη μια φίλη της παρέας να πούμε ένα γεια; Κάτι όμως οι μουσικές, κάτι τα φανταστικά παιδιά που έχουν-δουλεύουν στο μαγαζί, το διαλύσαμε κατά τις 3:30 για τα σπίτια μας, αφού σαβουρώσαμε κάτι πιτσούλες και ζαμπονοτυρόπιτες χοχοχο.

Βέβαια τα πολλά ξενύχτια δεν είναι για μας οπότε σήμερα τα κεφάλια μέσα. Ξεκούραση και φαγητό χαχα. Καλό υπόλοιπο Κυριακής σε όλους σας :)

Δυτική αποβάθρα

Δύο κόσμοι διαφορετικοί, αμφότεροι παγιδευμένοι στα δικά τους αδιέξοδα τυχαίνει να χρειαστεί να συνυπάρξουν για λίγες ώρες. Το αποτέλεσμα όπως είναι αναμενόμενο είναι εκρηκτικό. Τα όρια είναι περισσότερο συμπαγή από όσο οι πρωταγωνιστές του δράματος μπορούν να καταλάβουν. Διαφυγή και σωτηρία πουθενά.

Εξαιρετική η χτεσινή παράσταση στο Εθνικό σε όλα τα επίπεδα. Κείμενο, ερμηνείες σκηνοθεσία. Σήμερα και αύριο τελευταίες παραστάσεις. 

Και μετά χαλαρό ποτάκι στο KeyBar έτσι για να γουστάρουμε. 

Καλό Σου-Κού σε όλους σας :)

Υ.Γ: Για σήμερα έχουμε αυτό στο θέατρο Eliart

Για συνέντευξη με τους πρωταγωνιστές της παράστασης, πάνε εδώ στον φίλο το Μυστήριο. 

Ensayo de un crimen (1955)

ή αλλιώς, Η εγκληματική ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρούζ. Άγνωστη σε μένα ταινία του δασκάλου Μπονιουέλ, δεν έχασα την ευκαιρία να την δω με φίλους στο ΑΣΤΥ (το οποίο παρεμπιπτόντως έχει και ένα μικρό αφιέρωμα στον σκηνοθέτη).

Και τι ταινία!!! Τα βίτσια της αστικής τάξης, θέματα ταυτότητας φύλου, ατμόσφαιρα θρίλερ, νουάρ και κωμωδίας μαζί, Στοιχεία που θα δούμε αργότερα στο Ψυχώ, ή που βλέπουμε συχνά στις ταινίες του Αλμοδόβαρ, για να μην πω και σε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ίδιου του Μπονιουέλ. Πραγματικά ιδιοφυές, πραγματικά κινηματογράφος. 

Αυτές τις μέρες, παίζεται ξανά στον Ζέφυρο "Η ωραία της ημέρας". Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα έτσι; 

Πολλά φιλιά σε όλους σας. ΘΑ έχουμε μια υπέροχη βδομάδα. 

Χαρούλης, Κατράκειο 2014

Βρε κάτι δοκιμές που κάνω φέτος το καλοκαίρι ;)