...πόσους πολίτες δεύτερης κατηγορίας μπορείς να αντέξεις; Ψόφα λοιπόν Εσύ και οι υπουργοί σου που τόσο άσχετοι είναι ώστε να θεωρούν φύση τον ανθρώπινα κατασκευασμένο θεσμό της νομικής κατοχύρωσης της συμβίωσης-τον γάμο.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ALMOST UNREAL. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ALMOST UNREAL. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014
Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013
Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2013
No farts on Mars
[Πηγή, in.gr]
Είναι γεγονός λοιπόν. Οι Αρειανοί δεν κλάνουν! Το Curiosity στον Άρη δεν κατάφερε να εντοπίσει Μεθάνιο (ή πεθάνιο αν αναλογιστώ μερικούς γνωστούς μου farters). Προβληματισμένη παραμένει η διεθνής επιστημονική κοινότητα ως προς το εξής: Οι Αρειανοί σφίγγονται να μην τις αμολήσουν τώρα που είναι εκεί το Curiosity ή δεν πέρδονται ποτέ;
Τροφή για σκέψη...
Τρίτη 29 Ιουλίου 2008
Ο ΝΑΟΣ 2 (Μια ιστορία του Toymaker)
Ο ΝΑΟΣ 2
(The uncensored version)
Hosted by mahler
Ο εφιάλτης δεν έχει τελειώσει…
Η ιστορία είναι αυστηρώς ακατάλληλη για άτομα κάτω των 18
(The uncensored version)
Hosted by mahler
Ο εφιάλτης δεν έχει τελειώσει…
Η ιστορία είναι αυστηρώς ακατάλληλη για άτομα κάτω των 18
«Λένε πως όταν ο Πάπας εκδίωξε τους Ναΐτες οι οποίοι είχαν όμως διαφθαρεί και επιδίδονταν ακόμα και στο σοδομισμό , δέκα από αυτούς κατέφυγαν στο ναό Saint-Merri … Εκεί επικαλέστηκαν το Σατανά, μέσα σε χώρο ιερό, και τον προστάτη δαίμονα τους Baphomet… Ο Σατανάς με τη σειρά του τους έκανε αθάνατους και υπηρέτες του… και μέχρι σήμερα κυκλοφορούν ανάμεσα μας»
Ένα μήνα μετά από τα γεγονότα της πρώτης ιστορίας…
Είχε περάσει ένας μήνας και η Hélène δεν είχε δώσει κανένα σημείο ζωής. Η οικογένεια της είχε αναφέρει την εξαφάνιση της στην αστυνομία. Την υπόθεση είχε αναλάβει ο αστυνόμος Jean Basset. Η οικογένεια της Hélène τον ενημέρωσε για τις δραστηριότητες της. Ο αστυνόμος έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον για την υπόθεση και τους υποσχέθηκε να κάνει ότι περνάει από το χέρι του.
Αφού ολοκλήρωσε την έρευνα του στο συγγενικό και φιλικό περιβάλλον και αφού οι έρευνες δεν είχαν οδηγήσει πουθενά, αποφάσισε να επισκεφτεί την εκκλησία Saint-Merri στο Παρίσι.
Εκκλησία Saint-Merri
Εκείνη τη μέρα δεν έλεγε να σταματήσει να βρέχει. Έφτασε στο ναό αλλά δεν μπήκε κατευθείαν μέσα. Στάθηκε για λίγο κάτω από την ομπρέλα του και άναψε ένα τσιγάρο. Χάζεψε τους δαίμονες που κυριαρχούσαν στις οξυκόρυφες απολήξεις του ναού…και τα περίπλοκα ανάγλυφα με σκηνές από την κόλαση… Πέταξε το τσιγάρο του, έκλεισε την ομπρέλα του και μπήκε μέσα. Στο εσωτερικό του ναού επικρατούσε ησυχία. Η συννεφιασμένη και βροχερή μέρα σε συνδυασμό με τα κεριά που άναβαν βοηθούσαν στο να δημιουργηθεί μια αρκετά μυστηριακή ατμόσφαιρα. Ο ναός έμοιαζε άδειος.
-Είναι κανείς εδώ;
Ο ιερέας του ναού έκανε την εμφάνιση του.
-Πως θα μπορούσα να σας βοηθήσω;
Ο αστυνόμος έδειξε το σήμα του και προχώρησε κατευθείαν στο θέμα που τον απασχολούσε. Έδειξε μια φωτογραφία της Hélène και ρώτησε τον ιερέα αν είχε δει την κοπέλα.
-Ναι, βέβαια… Την θυμάμαι, πολύ ευγενική κοπέλα. Μελετούσε την ιστορία του ναού. Πάει περίπου ένας μήνας που την είδα.
-Την έχετε ξαναδεί από τότε;
-Δυστυχώς όχι, λυπάμαι.
Ο αστυνόμος έδειχνε να μην πείθεται απόλυτα αλλά ευχαρίστησε τον ιερέα και έφυγε. Η βροχή έξω είχε σταματήσει και ο ήλιος έκανε την εμφάνιση του φωτίζοντας από κάθε πλευρά το ναό και τα περίτεχνα βιτρό του.
Το ίδιο βράδυ…
Ο αστυνόμος ήταν στο διαμέρισμα του. Είχε κάνει ένα μπάνιο και είχε ξαπλώσει. Στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι ήταν ένα ποτήρι με ουίσκι. Πήρε στα χέρια του ένα βιβλίο που είχε δανειστεί από την Εθνική βιβλιοθήκη για τους ναούς του Παρισιού. Ένα τέταρτο μετά τον είχε πάρει ο ύπνος.
Η πόρτα στο διαμέρισμα του αστυνομικού Jean Basset χτύπησε. Ο αστυνόμος ξύπνησε. Κοίταξε το ρολόι του, ήταν 3 το πρωί. Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την πόρτα.
-Ποιος είναι;
Κοίταξε από το ματάκι της πόρτας και με έκπληξη διαπίστωσε πως απ’ έξω στεκόταν η Hélène.
-Μισό λεπτό.
Φόρεσε το μποξεράκι που βρισκόταν στο πάτωμα και άνοιξε την πόρτα.
Η Hélène με το που άνοιξε η πόρτα μπήκε μέσα.
-Μα τι, πως;
Ο αστυνόμος δεν πήρε καμία απάντηση…
Η Hélène άρχισε να τον φιλάει. Σε λίγο θα βρίσκονταν γυμνοί να κάνουν έρωτα. Ο αστυνόμος κάποια στιγμή σταμάτησε και την κοίταξε στα μάτια. Τότε με φρίκη διαπίστωσε πως το σώμα της Hélène άρχισε να μελανιάζει και να αποσυντίθεται… Μια τούφα από τα μακριά μαλλιά της έμεινε στα χέρια του… Αίμα και κομμάτια από σάρκα και δέρμα άρχισαν να πέφτουν στο πάτωμα. Ένα μαύρο υγρό, ανακατεμένο με αίμα άρχισε να τρέχει από το στόμα της. Μια φωνή ακούστηκε, η φωνή της Hélène… «Στο Ναό…»
Η Hélène είχε εξαφανιστεί…
Φόρεσε τα ρούχα του και βγήκε στο δρόμο. Παρά την προχωρημένη ώρα ήταν αποφασισμένος να πάει στο ναό.
Εκκλησία Saint-Merri
Έφτασε στο ναό. Έξω επικρατούσε η σιωπή. Προχώρησε προς την κεντρική είσοδο. Ήταν ανοιχτά. Άνοιξε σιγά την πόρτα του ναού και κρυφοκοίταξε. Πάγωσε. Παρακολουθούσε ένα όργιο αίματος και ανίερου έρωτα. Τι ήταν αυτά τα πλάσματα; Είχαν άσπρο πρόσωπο και κόκκινα μάτια και δόντια… Κατασπάραζαν μια ομάδα ανθρώπων, ενώ κάποια από αυτά τα πλάσματα συνουσιάζονταν μαζί τους ταυτόχρονα. Στο κέντρο του ναού, μπροστά από την Αγία Τράπεζα δέσποζε ένας ανάποδος σταυρός. Ένα από αυτά τα πλάσματα παρακολουθούσε. Ο αστυνόμος τον αναγνώρισε… ήταν ο ιερέας…Αφού τελείωσαν, είδε να μετακινούν μια πλάκα κάτω από το σταυρό και να αποχωρούν.
Την αρχική αμηχανία διαδέχθηκε η αποφασιστικότητα. Ότι και αν ήταν αυτά τα πλάσματα, έπρεπε να τα σταματήσει…
Δεν έχασε χρόνο, κατευθύνθηκε στο αμάξι του και άνοιξε το πορτ μπαγκάζ. Πήρε τα δύο μπιτόνια βενζίνης που είχε πάντα στο αμάξι και επέστρεψε στο ναό. Μπήκε μέσα. Το αίμα είχε εξαφανιστεί, δεν υπήρχε ίχνος απ ‘ότι συνέβη πριν λίγο. Στη θέση του ανάποδου σταυρού υπήρχε ένας κανονικός. Κατευθύνθηκε προς τα εκεί και μετακίνησε την πλάκα που είχαν μετακινήσει τα πλάσματα νωρίτερα. Μια πέτρινη σκάλα οδηγούσε σε ένα υπόγειο δωμάτιο. Στο χώρο έκαιγαν κεριά. Τότε διαπίστωσε πως οι κόκκινοι περίεργοι κατ’ ομολογία τοίχοι του υπόγειου διαμερίσματος κινούνταν… Με το φως των κεριών δεν έβλεπε καλά…
-Θεέ μου…
Οι τοίχοι ήταν φτιαγμένοι από ανθρώπινο δέρμα, σάρκα και αίμα. λειτουργούσαν σαν κουκούλια για τα πλάσματα αυτά… Ο ναός ήταν ζωντανός…Ο ναός τρεφόταν από τα θύματα τους. Άνοιξε τα μπιτόνια και έλουσε τους τοίχους…
Στο κέντρο του χώρου ήταν τοποθετημένο ένα γλυπτό…
«Διαβολική αναπαράσταση, ερμαφρόδιτο αγαλματίδιο , ο Baphomet αποτελούσε μια -πανθεϊστική και μαγική απεικόνιση του απόλυτου-. Θεωρούνταν προστάτης των Ναϊτών»
Η φωνή που ακούστηκε ήταν του ιερέα που ήταν ακριβώς πίσω του… Ο αστυνόμος έκανε στροφή και οπισθοχώρησε…
Ο ιερέας παρατήρησε τα μπιτόνια… Ο αστυνόμος έβγαλε τα σπίρτα από την τσέπη του, άναψε ένα και το πέταξε στον τοίχο. Ο ναός τυλίχτηκε στις φλόγες… Κραυγές και ουρλιαχτά άρχισαν να βγαίνουν μέσα από τους τοίχους…Γύρισε να δει τον ιερέα αλλά είχε εξαφανιστεί… συνειδητοποίησε τότε πως ο ναός ολόκληρος καιγόταν και πως αν έμενε λίγο ακόμα εκεί θα γινόταν και ο δικός του τάφος…
Βγήκε έξω… άναψε ένα τσιγάρο και παρακολούθησε για λίγο το ναό που καιγόταν…
Σε λίγο θα ερχόταν η πυροσβεστική… έπρεπε να φύγει… κανείς ούτως ή άλλως δεν θα πίστευε την εξήγηση του.
Το ίδιο πρωί…
Ο αστυνομικός Jean Basset βρισκόταν στο διαμέρισμα του. Είχε κάνει ένα μπάνιο και παρακολουθούσε τις πρωινές ειδήσεις στην τηλεόραση. Μια δημοσιογράφος ανέφερε « Η εκκλησία Saint-Merri στο Παρίσι χρονολογούνταν περίπου από το 1500 με 1552. Χθες βράδυ το σπουδαίο αυτό θρησκευτικό μνημείο τυλίχτηκε στις φλόγες. Η αστυνομία κάνει λόγο για εμπρησμό. Με απόφαση του δημάρχου ο ναός θα αναστηλωθεί.» Έκλεισε την τηλεόραση και έκανε να φύγει… Άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος. Έξω τον περίμενε ο ιερέας…
-Νόμιζες ότι θα τελείωνε έτσι;
Ο ιερέας όρμησε καταπάνω του και κάρφωσε τα δόντια του στο λαιμό του αστυνομικού…
3 χρόνια μετά…
Ο ναός Saint-Merri ήταν έτοιμος να λειτουργήσει ξανά. Οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα και ο ιερέας του ναού υποδεχόταν για ακόμα μια φορά το ποίμνιο του…
Ένα μήνα μετά από τα γεγονότα της πρώτης ιστορίας…
Είχε περάσει ένας μήνας και η Hélène δεν είχε δώσει κανένα σημείο ζωής. Η οικογένεια της είχε αναφέρει την εξαφάνιση της στην αστυνομία. Την υπόθεση είχε αναλάβει ο αστυνόμος Jean Basset. Η οικογένεια της Hélène τον ενημέρωσε για τις δραστηριότητες της. Ο αστυνόμος έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον για την υπόθεση και τους υποσχέθηκε να κάνει ότι περνάει από το χέρι του.
Αφού ολοκλήρωσε την έρευνα του στο συγγενικό και φιλικό περιβάλλον και αφού οι έρευνες δεν είχαν οδηγήσει πουθενά, αποφάσισε να επισκεφτεί την εκκλησία Saint-Merri στο Παρίσι.
Εκκλησία Saint-Merri
Εκείνη τη μέρα δεν έλεγε να σταματήσει να βρέχει. Έφτασε στο ναό αλλά δεν μπήκε κατευθείαν μέσα. Στάθηκε για λίγο κάτω από την ομπρέλα του και άναψε ένα τσιγάρο. Χάζεψε τους δαίμονες που κυριαρχούσαν στις οξυκόρυφες απολήξεις του ναού…και τα περίπλοκα ανάγλυφα με σκηνές από την κόλαση… Πέταξε το τσιγάρο του, έκλεισε την ομπρέλα του και μπήκε μέσα. Στο εσωτερικό του ναού επικρατούσε ησυχία. Η συννεφιασμένη και βροχερή μέρα σε συνδυασμό με τα κεριά που άναβαν βοηθούσαν στο να δημιουργηθεί μια αρκετά μυστηριακή ατμόσφαιρα. Ο ναός έμοιαζε άδειος.
-Είναι κανείς εδώ;
Ο ιερέας του ναού έκανε την εμφάνιση του.
-Πως θα μπορούσα να σας βοηθήσω;
Ο αστυνόμος έδειξε το σήμα του και προχώρησε κατευθείαν στο θέμα που τον απασχολούσε. Έδειξε μια φωτογραφία της Hélène και ρώτησε τον ιερέα αν είχε δει την κοπέλα.
-Ναι, βέβαια… Την θυμάμαι, πολύ ευγενική κοπέλα. Μελετούσε την ιστορία του ναού. Πάει περίπου ένας μήνας που την είδα.
-Την έχετε ξαναδεί από τότε;
-Δυστυχώς όχι, λυπάμαι.
Ο αστυνόμος έδειχνε να μην πείθεται απόλυτα αλλά ευχαρίστησε τον ιερέα και έφυγε. Η βροχή έξω είχε σταματήσει και ο ήλιος έκανε την εμφάνιση του φωτίζοντας από κάθε πλευρά το ναό και τα περίτεχνα βιτρό του.
Το ίδιο βράδυ…
Ο αστυνόμος ήταν στο διαμέρισμα του. Είχε κάνει ένα μπάνιο και είχε ξαπλώσει. Στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι ήταν ένα ποτήρι με ουίσκι. Πήρε στα χέρια του ένα βιβλίο που είχε δανειστεί από την Εθνική βιβλιοθήκη για τους ναούς του Παρισιού. Ένα τέταρτο μετά τον είχε πάρει ο ύπνος.
Η πόρτα στο διαμέρισμα του αστυνομικού Jean Basset χτύπησε. Ο αστυνόμος ξύπνησε. Κοίταξε το ρολόι του, ήταν 3 το πρωί. Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την πόρτα.
-Ποιος είναι;
Κοίταξε από το ματάκι της πόρτας και με έκπληξη διαπίστωσε πως απ’ έξω στεκόταν η Hélène.
-Μισό λεπτό.
Φόρεσε το μποξεράκι που βρισκόταν στο πάτωμα και άνοιξε την πόρτα.
Η Hélène με το που άνοιξε η πόρτα μπήκε μέσα.
-Μα τι, πως;
Ο αστυνόμος δεν πήρε καμία απάντηση…
Η Hélène άρχισε να τον φιλάει. Σε λίγο θα βρίσκονταν γυμνοί να κάνουν έρωτα. Ο αστυνόμος κάποια στιγμή σταμάτησε και την κοίταξε στα μάτια. Τότε με φρίκη διαπίστωσε πως το σώμα της Hélène άρχισε να μελανιάζει και να αποσυντίθεται… Μια τούφα από τα μακριά μαλλιά της έμεινε στα χέρια του… Αίμα και κομμάτια από σάρκα και δέρμα άρχισαν να πέφτουν στο πάτωμα. Ένα μαύρο υγρό, ανακατεμένο με αίμα άρχισε να τρέχει από το στόμα της. Μια φωνή ακούστηκε, η φωνή της Hélène… «Στο Ναό…»
Η Hélène είχε εξαφανιστεί…
Φόρεσε τα ρούχα του και βγήκε στο δρόμο. Παρά την προχωρημένη ώρα ήταν αποφασισμένος να πάει στο ναό.
Εκκλησία Saint-Merri
Έφτασε στο ναό. Έξω επικρατούσε η σιωπή. Προχώρησε προς την κεντρική είσοδο. Ήταν ανοιχτά. Άνοιξε σιγά την πόρτα του ναού και κρυφοκοίταξε. Πάγωσε. Παρακολουθούσε ένα όργιο αίματος και ανίερου έρωτα. Τι ήταν αυτά τα πλάσματα; Είχαν άσπρο πρόσωπο και κόκκινα μάτια και δόντια… Κατασπάραζαν μια ομάδα ανθρώπων, ενώ κάποια από αυτά τα πλάσματα συνουσιάζονταν μαζί τους ταυτόχρονα. Στο κέντρο του ναού, μπροστά από την Αγία Τράπεζα δέσποζε ένας ανάποδος σταυρός. Ένα από αυτά τα πλάσματα παρακολουθούσε. Ο αστυνόμος τον αναγνώρισε… ήταν ο ιερέας…Αφού τελείωσαν, είδε να μετακινούν μια πλάκα κάτω από το σταυρό και να αποχωρούν.
Την αρχική αμηχανία διαδέχθηκε η αποφασιστικότητα. Ότι και αν ήταν αυτά τα πλάσματα, έπρεπε να τα σταματήσει…
Δεν έχασε χρόνο, κατευθύνθηκε στο αμάξι του και άνοιξε το πορτ μπαγκάζ. Πήρε τα δύο μπιτόνια βενζίνης που είχε πάντα στο αμάξι και επέστρεψε στο ναό. Μπήκε μέσα. Το αίμα είχε εξαφανιστεί, δεν υπήρχε ίχνος απ ‘ότι συνέβη πριν λίγο. Στη θέση του ανάποδου σταυρού υπήρχε ένας κανονικός. Κατευθύνθηκε προς τα εκεί και μετακίνησε την πλάκα που είχαν μετακινήσει τα πλάσματα νωρίτερα. Μια πέτρινη σκάλα οδηγούσε σε ένα υπόγειο δωμάτιο. Στο χώρο έκαιγαν κεριά. Τότε διαπίστωσε πως οι κόκκινοι περίεργοι κατ’ ομολογία τοίχοι του υπόγειου διαμερίσματος κινούνταν… Με το φως των κεριών δεν έβλεπε καλά…
-Θεέ μου…
Οι τοίχοι ήταν φτιαγμένοι από ανθρώπινο δέρμα, σάρκα και αίμα. λειτουργούσαν σαν κουκούλια για τα πλάσματα αυτά… Ο ναός ήταν ζωντανός…Ο ναός τρεφόταν από τα θύματα τους. Άνοιξε τα μπιτόνια και έλουσε τους τοίχους…
Στο κέντρο του χώρου ήταν τοποθετημένο ένα γλυπτό…
«Διαβολική αναπαράσταση, ερμαφρόδιτο αγαλματίδιο , ο Baphomet αποτελούσε μια -πανθεϊστική και μαγική απεικόνιση του απόλυτου-. Θεωρούνταν προστάτης των Ναϊτών»
Η φωνή που ακούστηκε ήταν του ιερέα που ήταν ακριβώς πίσω του… Ο αστυνόμος έκανε στροφή και οπισθοχώρησε…
Ο ιερέας παρατήρησε τα μπιτόνια… Ο αστυνόμος έβγαλε τα σπίρτα από την τσέπη του, άναψε ένα και το πέταξε στον τοίχο. Ο ναός τυλίχτηκε στις φλόγες… Κραυγές και ουρλιαχτά άρχισαν να βγαίνουν μέσα από τους τοίχους…Γύρισε να δει τον ιερέα αλλά είχε εξαφανιστεί… συνειδητοποίησε τότε πως ο ναός ολόκληρος καιγόταν και πως αν έμενε λίγο ακόμα εκεί θα γινόταν και ο δικός του τάφος…
Βγήκε έξω… άναψε ένα τσιγάρο και παρακολούθησε για λίγο το ναό που καιγόταν…
Σε λίγο θα ερχόταν η πυροσβεστική… έπρεπε να φύγει… κανείς ούτως ή άλλως δεν θα πίστευε την εξήγηση του.
Το ίδιο πρωί…
Ο αστυνομικός Jean Basset βρισκόταν στο διαμέρισμα του. Είχε κάνει ένα μπάνιο και παρακολουθούσε τις πρωινές ειδήσεις στην τηλεόραση. Μια δημοσιογράφος ανέφερε « Η εκκλησία Saint-Merri στο Παρίσι χρονολογούνταν περίπου από το 1500 με 1552. Χθες βράδυ το σπουδαίο αυτό θρησκευτικό μνημείο τυλίχτηκε στις φλόγες. Η αστυνομία κάνει λόγο για εμπρησμό. Με απόφαση του δημάρχου ο ναός θα αναστηλωθεί.» Έκλεισε την τηλεόραση και έκανε να φύγει… Άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος. Έξω τον περίμενε ο ιερέας…
-Νόμιζες ότι θα τελείωνε έτσι;
Ο ιερέας όρμησε καταπάνω του και κάρφωσε τα δόντια του στο λαιμό του αστυνομικού…
3 χρόνια μετά…
Ο ναός Saint-Merri ήταν έτοιμος να λειτουργήσει ξανά. Οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα και ο ιερέας του ναού υποδεχόταν για ακόμα μια φορά το ποίμνιο του…
ΤΕΛΟΣ
Ακολουθούν στο Toymaker’s Diary…
Είδωλο στον καθρέφτη…και αν το είδωλο που αντικρίζεις στον καθρέφτη δεν είναι το δικό σου;
Αυτό…δεν έπρεπε να γεννηθεί…τώρα που γεννήθηκε δεν θέλει να πεθάνει…
Σφαγή σε έρημο επαρχιακό δρόμο 2: Αδιέξοδο…
The pelt Killer aka Γραμμή αίματος…το 3ο post…
Ακολουθούν στο Toymaker’s Diary…
Είδωλο στον καθρέφτη…και αν το είδωλο που αντικρίζεις στον καθρέφτη δεν είναι το δικό σου;
Αυτό…δεν έπρεπε να γεννηθεί…τώρα που γεννήθηκε δεν θέλει να πεθάνει…
Σφαγή σε έρημο επαρχιακό δρόμο 2: Αδιέξοδο…
The pelt Killer aka Γραμμή αίματος…το 3ο post…
Κυριακή 13 Ιουλίου 2008
INFLAMMATUS ET ACCENSUS
Οι βιολογικές οντότητες ποτέ δεν έμαθαν τον πραγματικό λόγο κατάρρευσης του συστήματος ψηφιακών ολογραμμάτων. Κάποιοι μίλησαν για σφάλμα στο hardware, άλλοι για εγγενές πρόβλημα στο software διαχείρισης που όμως λειτουργούσε αψεγάδιαστα για πάνω από 200 χρόνια. Οι λίγοι που αναφέρθηκαν σε πιθανότητα εξωγενούς παρέμβασης αγνοήθηκαν επιδεικτικά.
Το γεγονός πάντως ήταν, πως τα ψηφιακά ολογράμματα που προστάτευαν τις βιολογικές οντότητες εδώ και αιώνες από την βίωση της πραγματικότητας ξαφνικά κατέρρευσαν…
Και τα όντα έμειναν εμβρόντητα να αντικρίζουν τον αληθινό κόσμο…
Και οι γονείς είδαν τα παιδιά τους για πρώτη φορά, και οι φίλοι αντίκρισαν τους φίλους, και οι εραστές ένοιωσαν τα πραγματικά σώματα που αγκάλιαζαν…
Αλλά κυρίως, οι βιολογικές μονάδες, άκουσαν τις αληθινές φωνές, και τα αληθινά λόγια, και τους μέχρι πρότινος «αληθινούς όρκους αγάπης»…
Και σαν ένα σώμα που η καρδιά του σπάζει σε χίλια κομμάτια, τα εκατομμύρια των όντων έβγαλαν όλα μαζί ΜΙΑ κραυγή πόνου και απελπισίας καθώς η αλήθεια έκαιγε τα σωθικά τους..
Στο χάος που ακολούθησε, ελάχιστοι διασώθηκαν για να ξεκινήσουν από την αρχή, με μόνη παρακαταθήκη την βεβαιότητα πως οι απόγονοί τους θα διέπρατταν ξανά τα ίδια λάθη…
Καλημέρα και καλή βδομάδα σε όλους. Ναι δεν είναι το "καμένο" πόστ που μου είπατε να μην κάνω, όμως το προς συζήτηση θέμα βρίσκεται εντός της ιστορίας. Πολλά φιλιά σε όλους.
STABAT MATER-Giovanni Battista Pergolesi 1710-1736
Inflammatus et accensus
per te, Virgo, sim defensus
in die judicii
Be to me, o Virgin, nigh
lest in flames I burn and die,
in Ηis awful judjment day
___________________________________________________________________
To μουσικό θέμα από το Λαβύρινθο του Πάνα που παίζει στο πικ-απ δίπλα είναι μια ευγενική προσφορά του Γ. που ίσως ποτέ δεν μάθει πόσο σημαντική ήταν η χθεσινή νύχτα.
Το γεγονός πάντως ήταν, πως τα ψηφιακά ολογράμματα που προστάτευαν τις βιολογικές οντότητες εδώ και αιώνες από την βίωση της πραγματικότητας ξαφνικά κατέρρευσαν…
Και τα όντα έμειναν εμβρόντητα να αντικρίζουν τον αληθινό κόσμο…
Και οι γονείς είδαν τα παιδιά τους για πρώτη φορά, και οι φίλοι αντίκρισαν τους φίλους, και οι εραστές ένοιωσαν τα πραγματικά σώματα που αγκάλιαζαν…
Αλλά κυρίως, οι βιολογικές μονάδες, άκουσαν τις αληθινές φωνές, και τα αληθινά λόγια, και τους μέχρι πρότινος «αληθινούς όρκους αγάπης»…
Και σαν ένα σώμα που η καρδιά του σπάζει σε χίλια κομμάτια, τα εκατομμύρια των όντων έβγαλαν όλα μαζί ΜΙΑ κραυγή πόνου και απελπισίας καθώς η αλήθεια έκαιγε τα σωθικά τους..
Στο χάος που ακολούθησε, ελάχιστοι διασώθηκαν για να ξεκινήσουν από την αρχή, με μόνη παρακαταθήκη την βεβαιότητα πως οι απόγονοί τους θα διέπρατταν ξανά τα ίδια λάθη…
Καλημέρα και καλή βδομάδα σε όλους. Ναι δεν είναι το "καμένο" πόστ που μου είπατε να μην κάνω, όμως το προς συζήτηση θέμα βρίσκεται εντός της ιστορίας. Πολλά φιλιά σε όλους.
STABAT MATER-Giovanni Battista Pergolesi 1710-1736
Inflammatus et accensus
per te, Virgo, sim defensus
in die judicii
Be to me, o Virgin, nigh
lest in flames I burn and die,
in Ηis awful judjment day
___________________________________________________________________
To μουσικό θέμα από το Λαβύρινθο του Πάνα που παίζει στο πικ-απ δίπλα είναι μια ευγενική προσφορά του Γ. που ίσως ποτέ δεν μάθει πόσο σημαντική ήταν η χθεσινή νύχτα.
Δευτέρα 9 Ιουνίου 2008
Ο ΝΑΟΣ
Ο ναός
Hosted by mahler
Το ανίερο κατοικεί εδώ μέσα
Η ιστορία είναι αυστηρώς ακατάλληλη για άτομα κάτω των 18
Η εκκλησία Saint-Merri στο Παρίσι χρονολογούνταν περίπου από το 1500 με 1552.
Επρόκειτο για ένα χριστιανικό ναό γοτθικού ρυθμού που λειτουργούσε αδιάκοπα μέχρι σήμερα.
Μπαίνοντας κανείς στο ναό θαμπωνόταν από τα βιτρό και το παιχνίδι που αυτά προκαλούσαν με το φως. Στο κέντρο του ναού πίσω από το σημείο που ο ιερέας τελούσε τη λειτουργία ένας μαρμάρινος εσταυρωμένος δέσποζε…
Στα δεξιά στην είσοδο του ναού η Παρθένος Μαρία κρατούσε στην αγκαλιά της το μικρό Χριστό σε ένα γλυπτό που χρονολογούνταν στο 18ο αιώνα.
Αυτό βέβαια που ήταν πιο εντυπωσιακό ήταν το εξωτερικό του ναού…με τους δαίμονες που κυριαρχούσαν στις οξυκόρυφες απολήξεις του ναού…και τα περίπλοκα ανάγλυφα με σκηνές από την κόλαση…
Ήταν Κυριακή και μόλις είχε τελειώσει η θεία λειτουργία… Ο ιερέας στεκόταν στην έξοδο του ναού και χαιρετούσε τους πιστούς που είχαν προσέλθει…
Μόλις έφυγε και ο τελευταίος έκανε να μπει μέσα όταν μια γυναικεία φωνή τον σταμάτησε…
-Με συγχωρείτε, θα μπορούσα να σας κάνω κάποιες ερωτήσεις;
-Παρακαλώ…
-Ονομάζομαι Hélène Sudreau και είμαι ιστορικός τέχνης, μελετάω την ιστορία του ναού και αναρωτιέμαι αν θα μπορούσατε να με βοηθήσετε…
-Παρακαλώ, ας περάσουμε μέσα…
Ο ιερέας την ξενάγησε στο ναό και της είπε όλα όσα ήξερε, για την δημιουργία από άγνωστο αρχιτέκτονα του ναού, για τις καταστροφές που υπέστη κατά τη Γαλλική επανάσταση και την επαναλειτουργία του…
Η Hélène τον διέκοψε…
-Και όλα όσα λένε για τους Ναΐτες ιππότες και ότι ήταν τόπος οργίων και λατρείας του Σατανά…
Ο ιερέας γέλασε…
-Απλές ιστορίες καλή μου, τίποτα παραπάνω, όλα στη σφαίρα του φανταστικού…
Η Hélène αφού ευχαρίστησε τον ιερέα έφυγε από το ναό…
Φεύγοντας γύρισε να κοιτάξει μια φορά ακόμα το ναό και πρόσεξε κάτι που δεν είχε δει ως τότε… Πάνω από την αψίδα της εισόδου, υπήρχε το γλυπτό ενός δαίμονα…κάπου το είχε ξαναδεί…Θα πήγαινε αύριο στην εθνική βιβλιοθήκη για να το ελέγξει…τώρα είχε ανάγκη να ξεκουραστεί…
Το ίδιο βράδυ στο ναό…
Ο ιερέας ετοιμαζόταν για την βραδινή λειτουργία της Κυριακής, μια συνήθεια που ξεκίνησε ο ίδιος αν και μάλλον δεν είχε τεράστια επιτυχία αφού μόλις και μετά βίας
Έκαναν την εμφάνιση τους δέκα άτομα…
Έτσι και αυτό το βράδυ…μπορούσε να μετρήσει κανείς την παρουσία εννέα ατόμων…
Ο ιερέας ξεκίνησε τη λειτουργία…
Μόνο που…κανείς δεν καταλάβαινε τι έλεγε…δεν ήταν η γνωστή λειτουργία…
Ξαφνικά δύο μπροστά από τα πόδια του ιερέα οι πέτρες μετακινήθηκαν… Ένα κρυφό πέρασμα…
Όσοι πιστοί είχαν προσέλθει κοιτούσαν απορημένοι…
Μορφές μαυροφορεμένες με καλυμμένα τα κεφάλια έκαναν την εμφάνιση τους…
Ο ιερέας σταμάτησε…
Οι μορφές κατέβασαν τα καλύμματα των κεφαλιών…
Ήταν…λευκές στο πρόσωπο με μάτια στο χρώμα του αίματος και με δόντια που παρέπεμπαν σε vampire…ή κάτι σχετικό…
Την ίδια στιγμή άλλαξε και το πρόσωπο του ιερέα…
«Χριστέ μου»…φώναξε κάποιος από τους πιστούς…
«Όχι ακριβώς» του απάντησε ο ιερέας…
Δύο μεσόκοπες κυρίες προσπάθησαν να φύγουν αλλά βρήκαν την πόρτα του ναού ερμητικά κλειστή…
Με ένα σάλτο «αυτά» γιατί μόνο έτσι κάποιος θα μπορούσε να τα αποκαλέσει, όρμησαν στους πιστούς που ήταν μέσα στο ναό…Τα δόντια τους καρφώθηκαν στη σάρκα τους και στη συνέχεια άρχισαν να τους διαμελίζουν…τους έτρωγαν… Αίμα πετάχτηκε κάποια στιγμή στο άγαλμα της παρθένου –στα μάτια της- στην είσοδο του ναού…προερχόταν από τις δύο μεσόκοπες κυρίες…Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δάκρυσε…
Ο ιερέας συμμετείχε και αυτός και μάλλον ήταν ο αρχηγός της ομάδας…
Αφού τελείωσαν με τους πιστούς κατέληξαν σε ένα όργιο αίματος και ανίερου έρωτα…
Την άλλη μέρα η πόρτα του ναού άνοιξε για το κοινό και όλα έδειχναν φυσιολογικά…
Η Hélène βρισκόταν στην εθνική βιβλιοθήκη…
Όντως είχε ξαναδεί αυτόν τον δαίμονα….
Είχε ανοιχτό μπροστά της ένα βιβλίο και διάβαζε…
«Διαβολική αναπαράσταση, ερμαφρόδιτο αγαλματίδιο , ο Baphomet αποτελούσε μια -πανθεϊστική και μαγική απεικόνιση του απόλυτου-. Θεωρούνταν προστάτης των Ναϊτών»
«Νομίζω πως πρέπει να επισκεφτώ ξανά το ναό» σκέφτηκε…και αυτό έκανε…
Μισή ώρα αργότερα…
Η Hélène τραβούσε φωτογραφίες του Baphomet… Ο ιερέας του ναού έκανε την εμφάνιση του στην είσοδο…
-Βλέπω τραβάτε φωτογραφίες του Baphomet… Υπάρχει ένας ενδιαφέρον μύθος σχετικά , δεν ξέρω αν τον γνωρίζετε;
-Όχι, γνωρίζατε για την ύπαρξη του γλυπτού;
-Βεβαίως… Θέλετε να περάσουμε μέσα;
Η Hélène έγνεψε καταφατικά και τον ακολούθησε…
Ο ιερέας άρχισε να διηγείται…
«Λένε πως όταν ο Πάπας εκδίωξε τους Ναΐτες οι οποίοι είχαν όμως διαφθαρεί και επιδίδονταν ακόμα και στο σοδομισμό , δέκα από αυτούς κατέφυγαν στο ναό… Εδώ επικαλέστηκαν το Σατανά, μέσα σε χώρο ιερό, και τον προστάτη δαίμονα τους Baphomet… Ο Σατανάς με τη σειρά του τους έκανε αθάνατους και υπηρέτες του… Μέχρι σήμερα λένε κυκλοφορούν ανάμεσα μας»
-Αστεία ιστορία δε βρίσκεται; Το γλυπτό χρονολογείται στον 19ο αιώνα… Ελπίζω φυσικά να μην πιστεύετε σε τέτοιους μύθους…
Αλλά η Hélène δεν την έβρισκε καθόλου αστεία… Ευχαρίστησε τον ιερέα και έκανε να φύγει…Πλησιάζοντας προς την έξοδο ένιωσε ένα βαρύ χτύπημα στο κεφάλι…έχασε τις αισθήσεις της…
Το ίδιο βράδυ…
Η Hélène άρχισε να συνέρχεται… Με φρίκη διαπίστωσε πως ήταν δεμένη σε έναν ανάποδο σταυρό… Γύρω της έκαιγαν κεριά και μια ομάδα μαυροφορεμένων μορφών έψελνε κάτι που θύμιζε προσευχή… Είδε τον ιερέα ή κάτι που θύμιζε τον ιερέα…είχε άσπρο πρόσωπο και κόκκινα μάτια και δόντια… αυτά τα δόντια…
«Θεέ μου» ψιθύρισε…
«Νομίζεις ότι είμαι κάποιος που δίνει σημασία στα λόγια του θεού… Πολεμήσαμε γι’ Αυτόν, Ναΐτες μας αποκαλούσαν, και αυτός μας επεφύλαξε τη χειρότερη μοίρα… Τον απαρνηθήκαμε…και βρήκαμε νέο κύριο…»
Η Hélène έβαλε τις κραυγές…
Οι μορφές κατέβασαν τις κουκούλες τους…και όρμησαν πάνω της…το αίμα της Hélène κάλυψε τον ανάποδο σταυρό… Ο ιερέας άφησε να τρέξει λίγο απ’ αυτό σε ένα ιερό δισκοπότηρο…
Την άλλη μέρα…
Οι καμπάνες του ναού χτυπούσαν χαρμόσυνα για την πρωινή λειτουργία…
ΤΕΛΟΣ
Ακολουθούν στη σειρά Hosted by…
Την επόμενη Δευτέρα… Το ημερολόγιο…Hosted by Revqueer…
Ακολουθούν στο Toymaker’s Diary…
Death Love
Σφαγή σε έρημο επαρχιακό δρόμο 2: Αδιέξοδο…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ
