A Zed and Two Noughts (1985)

Ένα από τα πολλά "παρανοϊκά" μεταμοντέρνα αριστουργήματα του Peter Greenaway. Δύο αδέλφια, ο Όσβαλντ και ο Όλιβερ που εργάζονται σε έναν ζωολογικό κήπο της διαφθοράς που κάθε πληροφορία και εκδούλευση πληρώνεται αδρά, χάνουν τις γυναίκες τους σε ένα τρελό ατύχημα.

Ο θάνατος των γυναικών τους, τους οδηγεί σε μια λατρεία για την αποσύνθεση την οποία προσπαθούν να διερευνήσουν παρατηρώντας τις διαδικασίες αποσύνθεσης ολοένα και ποιο σύνθετων οργανισμών. 

Στον δρόμο τους θα συναντήσουν την Milo, μια νυμφομανή που μέχρι να εκδοθούν τα γραπτά της εκδίδεται η ίδια, έναν γιατρό λάτρη του ζωγράφου Βερμέρ  που ακρωτηριάζει τα πόδια όλων των ασθενών του πιθανότερο λόγω του ότι στους πίνακες του Βερμέρ δεν φαίνονται πουθενά πόδια, και διάφορους άλλους παλαβούς χαρακτήρες.

Απόλυτα σκηνοθετημένη, η ταινία, βρίθει αναφορών στην ζωγραφική, που ήταν οι βασικές σπουδές του σκηνοθέτη. Κάθε πλάνο και ένας πίνακας, με πάμπολλα ιστορικά γνωστά τεχνάσματα πινάκων να εμφανίζονται σε αυτά. 

Σουρεαλιστικοί διάλογοι, χρώματα που ποιο 80ίλα πεθαίνεις, απίστευτες συμμετρίες και άπειροι συμβολισμοί, συνθέτουν ένα έργο που δύσκολα βλέπεται (την είδα σε 2 μέρες, δεν άντεξα την πρώτη), στο τέλος όμως σου αφήνει μια γεύση ένοχης απόλαυσης και θέλεις κι άλλο :)

Λατρεμένη και η μουσική επένδυση του Μαικλ Νάημαν. Δεν έχω περισσότερα να πώ, απλά λατρεμένη πλέον!

El ángel exterminador (1962)

Η πρώτη αγάπη και παντοτινή. Η πρώτη ταινία του που είδα πριν χρόνια στο ΆΣΤΥ και κόλλησα για πάντα με τον Μπονιουέλ. 

Μια μεγάλη παρέα μεγαλοαστών/αριστοκρατών μαζεύονται στο "ανάκτορο" του ενός για ένα δείπνο μετά από μια βραδιά στην όπερα. Μετά το τέλος του, καταλαβαίνουν πως δεν μπορούν να φύγουν από το δωμάτιο που έχουν δειπνίσει. Εγκλωβισμένοι κυριολεκτικά και μεταφορικά, βρίσκονται αντιμέτωποι με τις αδυναμίες, και τις φοβίες τους και όλα όσα πίστευαν πως οι ανώτερη τάξη τους είχε ξεπεράσει. 

Στην διάρκεια του εγκλεισμού τους που διαρκεί μέρες, οι κοινωνικές συμβάσεις γίνονται κουρέλια, οι αριστοκράτες χρησιμοποιούν ως χέστρα πανάκριβα κινέζικα βάζα πίσω από παραβάν που απεικονίζουν χριστιανούς Αγίους. 

Αυτοί και άπειροι επιπλέον συμβολισμοί, συνθέτουν μια υπέροχη ταινία, ένα μέγιστο αριστούργημα (ναι είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες το καταλάβατε) το οποίο θα πρότεινα να δείτε οπωσδήποτε!

La voie lactée (1969)

Μεγαλωμένος ως Ισπανός Καθολικός, ο Μπονιουέλ δεν είχε καλύτερο από το να σατιρίζει, κριτικάρει-κάνει ρόμπα την ψευτοηθική των θρησκευόμενων , αλλά και τις δογματικές ανακολουθίες και αντιφάσεις του Χριστιανισμού. Ε σε αυτή την ταινία τις μάζεψε όλες.

Δυο ψιλοάστεγοι ξεκινούν για προσκύνημα από την Γαλλία στον ναό του Αγίου Ιακώβου στην Κομποστέλα ένα από τα διασημότερα προσκυνήματα των Καθολικών. Κατά την διάρκεια της διαδρομής θα παρελάσουν μπροστά από τα μάτια τους σαν σε οράματα σημαντικές στιγμές του Καθολικού Χριστιανισμού καταδεικνύοντας τις αντιφάσεις του δόγματος αλλά και της εφαρμογής του.

Υπέροχη κατά την γνώμη μου ταινία. 

Le journal d'une femme de chambre (1964)

Άλλη μια ταινία του Luis Bonuel, με πρωταγωνίστρια την Jeam Moreau που είδαμε και στην ταινία του προηγούμενου πόστ. 

Μια καμαριέρα από το Παρίσι, πιάνει δουλειά σε πλούσιο επαρχιακό σπίτι. Γίνεται αντικείμενο πόθου των ανδρών του σπιτιού και των γειτόνων, τους οποίους χειρίζεται/εκμεταλλεύεται με κατάλληλο τρόπο ώστε στο τέλος να βγεί κερδισμένη. 

Αν και έχει όλα τα τυπικά γνωρίσματα της φιλμογραφίας του Μπονιουέλ, η ταινία μοιάζει συγκρατημένη για τα δεδομένα του σκηνοθέτη. Ίσως επειδή το βιβλίο στο οποίο βασίζεται είχε ήδη γίνει ταινία το 1946 (αν και ο ίδιος ο Μπουνιουέλ είχε πεί πως δεν την είχε δεί πριν κάνει την δικιά του). 

Les Amants (The Lovers) (1958)

H Jeanne είναι μια πλουσία από την επαρχία που βαριέται τον άντρα της που ενδιαφέρετε περισσότερο από την εφημερίδα του παρά για την ίδια, βαριέται επίσης τον εραστή της που την θεωρεί δεδομένη και την βλέπει λίγο σαν κτήμα του. 

Τελικά η λύση βρίσκεται (;) σε μια τυχαία συνάντηση με ένα κούκλο αρχαιολόγο. Ο έρωτας είναι ακαριαίος και κατακλυσμικός. Οι δύο εραστές ζουν λίγες ώρες υπό το σεληνόφως και υπό τα σεντόνια του κρεβατιού της ακολασίας, οι οποίες όμως είναι αρκετές για να αλλάξουν τις ζωές τους για πάντα. Και η Jeanne, η πλουτίδου σύζυγος και μητέρα, αποφασίζει να απαρνηθεί τα πάντα για χάρη του έρωτα. Όχι επειδή είναι σίγουρη για το αποτέλεσμα αλλά γιατί την στιγμή εκείνη έτσι αισθάνεται. 

Υπέροχη ταινία που υποθέτω θα δημιούργησε σκάνδαλο στην εποχή της καθώς παρουσιάζει μια γυναίκα που για χάρη της προσωπικής της απόλαυσης τολμάει και καταστρατηγεί κάθε κοινωνικό αστικό κανόνα (μέσα σε αυτούς ήταν προφανώς και ο πρώτος εραστής, αφού όπως λέει η φίλη της μετά από 8 χρόνια γάμου είναι απολύτως φυσικό). 

Συγκλονιστικές (κατά την γνώμη μου) οι σκηνές που αγκαλιάζει το παιδί της που κοιμάται για να λάμψει μια στιγμή αργότερα στο πρόσωπο της η αποφασιστικότητα μιας γυναίκας που έχει αποφασίσει να διαλύσει την οικογένειά της, καθώς και η στιγμή που ο άντρας της την βλέπει να φεύγει με τον εραστή της χωρίς να αντιδρά ίσως σκεπτόμενος "θα γυρίσεις πίσω σκρόφα μόλις τελειώσουν τα φράγκα και ο έρωτας". 

Να την δείτε οπωσδήποτε γιατί παίζει και αυτό το φανταστικό κομμάτι που ντύνει μουσικά την υπέροχη σκηνή υπό το σεληνόφως. 

Καλή σας μέρα :)

Η αλήθινή ταυτότητα της Τζίνα Ντέηβις (2013)

"Η Τζίνα Ντέηβις είναι χορεύτρια σε στριπτιτζάδικο. Της αρέσει να αγοράζει ακριβά ρούχα για να μοιάζει πλούσια. Όνειρό της είναι με τις οικονομίες της να αποκτήσει ένα καινούριο διαμέρισμα.

Ένα βράδυ σε ένα καρναβάλι η Τζίνα γνωρίζει έναν όμορφο, μελαμψό άντρα, τον Ταρίκ, με τον οποίο περνάει τη νύχτα. Το πρωί της επόμενης ημέρας όλα τα μέσα παρουσιάζουν εκείνη και τον Ταρίκ ως τους βασικούς ύποπτους για το τρομοκρατικό χτύπημα που έγινε στην καρδιά του Σύδνεϋ…

Έχει η Τζίνα Ντέηβις το διπλό αυτό πρόσωπο; Eίναι η τρομοκράτισσα που καταδιώκουν οι αρχές;

H αληθινή ταυτότητα της Τζίνα Ντέηβις αναφέρεται στην κατασκευή της είδησης, όπως προκύπτει από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Στην κατασκευή μίας διαφορετικής ταυτότητας φαινομενικά τόσο αντικειμενικής, όπου το υποκείμενο χάνει πια τη δυνατότητα να υποστηρίξει τον ίδιο του τον εαυτό."

Μια αρκετά καλή παράσταση από το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Στον μικρό, ασφυκτικό χώρο του δώματος, ξετυλίγεται μια ιστορία εξίσου ασφυκτική για το πώς τα μέσα ενημέρωσης μπορούν να εκμεταλλευτούν, αφού ίσως έχουν πρώτα εκθρέψει, τις μαζικές φοβίες των πολιτών στον νέο μετατρομοκρατικό κόσμο. 

Ο κυκλισμός του τετραγώνου (2013)

Ίσως η πλέον διαφημισμένη θεατρική παράσταση σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Το μεγάλο σουξέ του αφιερώματος στο Δημήτρη Δημητριάδη από την Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. 

Τέσσερις ερωτικές ιστορίες (οι γωνίες του τετραγώνου;) με 11 πρωταγωνιστές επαναλαμβάνονται συνεχώς, μέχρι να διαλυθούν σε κύκλο-λέμε τώρα. 

Η παράσταση όντως για γερά νεύρα, καθώς η συνεχής επανάληψη του κειμένου και η σταδιακή του διάλυση ήταν αρκετά κουραστική. Δεν θέλω καν να σκέφτομαι το δράμα που πέρασαν οι ίδιοι οι ερμηνευτές λολ. 

Το ίδιο το κείμενο δεν ήταν κατά την γνώμη μου κάτι το συγκλονιστικό, πολύ καλύτερο βρήκα αυτό της Εκκένωσης. Αν δεν υπήρχε το χίψτερ "εύρημα" της συνεχούς επανάληψης δεν θα υπήρχε τίποτα να μείνει στον θεατή, πέρα από το όποιο σόκ παρουσίαζαν κάποιες από τις ιστορίες. Αν και στα 2010 που γράφτηκε το έργο δεν μπορώ να πω πως υπάρχει πλέον κάτι σοκαριστικό. 

Συνολικά πάντως ήταν μια προσεγμένη παραγωγή και μια καλή παράσταση, χωρίς όμως να είναι το συγκλονιστικό έργο που ήταν για παράδειγμα το Πεθαίνω σαν χώρα (του ιδίου συγγραφέα). 

Εν τω μεταξύ στην Νέα Ορλεάνη...

....................................................

Όταν μια τηλεοπτική σειρά πηγαίνει καλύτερα με κάθε σεζόν που περνά.