Δωσε γκαζι μωρη αναπηρη!

Δεν έχω λόγια. Βίκυ ωραίο βρακάκι...

The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover (1989)

Προχτές το μενού είχε κάτι διαφορετικό. Peter Greenaway και το "Ο μάγειρας, ο κλέφτης, η γυναίκα του και ο εραστής της".

 Ένας κάγκουρας γυφτομαφιόζος με την γυναίκα και την συμμορία του, πηγαίνουν καθημερινά σε γκουρμέ εστιατόριο στο οποίο ο ίδιος πουλάει νταβατζιλίκι. Όχι δεν τρώει τσάμπα, πλερώνει. Χυδαίος όσο δεν παίρνει, ρεύεται και πέρδεται εν ώρα φαγητού, τρώει και με τα χέρια. Μια ομορφιά δηλαδή. Λογικό η γυναίκα του (Έλεν Μίρρεν) να τον έχει σιχαθεί. Με τις πλάτες του γκουρμεδιάρη μάγειρα του εστιατορίου ο οποίος επίσης έχει σιχαθεί τον πάτρονα μαφιόζο, συνάπτει σεξουαλική σχέση με έναν εκ των πελατών, με τον οποίο ξεχαρμανιάζει ανάμεσα στην εναλλαγή των πιάτων. Τουαλέτες, ο πάγκος με τα τυριά, η αποθήκη με τους άρτους, είναι μερικά από τα ειδυλλιακά τοπία στα οποία ολοκληρώνεται η παράνομη σχέση πάντα υπό τον φόβο της ανακάλυψης. Ε, λογικό πως τα καλά δεν διαρκούν και πολύ. Οι παράνομοι εραστές γίνονται τσακωτοί και ακολουθούν σκηνές απείρου κάλους για τις οποίες δεν θα πώ περισσότερα θα πρέπει να δείτε την ταινία.

Δεν ξέρω αν ισχύουν ή όχι οι αποδιδόμενοι στο έργο συμβολισμοί, όπως για παράδειγμα οτι αποτελεί αναπαράσταση της Θατσερικής πολιτικής σκηνής, και άλλα που είδα, όμως και χωρίς αυτά η ταινία είναι ένα χάρμα οφθαλμών. Ο σκηνοθέτης κάνει επίδειξη δεξιοτεχνίας, ενώ υπάρχουν παντού σαφείς αναφορές στις αρχικές του σπουδές που ήταν στην ζωγραφική. Γεωμετρικότητα στις συνθέσεις των κάδρων, έντονα χρώματα, "νεκρές φύσεις", υπέροχα κοστούμια από τον γνωστό μόδιστρο Γκοτιέ, συνθέτουν ένα υπερβολικό λίγο, σίγουρα μεταμοντέρνο θέαμα. Τέλος την όλη ταινία ντύνει μοναδικά η υπέροχη μουσική του Michael Nyman δείγμα της οποίας ακούτε και στο τρέιλερ της ταινίας που ακολουθεί. Δεν έχω να πω κάτι άλλο, δείτε την!!!

Καλό μεσημέρι :)

Καμεράτα Οι εποχές (2013)

Όλες οι εποχές στην στέγη (η Οποία έχει βαλθεί να μας τρελάνει φέτος) που έλεγε και το πρόγραμμα! Δυστυχώς για να προλάβω τα λεωφορεία μου δεν μπόρεσα να το παρακολουθήσω ολόκληρο. Έπαθα όμως μεγάλη πλάκα με το έργο του Philip Glass το οποίο ερμήνευσαν υπέροχα! Είχα χρόνια να ακούσω καινούριο έργο και να πάθω τέτοια πλάκα. Αν το πετύχετε σε κάποιο δισκοπωλείο αγοράστε το και και ακούστε το οπωσδήποτε!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Antonio Vivaldi
Οι τέσσερις εποχές, για βιολί και oρχήστρα [45΄]
Σολίστ: Sergiu Nastasa, βιολί
(σε όργανα εποχής)

Ralph Vaugan Williams
Folk songs of the Four Seasons, για γυναικεία χορωδία, έγχορδα και πιάνο (αποσπάσματα) [περ. 20΄]
Συμμετέχει η Χορωδία του Δήμου Αθηναίων (γυναικείες φωνές)
Διεύθυνση χορωδίας: Σταύρος Μπερής

Philip Glass
The American Four Seasons, κοντσέρτο για βιολί αρ.2 [35΄]
Σολίστ: Γιώργος Παναγιωτίδης, βιολί

P.I. Tchaikovsky
Οι εποχές, δώδεκα κομμάτια για σόλο πιάνο [40΄]
Σολίστ: Νίκος Αθηναίος, Θανάσης Αποστολόπουλος, Ντιάνα Βρανούση, Τίτος Γουβέλης, Θεόδωρος Κοτεπάνος, Ελισάβετ Κουναλάκη, Νίκος Λάαρης, Απόστολος Παληός, Τατιάνα Παπαγεωργίου, Γιώργος Πέτρου, Λορέντα Ράμου, Σοφία Ταμβακοπούλου

Max Richter
Recomposed: Vivaldi's Four Seasons [45΄]
Σολίστ: Αντώνης Σουσάμογλου, βιολί

John Cage
String Quartet in Four Parts (Four Seasons) [18΄]
Με το κουαρτέτο εγχόρδων Tetraktys

Astor Piazzolla / Leonid Desyatnikov
Cuatro estaciones porteñas, για σόλο βιολί και ορχήστρα εγχόρδων [30΄]
Σολίστ: Γιώργος Δεμερτζής, βιολί


ΜΟΥΣΙΚΟΙ
Εξάρχων: Sergiu Nastasa
Βιολιά Α: Γιώργος Παναγιωτίδης, Juleta Avetyan, Liu Jing, Olga Kim
Βιολιά Β: Otilia Alitei, Νάσος Μαρτζούκος, Αγγέλα Φαναριώτη, Έλενα Ταβαντζή, Luise Stahl
Βιόλες: Ali Basegmezler, Elisabeth Schaefer, Laurentiu Matasaru
Βιολοντσέλα: Ιάσωνας Ιωάννου, Christopher Humphrys, Ηλίας Σακαλάκ, Άγγελος Λιακάκης
Κοντραμπάσο: Βασίλης Λιαρμακόπουλος, Δημήτρης Τίγκας
Τσέμπαλο: Μάρκελλος Χρυσικόπουλος
Θεόρβη: Θεόδωρος Κίτσος
Πιάνο: Σοφία Ταμβακοπούλου
Άρπα: Μαρία Μπιλντέα
Συνθεσάιζερ: Θεόδωρος Κοτεπάνος

Gouttes d'eau sur pierres brûlantes (2000)

ή αλλιώς, Water drops on burning rocks. 

Άλλη μια ταινία του Francois Ozon βασισμένη σε θεατρικό του Rainer Werner Fassbider. 

Σιχαμερός και γλοιώδης (κατά την άποψή μου) μεσήλικας, πιάνει στα δίχτυα του νεαρό καυλάκι που εκεί που ετοιμάζεται να παντρευτεί παρατάει την γκόμενά του και γίνεται πουτανάκι του γέρου. Η σχέση γρήγορα φθείρεται για να γίνουν όλα πουτάνα όταν επανεμφανίζεται η πρώην γκόμενα του μικρού και μια πρώην γκόμενα του γέρου που πρίν ήταν άντρας αλλά για τον κρατήσει (όταν και η δική τους σχέση είχε προβλήματα) έκανε αλλαγή φίλου.

Δυστυχώς παρά την πολλά υποσχόμενη αρχή, η ταινία χωρίς λόγο μετατρέπεται από δράμα σε κωμωδία χωρίς να μπορεί να γελάσει κανείς. Ένας Αλμοδόβαρ της χρειαζόταν (για άλλη μια φορά σε ταινία του Οζόν) για να γίνει ένα αριστούργημα. Ίσως πάλι κάτι ήξερε ο Fassbider που το κείμενο αυτό δεν το είχε ανεβάσει ποτέ στο θέατρο ή τον κινηματογράφο. Όπως και να έχει, αν έχετε μπεί στο τριπάκι να δείτε όλες τις ταινίες του Οζόν (όπως εγώ) δείτε την. Αλλιώς προσπεράστε την. 

Καλή σας ημέρα :)

Υ.Γ: Μπορείτε επίσης να την δείτε για τον καυλάκι :))

Trainspotting (1996)

Από τις εμβληματικότερες ταινίες της γενιάς μου - η άλλη ήταν το "Μίσος" και το "Βασικό ένστικτο", ναι ξέρω τι γενιά κι αυτή.

Όπως και να έχει μετά από άπειρα χρόνια είπα να την ξαναδώ. Το στόρι έχει ως εξής: Σε ένα κόσμο γεμάτο εξαρτήσεις (βιολογικές και κοινωνικές) μια παρέα εφήβων κάπου στην Σκοτία, προσπαθούν να ξεφύγουν από τα αδιέξοδά τους μέσα από κοκτέιλ ναρκωτικών, μπύρες και καυγάδες στις πάμπ της γειτονιάς τους. Στον ελεύθερο χρόνο τους, επιδίδονται σε διάφορες πράξεις παραβατικότητας (με σκοπό την απόκτηση των αναγκαίων χρημάτων για τις μπύρες και τις ντρόγκες τους). 

Οι ζωές των ηρώων είναι μια σειρά από συνεχείς επιλογές - choose το ένα, το άλλο κλπ που λέει και ο βασικός ήρωας στην αρχή. Για το που θα τους οδηγήσουν οι επιλογές αυτές δεν έχετε παρά να την δείτε. 

Καλή κρύα Κυριακή!

Το πυρ το εξώτερον

Μεγάλες στιγμές για την ΑΕΚ της καρδιάς μας (και της 3ης ερασιτεχνικής κατηγορίας), αλλά και για την διεθνή αρχιτεκτονική - στην Ελλάδα.

Το προσωρινό όνομα αυτού (μέχρι να βρεθεί κάποιο ευαγές ίδρυμα από την Ρωσία, το Αραβιστάν ή την Κίνα να χώσει χρήματα στην κατασκευή του), "Αγία Σοφία". Δεν ξέρω με τι να κλάψω περισσότερο. Με το όνομα, το "Βυζαντινό" των εισόδων με τις φωτιές; Αν έχει και στο εσωτερικό εικονίτσες της Παρθένου και αντίγραφα ψηφιδωτών θα έχω ολοκληρωθεί ως άνθρωπας. Αλλά αυτό θα το ξέρουμε σε 2 χρόνια που θα είναι έτοιμο.

Τώρα θα ακούσω τα γνωστά "γατάκι εσείς δεν έχετε καν γήπεδο, τολμάτε να μιλάτε;" από διάφορους Γαύρους. Εμείς μπορεί να καθόμαστε στα τσιμέντα - όσοι πληρώνουν για να δούν το χάλι για ομάδα που έχουμε - αλλά δεν απελπιζόμαστε με Αλαφούζο πρόεδρα (έχουμε ξεπεράσει το στάδιο της απελπισίας προ πολλού). 

Θα γίνει το κάστρο παλάτι;;; Σιγά το Game of Thrones ρε μάστορες.

Καλό σου-κού παλικάριαααααα

12 Angry men (1957)

Ένας φόνος. Δώδεκα ένορκοι κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο. Δώδεκα διαφορετικοί (όπως αποδεικνύεται) άνθρωποι.

Θεωρητικά τα πράγματα είναι εύκολα και η ενοχή του κατηγορουμένου εμφανής, όμως ένας εκ των 12, ένας αρχιτέκτονας, έχει τις αμφιβολίες του - αλίμονο άλλωστε η αμφιβολία είναι το θεμέλιο της επιστήμης/τέχνης μας.

Οι αμφιβολίες του ενός θα οδηγήσουν σε μια σειρά συζητήσεις και διαμάχες που θα φέρουν τους εμπλεκόμενους αντιμέτωπους με τους φόβους τους, τα συναισθήματά τους, και κυρίως τις προκαταλήψεις τους. 

Καθώς ξεδιπλώνονται οι χαρακτήρες τους μέσα από τις συζητήσεις και τις αντιδράσεις τους, το ίδιο το ζήτημα της ενοχής ή αθωότητας του κατηγορουμένου παύει για τον θεατή να είναι το κυρίαρχο. Αυτό αντικαθίσταται (κατά την γνώμη μου πάντα) από την ομορφιά της διαδικασία της ανακάλυψης της αλήθειας, και την συνειδητοποίηση του πόσο εύκολο (και επικίνδυνο) είναι να εγκλωβιζόμαστε στις βεβαιότητες μας.

Αρχετυπική ταινία του είδους της, γυρίστηκε ξανά για τον κινηματογράφο 40 χρόνια αργότερα, και από όσο θυμάμαι το σενάριό της έχει εμπνεύσει (μεταξύ άλλων) ανάλογο επεισόδιο στην θρυλική σειρά Μάτλοκ και προσφάτως στο Family Guy. Αν την πετύχετε κάπου, μην την προσπεράσετε. 

Καλό σας βράδυ :) 

Για μία και μόνο ημέρα...

Και του χρόνου διπλός μουχαχαχα