Στην μνήμη της Κάλλας

Με μια πρωτότυπη (για τα ελληνικά δεδομένα) εκδήλωση τίμησε η Εθνική Λυρική χθές την μνήμη της Μαρίας Κάλλας που πέθανε σαν σήμερα στο Παρίσι το 1977.

Σε πέντε σημεία της Αθήνας δόθηκαν ισάριθμες μικρές υπαίθριες συναυλίες στις οποίες ερμηνεύτηκαν μερικές από τις διασημότερες άριες του ρεπερτορίου. Άριες που σημαδεύτηκαν από την ίδια την Κάλλας.

Απροσδόκητα μεγάλο το πλήθος, σίγουρα όχι όλοι φίλοι της όπερας αποκλειστικά, αλλά και άνθρωποι που είδαν και άκουσαν κάτι τέτοιο πρώτη τους φορά. Όπως και να έχει ήταν μια εκδήλωση την οποία απολαύσαμε.

Το επόμενο ραντεβού της Εθνικής Λυρικής σε ανοιχτό χώρο είναι την Πέμπτη 26 του μηνού στον Πειραιά! 

Καλή σας μέρα και πολύ καλή βδομάδα :)

Belle de Jour (1967)

Άλλο ένα αριστούργημα του Μπόνιουέλ. Ξανά με πρωταγωνίστρια την Κατρίν Ντενέβ (όπως και το Tristana). 

H Σεβερίν είναι μια μεσοαστή με το ωραίο της σπίτι, τα ακριβά της ρούχα, τον κούκλο γιατρό σύζυγό της όμως έχει ένα πρόβλημα. Πλήττει θανάσιμα, κυρίως σεξουαλικά.

[Περιττό να σας πώ πόσο τρελαίνομαι με την σκηνή που την ξεφτιλίζουν πετώντας της τσιμέντα στη μάπα]

Τρελαμένη από τις καύλες και τις "ανώμαλες" φαντασιώσεις της που δεν μπορεί να εκπληρώσει με τον βουτυρομπεμπέ άντρα της αποφασίζει να γίνει πουτάνα στον οίκο ανοχής της Μαντάμ Αναϊς. Εκεί θα γνωρίσει διάφορους ενδιαφέροντες τύπους της καλής και μη κοινωνίας και...τουλάχιστον θα πάψει να βαριέται λίγο. 

Αριστουργηματικό φιλμ του Μπονιουέλ πάνω στις επιθυμίες, τα ερωτικά απωθημένα, τα παιδικά τραύματα και τις φαντασιώσεις. Εξευτελισμός για άλλη μια φορά της καλής κοινωνίας και των στερεοτύπων της, η ταινία κινείται συνεχώς μεταξύ φαντασίωσης και πραγματικότητας. Έτσι στο τέλος της ο θεατής αφήνεται να διαλέξει ποιο από τα 2 (γιατί τόσα φινάλε δίνει ο σκηνοθέτης) προτιμάει να κρατήσει. 

Δείτε την οπωσδήποτε. Καλή σας μέρα :)

Rope (1948)

Για σήμερα, ή μάλλον για προχτες, το μενού είχε Χίτσκοκ και την ταινία "Η θηλιά" όπως νομίζω είχε μεταφραστεί στα ελληνικά ο αυθεντικός τίτλος. 

Ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων (όπως υπονοείται καθαρά) σπουδαστών, αποφασίζουν να κάνουν πράξη τα διδάγματα (Νιτσεϊκά όπως διάβασα εδώ-εγώ Νίτσε δεν έχω διαβάσει για να ξέρω) ενός καθηγητή τους περί της δυνατότητας που έχουν οι ανώτεροι άνθρωποι να αποφασίζουν για τις ζωές των κατωτέρων τους. Ο Μπράντον και ο Φίλιπ αποφασίζουν λοιπόν να σκοτώσουν εν ψυχρό έναν παλιό συμμαθητή τους στραγγαλίζοντας τον, και στην συνέχεια να δώσουν ένα πάρτι τρώγοντας και πίνοντας πάνω από μια ντιβανοκασέλα που έχουν κρύψει το πτώμα. Καλεσμένοι σε αυτό το πάρτι, είναι οι γονείς του νεκρού, ο κολλητός του, η αρραβωνιαστικιά του (πρώην γκόμενα του προαναφερθέντος κολλητού) και ο παλιός καθηγητής τους του οποίου τις ιδέες ενσάρκωσαν με την πράξη τους. 

Ο αδύναμος Φίλιπ δείχνει από την αρχή της ταινίας (και με την ολοκλήρωση του φόνου) πως έχει κατακλυστεί από τις τύψεις και τον φόβο της ανακάλυψης και πως δεν την παλεύει και πολύ. Καθώς το πάρτι προχωράει με βιτριολικές ατάκες από και πρός τους καλεσμένους, ο Μπράντον προσπαθεί να ελέγξει και τις ζωές τους (η επιλογή των οποίων δεν είναι τυχαία), ενώ ο Φίλιπ το χάνει όλο και περισσότερο. 

Για το αν τα πράγματα τελικά εξελίσσονται όπως τα ήθελαν οι δύο φονιάδες, και αν τελικά ο φόνος ως μια απόλυτα δικαιολογημένη "καλλιτεχνική" πράξη, θα πρέπει να δείτε την ταινία. 

Ο Χίτσκοκ πάντως, εκμεταλλευόμενος το θεατρικό έργο του Patrick Hamilton που βασίστηκε με την σειρά του στην πραγματική ιστορία δύο ομοφυλόφιλων δολοφόνων ενός αγοριού, δημιουργεί ένα κλειστοφοβικό φίλμ με τους πρωταγωνιστές του να ασφυκτιούν από την παρουσία των συνδαιτημόνων τους ή και τις ίδιες τις επιλογές τους. 

Καλό σου-κού να έχουμε και καλή διασκέδαση ο,τι κι αν αποφασίσετε να δείτε. 

Viridiana (1961) - Tristana (1970)

Δύο ταινίες χτες μιας και πήγα στο ΑΣΤΥ  για το αφιέρωμα στον Μπονιουέλ. Δύο γυναίκες (η Viridiana και η Tristana), δύο αριστουργηματικοί κανιβαλισμοί στην θρησκευτική και κοινωνική ηθική. Η μία θα κάνει την επανάσταση της από τα δεσμά του κόσμου που ζει, ή άλλη θα υποταχθεί από την σκληρότητα ενός κόσμου που δεν μπορεί να αλλάξει.  Πραγματικά τις συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Καλή σας θέαση ό,τι κι αν δείτε!! 

Ascenseur pour l'échafaud (1958)

Πολύ όμορφο φιλμ νουάρ, ατμοσφαιρικό, ολίγον κλισέ σε κάποια θέματα, που το συνοδεύει η εξαιρετική μουσική του Miles Davis. To στόρι έχει να κάνει, όπως σε κάθε φίλμ νουάρ (νομίζω) που σέβεται τον εαυτό του, με έναν αρχικό φόνο, και φυσικά με μια πανέμορφη γυναίκα. Περισσότερα δεν λέω για να μην γίνω spoiler. Δείτε το και κυρίως ακούστε το. 

Καλή σας ημέρα ! ΘΑ έχουμε μιαν υπέροχη βδομάδα. 

Lemming (2005)

Δεύτερη "ανάγνωση" της ταινίας, μετά το 2005 που είχε βγεί στους κινηματογράφους. Η ιστορία έχει ως εξής. Δύο ζευγάρια (ένα ηλικιωμένο και ένα νεαρό) συναντιόνται στο σπίτι του ενός. Το ένα εξ αυτών έχει προ πολλού πηδήξει από τον γκρεμό, ενώ το άλλο βρίσκεται στο χείλος του χωρίς να το ξέρει. Η συνάντησή τους (που συμπίπτει με την εμφάνιση ενός λεμούριου ) θα είναι καταλυτική για την εξέλιξη και των τεσσάρων πρωταγωνιστών με έναν αρκετά ανορθόδοξο και εντελώς γαλλικό τρόπο. 

Το περίεργο με την ταινία, είναι πως όταν την είχα πρωτοδεί μου είχε φανεί ως ένα εξαιρετικό υπαρξιακό δράμα για τις σχέσεις, τις επιφανειακά τέλειες κοινωνίες, που αρκεί ένα μικρό συμβάν για να τις διαλύσει. Χτές, μου έκατσε περισσότερο ως ένα ψυχολογικό θρίλερ που αν και σε ένα βαθμό μπορεί να έχει και τα παραπάνω χαρακτηριστικά, περισσότερο είναι μια ιστορία με μέτριο φινάλε. Βασικά νομίζω το τελευταίο τέταρτο εικοσάλεπτο είναι που την χαλάει, εκεί που αρχίζει να μπερδεύεται πολύ η πραγματικότητα με την φαντασία. Έτσι από εκεί που περίμενα να ξαναδώ κάτι που θεωρούσα αριστούργημα, βρέθηκα προβληματισμένος με το πόσο μπορεί να αλλάξει ή άποψή για κάτι με την πάροδο των ετών.  Να θυμηθώ να το ξαναδώ σε 10 χρόνια και να κρατήσω σημειώσεις...

Πάντως αν την πετύχετε κάπου ρίξτε της ένα βλέφαρο. Οι δύο Charlotte της ταινίας το αξίζουν σίγουρα. 

Καλό υπόλοιπο Κυριακής :)

Υ.Γ: Συνεχίζεται για λίγες μέρες ακόμα στο ΑΣΤΥ το μίνι αφιέρωμα στον Μπόνιουέλ, ενώ θα ακολουθήσει αντίστοιχο στον Τρίερ.

The Roman Spring of Mrs. Stone (1961)

Επιστροφή στα κλασικά λοιπόν, επιστροφή σε άλλη μια μεταφορά στον κινηματογράφο, έργου του Tennessee Williams. Mε πρωταγωνίστρια ξανά την Vivien Leigh του Λεωφορείον ο πόθος, αλλά με διαφορετική επιτυχία (πιστεύω) από την ταινία εκείνη. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η κυρία Stone είναι ηθοποιός που έχει βασίσει την καριέρα της περισσότερο στην ομορφιά παρά στο ταλέντο της. Όταν πλησιάζοντας τα 50 αυτή η ομορφιά αρχίζει και φθίνει, η κυρία Stone καταλαμβάνεται από πανικό και σταματώντας την καριέρα της, φεύγει με τον κατά 20 χρόνια μεγαλύτερο σύζυγό της για ένα ταξίδι στην Ρώμη. Η επιβαρυμένη όμως υγεία του τελευταίου, συντελεί ώστε να φτάσει στην Αιώνια πόλη ως χήρα. 

Εκεί αποφασίζει να μείνει σε ένα αρχοντικό με θέα όλη την πόλη (γιατί λεφτά υπάρχουν), μια μεταπολεμική Ρώμη (η νουβέλα έχει γραφτεί το 1950) σε πλήρη ηθική παρακμή όπου νεαροί και νεαρές πουλιούνται σε πλουσίους και πλουσίες. Μετά από ένα χρόνο μοναξιάς, υποκύπτει στη γοητεία του Paolo, ενός ζιγκολό τον οποίο της συστήνει η χυδαία τσατσά Contessa Magda Terribili-Gonzales την οποία ερμηνεύει καταπληκτικά Lotte Lenya. 

Υποθέτω καταλαβαίνετε πως μια τέτοια σχέση δεν θα έχει καλή εξέλιξη, αλλά περισσότερα για αυτό δεν λέω, πέρα από το γεγονός πως το φινάλε αποζημιώνει για τις όποιες ατέλειες της ταινίας.

Τώρα γιατί δεν ενθουσιάστηκα; Διότι κάτι έλειπε. Ίσως η απουσία χημείας μεταξύ των 2 πρωταγωνιστών. Ίσως το γεγονός πως κάποιοι χαρακτήρες και γεγονότα δεν περιγράφονταν επαρκώς-όπως κατά την γνώμη μου η φιλική σχέση της Stone με την δημοσιογράφο. Ίσως να χρειαζόταν μεγαλύτερη διάρκεια στο έργο για να αναπτυχθεί καλύτερα η σχέση των δύο πρωταγωνιστών από την αρχή ως το τέλος της. Παρ΄όλα αυτά είναι μια ταινία που θα έβλεπα ξανά, περισσότερο για να εντοπίσω είναι η αλήθεια τι με χάλασε σε αυτή την πρώτη φορά. ίσως άλλωστε μια δεύτερη "ανάγνωση" να μου αλλάξει την γνώμη. Αν πάντως πέσει στα χέρια σας, μη την προσπεράσετε ρίξτε της μια ματιά. 

Καλή θέαση σε ο,τι κι αν δείτε σήμερα.


Υ.Γ: Η ταινία με τα ζόμπια που είδα προχτές, καλούλα είναι για να περάσει η ώρα, μην πληρώσετε όμως παραπάνω από 1,5 ευρώ που έχει η ενοικίαση σε ντιβιντάδικο. Καταγγέλλω το γεγονός πως δεν είδαμε τόπ-λες ούτε μια φορά τον Πίτ, ενώ επίσης δεν μπορώ να καταλάβω ποιος του έχει πεί πως του πάνε τα μακριά μαλλιά. Αίσχος.