Republi-cunt

Το ρίξαμε στην τέχνη

Παρασκευή και κατηφορίζω προς Πειραιώς 260 για τους Ληστές. Λίγο πριν μπώ μέσα μια σκοτεινή προειδοποίηση από καλή φίλη που το είχε δεί την προηγούμενη μέρα μου κόβει τα φτερά αλλά δεν μασάω, έχω άλλωστε αγοράσει εισιτήριο, σιγά μην το χάσω. 

Η παράσταση άνιση λιγάκι. Κουραστικό το 2ο μέρος, έπεσαν και οι επιδόσεις των ερμηνευτών. Τα σταθερά στοιχεία του σκηνικού και τα φώτα δεν μπορούσαν να παράξουν χώρο ενώ και οι ερμηνείες ήταν από πολύ καλές ως μέτριες (ο Γάλλος ολοένα και περισσότερο δείχνει να παίζει ομοίως τα πάντα). Απίστευτα καυλάκια οι νεαροί που έκαναν τους Ληστές, και κακά τα ψέματα πολύ καλό το κείμενο. Και παρά τις γρίνιες μου, από την στιγμή που η παράσταση μου "πέρασε" τον λόγο του Σίλλερ έφυγα ικανοποιημένος. 

Την επόμενη μέρα κατηφορίζω προς Επίδαυρο για την πολυαναμενόμενη παράσταση του Έκτορα Λυγίζου στον Προμηθέα Δεσμώτη. 

Σύγχρονη ματιά ερμηνείας από την ομάδα νέων συντελεστών με τους ρόλους να τους παρουσιάζουν συλλογικά σε μια προσπάθεια να εστιάσει το κοινό στο κείμενο (ΚΑΙ ΤΙ ΚΕΙΜΕΝΟ!!!) και όχι μεμονωμένα στους πρωταγωνιστές. Βέβαια κακά τα ψέματα πολλοί "άμαθοι" θεατές σε τέτοιες μοντερνιτέ τα βρήκαν σκούρα και αποχώρησαν πρίν την συγκλονιστική λήξη της παράστασης. Και η αλήθεια είναι πως όταν πριν λίγα χρόνια αρχίσαμε να βλέπουμε παραστάσεις με ηθοποιούς σε πολλαπλούς και/ή εναλλασσόμενους ρόλους ήταν κάτι το καταπληκτικά καινοτόμο. Αλλά σιγά σιγά έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό να το βλέπουμε σε τόσες παραστάσεις. 

Κυριακή βράδυ και τι καλύτερο από βολτούλα στα Πετράλωνα και ταινιούλα στο Ζέφυρο. ή μάλλον ταινιάρα στο Ζέφυρο. Φανταστικός τρόπος κινηματογράφησης μιας ιστορίας που σήμερα ίσως μοιάζει τετριμμένη αλλά στην εποχή της δημιούργησε σκάνδαλο. Υπέροχος τρόπος που γίνεται η εισαγωγή στην ταινία με μια μαριονέτα κουκλοθεάτρου να σου εξηγεί τι ΔΕΝ είναι η ταινία και να εισάγει τους 3 πρωταγωνιστές. Τέλεια όλα!

Τι να γράψω τώρα για την προχτεσινή μουσική εμπειρία; Υπέροχη, παρά τον χιψτερισμό της παρουσίασης, εκτέλεση της μεταγραφής του Χειμωνιάτικου ταξιδιού που αν και ήταν "περισσότερο γερμανικός ρομαντισμός πεθαίνεις" ήταν μια από τις ωραιότερες καλλιτεχνικές εμπειρίες εδώ και καιρό.

Χτες δεν πήγα πουθενά (κλάψ, λίγμ) αλλά σε λίγο θα την κάνω για συναυλία των Πρωτοψάλτη - Αρβανιτάκη. 

Εύχομαι να περνάτε όλοι καλά, είτε την αράζετε στα θέατρα, είτε στις παραλίες (είτε και στα δυο αν μπορείτε και τα συνδυάζετε). 

Καλό σας βράδυ. 

Mientras Duermes (2011)

Αν σου αρέσουν τα ατμοσφαιρικά "Χιτσκοκικά" θρίλερ, τότε βρήκες την ταινία σου. Χωρίς να πέφτει σε ευκολίες εύκολου τρομάγματος του θεατή, η ταινία δημιουργεί μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, προσφέροντας στον θεατή έναν από τους πλέον ιδιαίτερους κακούς που έχουμε δεί.  

Παίζεται και στα θερινά, παίζεται όμως και στα dvdάδικα μιας και είναι 3 ετών ταινία. Όποιος την δεί θα ερωτευτεί το αρτ-νουβό κτήριο στο οποίο είναι γυρισμένη και μάλλον θα μισήσει την πολυκατοικία στην οποία ζεί. Βέβαια στις δικές μας δεν υπάρχουν τέτοιοι θυρωροί οπότε είναι κι αυτό μια παρηγοριά. 

Καλή θέαση σε όσους την δείτε και καλό σου-κού :)

Στην Άγρια Δύση...

...δεν υπάρχουν πραγματικά κανόνες. Δεν μπορείς να κάνεις σχέδια και προγράμματα. Μόνο να προσπαθείς να επιβιώσεις αντέχοντας την ρευστότητα με τις δικές σου δυνάμεις, και την δικιά σου ηθική. 

Δεν ξέρω αν αυτό ήθελε να πεί ο ποιητής Tommy Lee Jones στο The Homesman, εγώ κάπως έτσι το είδα χτες, σε άλλη μια ωραία κινηματογραφική βραδιά σε θερινό κινηματογράφο, αυτή την φορά στο CINE PARIS στην Πλάκα. 

Πολύ καλημέρα σας. 

In Homer comes wisdom

No regrets

Τα βιβλία των άλλων

Το "Ρέκβιεμ για την Φάννυ Γκόλντμαν" το "γνώρισα" από τις εκτεταμένες αναφορές που έκανε σε μια από τις εκπομπές του στο παλιό Τρίτο Πρόγραμμα ο Μενέλαος Καραμαγγιόλης. Το έψαχνα χρόνια κι έτσι όταν έπεσε στα χέρια μου το διάβασα σε μια μέρα (είναι και μικρούλι). Όμως το "αγαπημένο" ανάγνωσμα "δεν ήταν εκεί". Το αποσπασματικό έργο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) με άφησε ανικανοποίητο τουλάχιστον με την πρώτη ανάγνωση. Μια δεύτερη κάποια στιγμή ίσως να με κάνει να αναθεωρήσω, ίσως πάλι και όχι. 

Και κάνει και μια ζέστη σήμερα...

Αιώνιο camp

Είναι το 1978 και ο Billy Wilder γυρίζει την τελευταία (όπως αποδείχτηκε) ταινία του, την Fedora. Και με αυτήν, χωρίς να το γνωρίζει, τρολλάρει τον εαυτό του παρουσιάζοντας μια camp εκδοχή του Sunset Blvd. Όχι πως το φιλμ εκείνο δεν φλέρταρε μες την υπερβολή του με το camp. Όμως σε εκείνη την ταινία, κάτι το ασπρόμαυρο φιλμ, κάτι οι καλύτεροι ηθοποιοί με κορυφαία την αυτοαναφορική εμφάνιση της Gloria Swanson, προσέδωσαν μυθικές διαστάσεις στην ταινία. 

Αντιθέτως στην Fedora, παρά την καταπληκτική ιδέα του σεναρίου, όλα συνωμότησαν εναντίων του γηραιού σκηνοθέτη. Θέλετε το φτηνιάρικο χρώμα των late 70s, το κίτς φολκλόρ του ελληνικού τουριστικού καλοκαιριού στην Κέρκυρα των τελών της δεκαετίας, οι ενερμήνευτες ερμηνείες των μετρίων ηθοποιών, οι κακογραμμένοι διάλογοι που μόνο γέλωτα προκαλούν; Μάλλον όλα αυτά μαζί κατέστρεψαν αυτό που θα μπορούσε να έχει γίνει ένα καταπληκτικά σκοτεινό και δραματικό φίλμ αποχαιρετισμό στο παλαιό Χόλιγουντ, μετατρέποντάς το σε μια (υπέροχη κατά τα άλλα) παρωδία.  

Διότι, μπορεί η Fedora να μην είναι μια ταινία από αυτές που κάποιοι ονομάζουν ποιοτικές, όμως είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να καλλιαρντέψεις αν βέβαια την δείς με υποψιασμένους str8 σινεφίλ ή self-concious αδερφές-κατά προτίμηση άνω των 30-κάνοντας χίλια δυο σχόλια για όλα όσα όπως προανέφερα πήγαν "στραβά" σε αυτήν.

Προλάβετε την σε κάποιο θερινό, εγώ την πέτυχα στον αντίστοιχο της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, κλέψτε το dvd από το βιντεοκλάμπ της γειτονιάς σας, ή απλά κατεβάστε το blu-ray από το ίντερνετ, πάντως μην την χάσετε, θα χάσετε. 

Πολύ καλή σας μέρα και ένα υπέροχο υπόλοιπο Κυριακής σε όλους :)