Τελικά οι ψηλοί άντρες...

δεν είναι καθόλου άσχημοι στο σεξ ;)

Xenia (2014)

Είναι ωραίο να βλέπεις έναν σκηνοθέτη να ωριμάζει μπροστά στα μάτια σου. Και ο Πάνος Κούτρας αυτό κάνει στην νέα του ταινία. Το Xenia δεν είναι μόνο μια ιστορία για την ενηλικίωση των 2 πρωταγωνιστών του, αλλά και του ίδιου του δημιουργού της. Ισορροπημένο αφηγηματικά δραματουργικά αλλά και στην χρήση των τεχνικών του μέσων, το Xenia έχει άποψη και στην καταθέτει ξεκάθαρα ως θέση (αν είσαι νεοναζί Χρυσαγίτης μην την δεις θα χαλαστείς). 

Η Ελλάδα των αντιθέσεων, των δυνατοτήτων της υποκρισίας, του φόβου και της αγωνίας είναι παρούσες. Όμως παρούσα είναι η ελπίδα το όνειρο και κυρίως η αίσθηση πως παρά τις όποιες αντιξοότητες όλα θα πάνε καλύτερα. Γιατί αν είναι κάτι που κάνει τόσο γοητευτικούς τους πρωταγωνιστές της ταινίας είναι πως δεν τα παρατάνε ποτέ έστω και μέσα στα όρια μιας μυθοπλασίας.

Πολύ καλημέρα σας :)

Gone girl (2014)

Η καλή ταινία από το τρέιλερ φαίνεται (καλά όχι πάντα αλλά κάτι πρέπει να γράψω χαχαχα). Χτες λοιπόν, στον κινηματογράφο Αλεξάνδρα που Δευτέρες και Τρίτες έχει προσφορά 2 άτομα με ένα εισιτήριο των 7,5 ευρώ, είδαμε το Gone girl ή ελληνιστί "Το κορίτσι που εξαφανίστηκε".  Και αν περίμενα κάτι καλό το αποτέλεσμα ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Εξαιρετική σκηνοθεσία και ερμηνείες, καύλα όσο ποτέ ο Μπέν Άφλεκ (έχει και σκηνή σε ντουζιέρα ααααχχχχχ), και ένα σενάριο που όσο ευφάνταστο και αν δείχνει με την πρώτη ματιά, όπως επεσήμανε και ένας φίλος που το είδαμε μαζί, δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα κάποιων γνωστών ζευγαριών. Καταπληκτική επίσης η καταγραφή της ανθρωποφαγίας των σύγχρονων media, αλλά και των "φετίχ" της σύγχρονης κοινωνίας.  

Δεν χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο. Αν το πετύχετε δείτε το. Από τις ταινίες που αξίζει να πληρώσετε να την δείτε σε κινηματογραφική αίθουσα κατά προτίμηση γεμάτη. Διότι υπάρχουν αρκετές βιτριολικές ατάκες-αναφορές σε κοινά βιώματα, που θα σας κάνουν να γελάσετε μαζί με τους παρακείμενους θεατές. 

Feel Fantastic...

Άλλο φορέας, άλλο αμφορέας. Διότι όλα είναι θέμα σημειολογίας :(

Το ακούσαμε πρώτα εδώ. Δυστυχώς για να καταλάβετε τον λόγο της ανάρτησης πρέπει να δείτε ολόκληρο το βίντεο. 

Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

Νέος χώρος καλλιτεχνικής δημιουργίας το Eliart, ερμηνευτές με όλο το πάθος και την δύναμη της νιότης στην χτεσινή παράσταση του "Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος". 

Απλό το σκηνικό στο μικρό θεατράκι επί της Κωνσταντινουπόλεως, απλή και η ιδέα του σύντομου έργου. Μια κηδεία, μια αποτέφρωση μια πρόταση γάμου που συμπίπτουν χρονικά, και μια υπέροχα υστερική μανούλα που νοιώθοντας τον χρόνο αμείλικτο διώκτη, προσπαθεί να κρατήσει για πάντα μοναδικά δικό της τον γιο της (σενάριο επιστημονικής φαντασίας δηλαδή). 

Και σα να μην έφταναν οι δικές της ανασφάλειες, μια γυναίκα που αντιπαθούσε από όταν ήταν συμμαθήτρια του παιδιού της, γίνεται ξαφνικά "αντικαταστάτρια" της δεχόμενη την πρόσκληση γάμου του τελευταίου. 

Θα καταφέρει η σατανική μανούλα να δελεάσει τον κανακάρη της με τον τσαλαπετεινό με παπαρδέλες που του ετοιμάζει για δείπνο; Θα τον σκάσει από το φαγητό ή από την γκρίνια της; Τελικά θέλει ή όχι για νύφη της την Ανν; Έχει κάποιο νόημα το αν θα συμβεί κάτι από όλα αυτά, ή σημασία έχει μόνο ο εγκλωβισμός και των τριών σε μια κοινή ζωή μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος; 

Αυτά τα ωραία λοιπόν στην χτεσινή παράσταση, που ανεβαίνει και σήμερα με τα τρία νέα παιδιά, τους  Παναγιώτη Ιωσηφίδη (αριστερά), Νικόλαο Μίχα (κεντρικά ως μανούλα), και Άρη Καλλέργη (ως Ανν) σε σκηνοθεσία Απόστολου Ψαρρού. 

Βέβαια χτες, αν και δεν το συνηθίζουμε, το ρίξαμε έξω μετά το θέατρο. Αρχικά για μια βόλτα από το πρώην Ποπ και νυν Twist όπου έπαιζε χτες μουσική ο Γιώργος Χρανιώτης, φίλος των υπολοίπων της παρέας που το έχει απίστευτα με το djιλίκι!

Ε, και αφού ήπιαμε τα ποτάκια μας, λέμε δεν πάμε και στο Cashmere  που δουλεύει άλλη μια φίλη της παρέας να πούμε ένα γεια; Κάτι όμως οι μουσικές, κάτι τα φανταστικά παιδιά που έχουν-δουλεύουν στο μαγαζί, το διαλύσαμε κατά τις 3:30 για τα σπίτια μας, αφού σαβουρώσαμε κάτι πιτσούλες και ζαμπονοτυρόπιτες χοχοχο.

Βέβαια τα πολλά ξενύχτια δεν είναι για μας οπότε σήμερα τα κεφάλια μέσα. Ξεκούραση και φαγητό χαχα. Καλό υπόλοιπο Κυριακής σε όλους σας :)

Δυτική αποβάθρα

Δύο κόσμοι διαφορετικοί, αμφότεροι παγιδευμένοι στα δικά τους αδιέξοδα τυχαίνει να χρειαστεί να συνυπάρξουν για λίγες ώρες. Το αποτέλεσμα όπως είναι αναμενόμενο είναι εκρηκτικό. Τα όρια είναι περισσότερο συμπαγή από όσο οι πρωταγωνιστές του δράματος μπορούν να καταλάβουν. Διαφυγή και σωτηρία πουθενά.

Εξαιρετική η χτεσινή παράσταση στο Εθνικό σε όλα τα επίπεδα. Κείμενο, ερμηνείες σκηνοθεσία. Σήμερα και αύριο τελευταίες παραστάσεις. 

Και μετά χαλαρό ποτάκι στο KeyBar έτσι για να γουστάρουμε. 

Καλό Σου-Κού σε όλους σας :)

Υ.Γ: Για σήμερα έχουμε αυτό στο θέατρο Eliart

Για συνέντευξη με τους πρωταγωνιστές της παράστασης, πάνε εδώ στον φίλο το Μυστήριο. 

Πτώσης συνέχεια...

Η ομορφιά της Σταδίου σε νέες περιπέτειες. Re-Think η Πανεπιστημίου, Re-βουλιάζει η Σταδίου. 

Υ.Γ: Σήμερα στο Εθνικό, έχουμε Δυτική Αποβάθρα. Ξεκινάμε με τα θεατρικά μας φέτος :)

Challenge accepted