10 + 1 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΝΑΤΕ ΔΕΚΑΡΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Και επειδή σας αγαπώ και με κάλεσαν και τα Τρελά νερά, θα σας τα πώ θέλετε δεν θέλετε χαχαχαχαχαχα

Πάμε λοιπόν, χωρίς σειρά αξιολόγησης, 10 + 1 παντελώς άχρηστα πράγματα για μένα.

1- Όταν το 2001 πήγα στο Λούβρο αγόρασα πρώτα τις παρακάτω 2 αφίσες και μετά πήγα να δώ τα εκθέματα...

Madame Recamier, Jacques-Louis David, 1800

The Coronation of Napoleon in Notre Dame, Jacques-Louis David, 1806

2-Πρίν 7 χρόνια έδωσα 60 ευρώ για την μοναδική ηχογράφηση της όπερας "CLEOFIDE" του Johan Adolph Hasse


3-Το πρώτο cd που αγόρασα ήταν το sountrack της "Μελωδίας της Ευτυχίας"

4-Όταν πέφτω για ύπνο, θέλω 2ο μαξιλάρι για αγκαλίτσα, και πάντοτε αλλάζω πλευρό 3 φορές μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

5-Είδα 2 φορές στον κινηματογράφο το "4 γάμοι και 1 κηδεία" γιατί είχα καψουρευτεί χοντρά τον Hugh Grant

6-Υπάρχει φωτογραφικό υλικό που αποδεικνύει πως κάποτε ήμουν Ολυμπιακός!!!

7-Το cd συλλογή με τα καλύτερα κομμάτια της Petula Clark που αγόρασα στην Αμβέρσα το 1998, στοίχιζε 429 βελγικά φράγκα (το "My Love" που παίζει στο πικ-απ από δίπλα είναι ένα από τα καλύτερά της και μου έχει καραφτιάξει τη διάθεση τις τελευταίες μέρες).

8-Απεχθάνομαι σφόδρα (και φόδρα μη σας πώ) τον Le Corbusier.

Villa Savoye, 1929

9- Ακόμα και με 45 βαθμούς θερμοκρασία κατακαλόκαιρο εγώ θέλω το πρωί να πιώ ζεστό γάλα με καφέ και μέλι.

10-Δεν έχω ακόμη χρησιμοποιήσει το προφυλακτικό που μου δώσανε στην συναυλία της Kylie.

11-Δεν έχω δει τις "9άμιση βδομάδες" !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!___________________________________________________________________

Χμ, οκ και τώρα που να κάνω πάσα το παιχνιδάκι???? Λοιπόν οι τυχεροί είναι, P.O.V. of α G. (Επειδή είναι τρελάρας), Mr F. (Επειδή μου άρεσε το Κρασάκι του Τσού που είδα στο μπλόγκ του), Marvin the martian (Επειδή γουστάρω τα Αρειανόπουλα), G for George (επειδή τον γνώρισα επιτέλους), Butterfly (επειδή μου αρέσει η ομώνυμη όπερα), AuntDonna (γιατι είναι μόλις πρόσφατα αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε μηνύματα και πρέπει να την χώσω!!!), Οne happy dot (για να μάθει να καλοπερνάει στην Ελβετία).

Ε, φυσικά παίζει και όποιος άλλος θέλει μην τα περιμένετε όλα από μένα.
Πολλά φιλάκια σε όλους.

Ο ΝΑΟΣ

Ο ναός

Hosted by mahler

Το ανίερο κατοικεί εδώ μέσα

Η ιστορία είναι αυστηρώς ακατάλληλη για άτομα κάτω των 18

Η εκκλησία Saint-Merri στο Παρίσι χρονολογούνταν περίπου από το 1500 με 1552.

Επρόκειτο για ένα χριστιανικό ναό γοτθικού ρυθμού που λειτουργούσε αδιάκοπα μέχρι σήμερα.

Μπαίνοντας κανείς στο ναό θαμπωνόταν από τα βιτρό και το παιχνίδι που αυτά προκαλούσαν με το φως. Στο κέντρο του ναού πίσω από το σημείο που ο ιερέας τελούσε τη λειτουργία ένας μαρμάρινος εσταυρωμένος δέσποζε…

Στα δεξιά στην είσοδο του ναού η Παρθένος Μαρία κρατούσε στην αγκαλιά της το μικρό Χριστό σε ένα γλυπτό που χρονολογούνταν στο 18^ο αιώνα.

Αυτό βέβαια που ήταν πιο εντυπωσιακό ήταν το εξωτερικό του ναού…με τους δαίμονες που κυριαρχούσαν στις οξυκόρυφες απολήξεις του ναού…και τα περίπλοκα ανάγλυφα με σκηνές από την κόλαση…

Ήταν Κυριακή και μόλις είχε τελειώσει η θεία λειτουργία… Ο ιερέας στεκόταν στην έξοδο του ναού και χαιρετούσε τους πιστούς που είχαν προσέλθει…

Μόλις έφυγε και ο τελευταίος έκανε να μπει μέσα όταν μια γυναικεία φωνή τον σταμάτησε…

-Με συγχωρείτε, θα μπορούσα να σας κάνω κάποιες ερωτήσεις;

-Παρακαλώ…

-Ονομάζομαι Hélène Sudreau και είμαι ιστορικός τέχνης, μελετάω την ιστορία του ναού και αναρωτιέμαι αν θα μπορούσατε να με βοηθήσετε…

-Παρακαλώ, ας περάσουμε μέσα…

Ο ιερέας την ξενάγησε στο ναό και της είπε όλα όσα ήξερε, για την δημιουργία από άγνωστο αρχιτέκτονα του ναού, για τις καταστροφές που υπέστη κατά τη Γαλλική επανάσταση και την επαναλειτουργία του…

Η Hélène τον διέκοψε…

-Και όλα όσα λένε για τους Ναΐτες ιππότες και ότι ήταν τόπος οργίων και λατρείας του Σατανά…

Ο ιερέας γέλασε…

-Απλές ιστορίες καλή μου, τίποτα παραπάνω, όλα στη σφαίρα του φανταστικού…

Η Hélène αφού ευχαρίστησε τον ιερέα έφυγε από το ναό…

Φεύγοντας γύρισε να κοιτάξει μια φορά ακόμα το ναό και πρόσεξε κάτι που δεν είχε δει ως τότε… Πάνω από την αψίδα της εισόδου, υπήρχε το γλυπτό ενός δαίμονα…κάπου το είχε ξαναδεί…Θα πήγαινε αύριο στην εθνική βιβλιοθήκη για να το ελέγξει…τώρα είχε ανάγκη να ξεκουραστεί…

Το ίδιο βράδυ στο ναό…

Ο ιερέας ετοιμαζόταν για την βραδινή λειτουργία της Κυριακής, μια συνήθεια που ξεκίνησε ο ίδιος αν και μάλλον δεν είχε τεράστια επιτυχία αφού μόλις και μετά βίας

Έκαναν την εμφάνιση τους δέκα άτομα…

Έτσι και αυτό το βράδυ…μπορούσε να μετρήσει κανείς την παρουσία εννέα ατόμων…

Ο ιερέας ξεκίνησε τη λειτουργία…

Μόνο που…κανείς δεν καταλάβαινε τι έλεγε…δεν ήταν η γνωστή λειτουργία…

Ξαφνικά δύο μπροστά από τα πόδια του ιερέα οι πέτρες μετακινήθηκαν… Ένα κρυφό πέρασμα…

Όσοι πιστοί είχαν προσέλθει κοιτούσαν απορημένοι…

Μορφές μαυροφορεμένες με καλυμμένα τα κεφάλια έκαναν την εμφάνιση τους…

Ο ιερέας σταμάτησε…

Οι μορφές κατέβασαν τα καλύμματα των κεφαλιών…

Ήταν…λευκές στο πρόσωπο με μάτια στο χρώμα του αίματος και με δόντια που παρέπεμπαν σε vampire…ή κάτι σχετικό…

Την ίδια στιγμή άλλαξε και το πρόσωπο του ιερέα…

«Χριστέ μου»…φώναξε κάποιος από τους πιστούς…

«Όχι ακριβώς» του απάντησε ο ιερέας…

Δύο μεσόκοπες κυρίες προσπάθησαν να φύγουν αλλά βρήκαν την πόρτα του ναού ερμητικά κλειστή…

Με ένα σάλτο «αυτά» γιατί μόνο έτσι κάποιος θα μπορούσε να τα αποκαλέσει, όρμησαν στους πιστούς που ήταν μέσα στο ναό…Τα δόντια τους καρφώθηκαν στη σάρκα τους και στη συνέχεια άρχισαν να τους διαμελίζουν…τους έτρωγαν… Αίμα πετάχτηκε κάποια στιγμή στο άγαλμα της παρθένου –στα μάτια της- στην είσοδο του ναού…προερχόταν από τις δύο μεσόκοπες κυρίες…Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δάκρυσε…

Ο ιερέας συμμετείχε και αυτός και μάλλον ήταν ο αρχηγός της ομάδας…

Αφού τελείωσαν με τους πιστούς κατέληξαν σε ένα όργιο αίματος και ανίερου έρωτα…

Την άλλη μέρα η πόρτα του ναού άνοιξε για το κοινό και όλα έδειχναν φυσιολογικά…

Η Hélène βρισκόταν στην εθνική βιβλιοθήκη…

Όντως είχε ξαναδεί αυτόν τον δαίμονα….

Είχε ανοιχτό μπροστά της ένα βιβλίο και διάβαζε…

«Διαβολική αναπαράσταση, ερμαφρόδιτο αγαλματίδιο , ο Baphomet αποτελούσε μια -πανθεϊστική και μαγική απεικόνιση του απόλυτου-. Θεωρούνταν προστάτης των Ναϊτών»

«Νομίζω πως πρέπει να επισκεφτώ ξανά το ναό» σκέφτηκε…και αυτό έκανε…

Μισή ώρα αργότερα…

Η Hélène τραβούσε φωτογραφίες του Baphomet… Ο ιερέας του ναού έκανε την εμφάνιση του στην είσοδο…

-Βλέπω τραβάτε φωτογραφίες του Baphomet… Υπάρχει ένας ενδιαφέρον μύθος σχετικά , δεν ξέρω αν τον γνωρίζετε;

-Όχι, γνωρίζατε για την ύπαρξη του γλυπτού;

-Βεβαίως… Θέλετε να περάσουμε μέσα;

Η Hélène έγνεψε καταφατικά και τον ακολούθησε…

Ο ιερέας άρχισε να διηγείται…

«Λένε πως όταν ο Πάπας εκδίωξε τους Ναΐτες οι οποίοι είχαν όμως διαφθαρεί και επιδίδονταν ακόμα και στο σοδομισμό , δέκα από αυτούς κατέφυγαν στο ναό… Εδώ επικαλέστηκαν το Σατανά, μέσα σε χώρο ιερό, και τον προστάτη δαίμονα τους Baphomet… Ο Σατανάς με τη σειρά του τους έκανε αθάνατους και υπηρέτες του… Μέχρι σήμερα λένε κυκλοφορούν ανάμεσα μας»

-Αστεία ιστορία δε βρίσκεται; Το γλυπτό χρονολογείται στον 19^ο αιώνα… Ελπίζω φυσικά να μην πιστεύετε σε τέτοιους μύθους…

Αλλά η Hélène δεν την έβρισκε καθόλου αστεία… Ευχαρίστησε τον ιερέα και έκανε να φύγει…Πλησιάζοντας προς την έξοδο ένιωσε ένα βαρύ χτύπημα στο κεφάλι…έχασε τις αισθήσεις της…

Το ίδιο βράδυ…

Η Hélène άρχισε να συνέρχεται… Με φρίκη διαπίστωσε πως ήταν δεμένη σε έναν ανάποδο σταυρό… Γύρω της έκαιγαν κεριά και μια ομάδα μαυροφορεμένων μορφών έψελνε κάτι που θύμιζε προσευχή… Είδε τον ιερέα ή κάτι που θύμιζε τον ιερέα…είχε άσπρο πρόσωπο και κόκκινα μάτια και δόντια… αυτά τα δόντια…

«Θεέ μου» ψιθύρισε…

«Νομίζεις ότι είμαι κάποιος που δίνει σημασία στα λόγια του θεού… Πολεμήσαμε γι’ Αυτόν, Ναΐτες μας αποκαλούσαν, και αυτός μας επεφύλαξε τη χειρότερη μοίρα… Τον απαρνηθήκαμε…και βρήκαμε νέο κύριο…»

Η Hélène έβαλε τις κραυγές…

Οι μορφές κατέβασαν τις κουκούλες τους…και όρμησαν πάνω της…το αίμα της Hélène κάλυψε τον ανάποδο σταυρό… Ο ιερέας άφησε να τρέξει λίγο απ’ αυτό σε ένα ιερό δισκοπότηρο…

Την άλλη μέρα…

Οι καμπάνες του ναού χτυπούσαν χαρμόσυνα για την πρωινή λειτουργία…

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθούν στη σειρά Hosted by…

Την επόμενη Δευτέρα… Το ημερολόγιο…Hosted by Revqueer…

Ακολουθούν στο Toymaker’s Diary…

Death Love

Σφαγή σε έρημο επαρχιακό δρόμο 2: Αδιέξοδο…

Του Mahler το κάγκελο...

...ή πώς πήρε το όνομά του το μπλόγκ μου


Το mahler76, προϋπήρχε του πλόγκ μου κι έκανε καριέρα και σε άλλα μετερίζια...
Ως ψευδώνυμο προέκυψε ένα βράδυ που ήθελα να κάνω μια εγγραφή σε ένα φόρουμ και δεν ήθελα να βάλω το γνωστό μαιλ για ψευδώνυμο.
Κοίταζα δεξιά, κοίταζα αριστερά, μέχρι που μπρος μου βλέπω τη θήκη του cd που άκουγα εκείνη την στιγμή και λέω "όπα μεγάλε το βρήκες", θα είσαι ο Mahler (δες λίνκ στο όνομα δίπλα). Έ, κότσαρα δίπλα και τα κιλά μου (χαχαχαχαχα πολύ θα το ήθελα), την ημερομηνία γεννήσεως μου έβαλα, και νά το το ψευδώνυμο.

Όσο για το "Του Mahler το κάγκελο" βγήκε διότι ξεκινώντας το μπλόγκ δεν είχα καμία ιδέα τι θα κάνω, τι θα γράψω, με τι θα ασχοληθώ (δες την 2η ανάρτησή μου), κοινώς στο μπλόγκ μου από πλευράς θεματολογίας θα γινόταν της πουτάνας το κάγκελο οπότε το βρήκα πολύ ταιριαστό.

Βέβαια, πρέπει να ομολογήσω, πως επηρεάστηκα και από αλλού για τον συγκεκριμένο τίτλο. Κάποτε στο STAR Channel, έκαναν "ψηφοφορία" μεταξύ των τηλεθεατών για να ονομάσουν το καινούριο τους πρωϊνάδικο. Κάποιος λοιπόν είχε προτείνει, η εκπομπή να ονομαστεί "Της Κωνσταντίνας το κάγκελο" καθώς θα το παρουσίαζε μια Κωνσταντίνα που είχε ξεκινήσει την καριέρα της στο "3,2,1 ΑΝΤ1" (οκ, εγώ γιατί θυμάμαι όλες αυτές τις πληροφορίες, και κυρίως γιατί τις μοιράζομαι μαζί σας????).

Και για να δικαιολογήσω πλήρως τον τίτλο μου, μετά τον Wagner και το "Λυκόφως των Θεών" του προηγούμενου πόστ, θα παίζει στο μπλόγκ μου μέχρι την Δευτέρα, η "6η αίσθηση" της Χριστίνας Κωλέτσα, που πάντα θα μου θυμίζει τις τρελές βραδιές στο S-Cape (εκεί το άκουσα άλλωστε πρώτη φορά).

Το άσμα, θα αφιερώσω στον γιατρούλη μας το MAD, όχι για το νόημα των στίχων, άλλα γιατί μπούκωσε με τον Wagner χτές και ζήτησε κάτι πιο ανάλαφρο.

Να είσαστε όλοι καλά, και ελπίζω η 6η σας αίσθηση να δουλεύει καλύτερα από την δικιά μου :)
__________________________________________________________________________

Υ.Γ: Ήθελα να σας βάλω μια φωτογραφία μου να πηδάω κάγκελα έτσι για το καλό, όμως το μόνο που βρήκα είναι να πηδάω μια πόρτα και αυτή σας βάζω. Μάκια!!!!

Götterdämmerung

Επιτέλους έχω το νέο pc μετά από 20 μέρες...
Βέβαια, με τα SVista, new pc same shit, αλλά τέλος πάντων ας μην γίνομαι κακός...

Βρήκα στο google reader μου να έχετε κάνει 575 αναρτήσεις τις οποίες είναι φύσει αδύνατο να μπορέσω να διαβάσω όλες και θέλω να με συγχωρήσετε για αυτό. Ελπίζω να τα φέρει η τύχη ώστε να πέσω επάνω στις πιο σημαντικές...

Ήθελα να σας γράψω αρχικά για τη συναυλία της Kylie, για την Eurovision, για το πόσο σούπερ περάσαμε την τελευταία φορά που μαζευτήκαμε όλοι μαζί...
Όμως αυτά είναι παλιά νέα, and old news is no news...

Οπότε προς το παρόν θα σας αφήσω με την υπόσχεση να τα πούμε πολύ σύντομα, (την Δευτέρα φιλοξενώ τον αδελφό toymaker) σε μια αιματοβαμμένη ιστορία έκπληξη...
___________________________________________________________________________

"Στο Λυκόφως των Θεών" (Götterdämmerung) του Richard Wagner την κάθαρση των ηρώων για τις επιλογές τους (σωστές ή λανθασμένες), δίνουν το ατσάλι, η φωτιά, ο θάνατος...διότι αυτοί ήταν περισσότερο τυχεροί...

Götterdämmerung [Finale, Covent Garden - 2006]


Götterdämmerung [Finale, Bayreuth 1980]

15 DAYS OF BITCHING...

...ή αλλιώς, οι 15 μέρες μου με τον Βαγγέλη τον bottom

The Nikaia files

-Bαγγέλης: Θα έρθω Αθήνα για λίγες μέρες, μπορείς να με φιλοξενήσεις σπίτι σου?

-Mahler: Και το ρωτάς? Φυσικά και μπορώ. Όμως επειδή εγώ είμαι πολύ αντρουά και stealth και δεν υποψιάζεται κανείς κάτι, να προσέχεις, όχι πολλά αδερφίστικα σπίτι μου.

-Bαγγέλης: Καλά μαρή για ποιόν με πέρασες?

ΣΤΑ ΚΤΕΛ ΛΙΟΣΙΩΝ

-Mahler: Ρε φίλε πως ντύθηκες έτσι??? Είπα καθώς είδα τον Bαγγέλης να κατεβαίνει από το πούλμαν φορώντας ένα λιλά χαμηλοκάβαλο κολλητό παντελόνι κι ένα ρόζ τοπάκι που έγραφε με παγιέτες Barbie Boy. To σύνολο, συμπλήρωνε μια ρόζ βαλίτσα με λευκές και μαύρες βούλες κι ένα Louis Vuitton νεσεσέρ (made in Pakistan), προφανώς με τα κουλικά.

-Bαγγέλης: Γιατί καλέ μου???? Δεν μου είπες να ντυθώ διακριτικά? Αυτό έκανα

.-Mahler: Ναι το βλέπω, είπα και αναλογίστηκα το ύφος της μητέρας μου.

Η άφιξή μας στην αστική έπαυλη των Mahler στα Δυτικά Προάστια έγινε τελικά τα ξημερώματα της Δευτέρας καθώς ο Bαγγέλης θεώρησε καλό να περάσουμε από το Γκάζι να μελετήσουμε την οργάνωση του Πολεοδομικού ιστού και την αρχιτεκτονική των κτιρίων όπως μου είπε. Τώρα γιατί βρεθήκαμε όλο το βράδυ στο S-Cape να ακούμε Χριστίνα Κωλέτσα δεν το κατάλαβα.

Anyway, αφού φτάσαμε στο σπίτι, και εκεί που περίμενα να πέσουμε για ύπνο, περάσαμε 3 ώρες αδειάζοντας την βαλίτσα του Bαγγέλης και ταξινομώντας κομπινεζόν ανάλογα με το χρώμα, το ύφασμα και την χρονιά παραγωγής. Κάπου εκεί έμαθα πως το 1999 ήταν καλή χρονιά για τα βρακιά από λίκρα.Ευτυχώς κάποια στιγμή τελειώσαμε και στον ύπνο παραδοθήκαμε γλυκά, στο ανατολικό υπνοδωμάτιο με θέα στην τεχνητή λίμνη με τα Φλαμίνγκο.

Για την βδομάδα παραμονής του καλύτερου μου φίλου, είχα οργανώσει ένα πλούσιο πρόγραμμα πολιτιστικών εκδηλώσεων όπως underground θεατρικές παραστάσεις, επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία. Όταν όμως ο μικρός ξύπνησε ύστερα από 14 ώρες ύπνου παραπονούμενος για το υπέρδιπλο κρεβάτι που κοιμήθηκε και για το κελάιδισμα των πουλιών που τoν ξύπνησε, μου ανακοίνωσε πως ήθελε να συνεχίσει και για το υπόλοιπο της παραμονής του την έρευνα πάνω στο αστικό περιβάλλον του Γκαζιού τινάζοντας στον αέρα όλο τον προγραμματισμό μου.

Οι επόμενες μέρες, πέρασαν υπέροχα δημιουργικά. Ο Bαγγέλης, κοιμόταν 12-14 ώρες την ημέρα. Όταν ξυπνούσε αφιέρωνε ένα 2ωρο στο φτιάξιμο του μαλλιού το οποίο και ήλεγχε κάθε φορά που έβλεπε ανακλαστική επιφάνεια όπως το inox ψυγείο, τα μάρμαρα Διονύσου στο δάπεδο, τα νερά που λίμναζαν στην αποχέτευση στο δρόμο κλπ.Αν και είχαμε υποσχεθεί να μην ασχοληθούμε καθόλου με το ιντερνέτ και το pc μπάς και κάνουμε κάτι διαφορετικό, ο Bαγγέλης δεν έχανε ευκαιρία να βρεθεί μπροστά στον υπολογιστή. Και να πείς πως διάβαζε τα μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα για να ενημερωθεί πάει στο διάολο.

Έχοντας δε την ατυχία να έχει εξαφανιστεί ο σοφέρ μου (αργότερα έμαθα το γιατί) ήμασταν αναγκασμένοι να χρησιμοποιήσουμε τα δημόσια μέσα μεταφοράς. Εκεί, γινόταν και το απόλυτο bitching του Bαγγέλης. «Και γιατί πάμε τόσο αργά;», «και γιατί έχει τόσους μετανάστες μέσα;», «και πότε θα φτάσουμε επιτέλους Μπαρμπαστρούμφ;», και μπλά μπλά μπλά και πριξαρχίδ νον στόπ.Όμως το χειρότερο όλων αγαπητέ φίλε δεν το διάβασες ακόμα. Διότι από την τεράστια συλλογή από όπερες, συμφωνίες και κοντσέρτα που ως άνθρωπος λόγιος και βαθύτατα μορφωμένος έχω στο σπίτι, ο Bαγγέλης δεν καταδέχθηκε να ακούσει τίποτα, παρά έβαζε συνέχεια να ακούμε τον Ακατονόμαστο Β (Μιχάλη Χ.), την Ακατανόμαστη Α (Δ.Β.) και την κοντή καγκουροταΐστρα Kylie Minogue, τραγούδια των οποίων είχε στο laptop του (δυστυχώς).

Ευτυχώς η Μ. Παρασκευή έφτασε γρήγορα οπότε αποχαιρετώντας την μανούλα μου (η οποία είχε να εξηγήσει πολλά στους γείτονες για τον επισκέπτη μας), πήραμε τον δρόμο για την Επαρχεία.

The Eparheia files

Φτάνοντας στο χωριό, ο μικρός, μου έδειξε όλο χάρη και νάζι το υπνοδωμάτιο που θα περνούσα τις υπόλοιπες μέρες μου, κάνοντάς με να ψάχνω τα υπογλώσσια που λόγω ηλικίας έχω πάντοτε μαζί μου. Όμως το σωστό να το πώ. Κάθε πρωί ο Bαγγέλης ερχόταν στο δωμάτιό μου και άνοιγε τις κουρτίνες να μπεί το πρωινό φώς, ενώ στη συνέχεια μου επέτρεπε να κάνω πρωινό στην κουζίνα που μου είχε παραχωρήσει.Παραδόξως, οι μέρες μας στο χωριό κύλησαν άκρως δημιουργικά. Τα πρωινά πηγαίναμε στην εταιρία του Bαγγέλης και όσο εκείνος έκανε συσκέψεις με μεγαλοτσελιγκάδες της περιοχής, εγώ απασχολούσα εαυτόν με διάφορες μικροδουλειές όπως το να σερβίρω καφέδες, να καθαρίζω τζάμια, πατώματα και την τουαλέτα.
Τα απογεύματα μετά την δουλειά, ο οικοδεσπότης μου πήγαινε για ένα 3ωρο στην τοπική σάουνα...ε, στο γυμναστήριο ήθελα να πώ, όπου επιδιδόταν σε διάφορα αντρικά, όπως Pilates, yogalates, aquaerobics, αποτρίχωση στέρνου και ποδιών και άλλα τέτοια. Εγώ, έχοντας ήδη ένα καλοσχηματισμένο αντρικό κορμί και αφού δεν χρειαζόμουν γυμναστήριο, γυρνούσα σπίτι περιμένοντας τον Οδυσσέα μου να γυρίσει ως άλλη Πηνελόπη.

Για να περάσουμε καλά τα βράδια μας στο χωριό, και με απώτερο στόχο να ρίξω στο κρεβάτι της ηδονής τον κατά τα άλλα δύσκολο και συνεσταλμένο Bαγγέλης που δεν είχε αφήσει μπλόγκερ για μπλόγκερ η bottoma να μην του την πέσει, είχα πάρει μαζί μου ένα μπουκέτο πολυβραβευμένες ταινίες, εγγυημένες γκομενοπαγίδες, όπως τα "Le charme discrete de la bourgeoisie","L ecole de la chaire", "Theorema". Όμως προς μεγάλη μου απογοήτευση ο Βαγγέλης στα πρώτα 15 λεπτά έπεφτε ξερός για ύπνο. Στις επίμονες παρακλήσεις μου να δεί μαζί μου τις ταινίες μου απαντούσε «Δε βάζουμε STAR να δούμε καμιά ταινία με τον Steven Seagal ή τον Wesley Snipes που θα καταλαβαίνω και την υπόθεση;».Όμως εκεί που πραγματικά πληγώθηκα, ήταν που βρήκα το cd της Traviata με την Callas που του είχα κάνει δώρο στην γιορτή του σε ένα ντουλάπι του μπάνιου πίσω από το σωρό κωλόχαρτα και σερβιέτες, χωρίς καν να έχει ανοιχθεί. Περιττό δε να σας πώ τι ακούγαμε 10 μέρες σπίτι του. Ακατανόμαστο Β σε όλα του τα hit αυθεντικά και remix. Μπούκωσα ο άνθρωπος.

Πάλι καλά που πήγαμε και μερικές φορές για μπάνιο και δεν ήταν total waste η παραμονή μου στην επαρχία. Βέβαια, μην νομίζετε φίλοι και φίλες, κι εκεί εμπειρία ήταν η κατάσταση αφού ο Bαγγέλης για να πάει για μπάνιο κουβαλάει ομπρέλα, 3 διαφορετικά αντηλιακά, 2ο μαγιό, μπρατσάκια, στρώμα θαλάσσης και άλλα γραφικά που κάνουν κάθε επίσκεψη στην παραλία καλλιτεχνικό δρώμενο. Όσο για την είσοδο του στο παγωμένο νερό που συνοδευόταν από κοφτές τσιριχτές κραυγές έχουν να το λένε σε όλο το χωριό.

Με τούτα και με εκείνα, πέρασαν οι μέρες και ήρθε η σκληρή ώρα του αποχωρισμού. Αφού με πήγε στα ΚΤΕΛ, με φίλησε σταυρωτά σαν συμπεθέρα, απειλώντας με, με την εξής φράση. «Σε 20 μέρες θα σου ξανάρθω για όταν κατέβω για τη συναυλία της Kylie Minogue». «Χαρά μου να σε φιλοξενήσω αγαπημένε μου φίλε» αποκρίθηκα σκεπτόμενος ήδη να αποσυνδέσω τα τηλέφωνά μου και να μετακομίσω μόλις φτάσω στην Αθήνα.Αυτές ήταν φίλοι και φίλες οι πολυθρύλητες διακοπές μου με τον Βαγγέλη.

Καλή μας εβδομάδα

LIFE IS A BITCH?????

PROS OLOUS!
2H MERA HORIS PC kai grafo fo apo to ergastirio ipologiston tis sholis.

Den eho hrono tora na apdiso sta minimata sas kai den boro na diavaso ta 102 nea post pou vrika na ehete kanei aftes tis meres.

Kale eleos kande kai ligo krati pote tha sas diavaso????Methavrio filoxeno ton Vaggeli ton bottom gia 5 meres kai pali den tha vro hrono na kano bloging (distoihos tha eimaste arahtoi se paralies, popo halia tha perasoume kai klaps ligm) opote me vlepo me kamia 300ara post to vradi tis Kiriakis pou tha epistrepsei sto hwrio.

Life is a bitch I know, koinos kati provlimata poy ehei o kosmos kai opos mou eipe kai mia fili sti sholi prin 10 lepta "Giati parallireis???"..."Giati boro" tis apadisa...

Loipon elpizo sidoma na eho pc, na pao gia kourema, na paro psathes gia banio, na olokliroso ton tehniko elegho toy aftokinitou, na epistrepso to dvd pou noikiasa prohtes, na matho gia tin nea parastasi pou paizetai sto fouagie tou Theatrou "Epi Kolono" (etsi ki akouso kala logia tin patises Vaggeliw tha deis theatro tin Tetarti... eho kai kati allo na kano alla apo to parallirima den thimamai...

Ade vre kali vdomada kai see you soon. Makiaaaaaaa

MADAMA BUTTERFLY (Η όπερα της Δευτέρας Vol.2)

Εκτάκτως σήμερα Πέμπτη, η όπερα της Δευτέρας (γιατί αν περίμενα να βρώ Δευτέρα ελεύθερη δεν θα πόσταρα ποτέ...

MADAMA BUTTERFLY
Όπερα σε 3 πράξεις σε μουσική Giacomo Puccini
και λιμπρέτο Luigi Illica και Giuseppe Giacosa
Πρώτη παρουσίαση 17 Φεβρουαρίου 1904
(για λεπτομέρειες σε ότι αφορά το έργο και την εποχή του κάνε κλίκ στο όνομα της όπερας)
_____________________________________________________________________________

Να που μετά από λαϊκή απαίτηση επιστρέφουμε στην βραδιά της όπερας με την παρουσίαση της Madama Butterfly. Παρακαλούμε να απενεργοποιήσετε τα κινητά σας τηλέφωνα. Σας υπενθυμίζουμε πως δεν επιτρέπεται η ηχογράφηση μέρους ή όλης της παράστασης καθώς και η φωτογράφιση με ή χωρίς flashhh.

Η ιστορία μας ξεκινάει (και τελειώνει τώρα που το σκέφτομαι) στην Ιαπωνία σε ένα λόφο στην πόλη Ναγκασάκι λίγες δεκαετίες πρίν την κάνουν στάχτη οι Αμερικανοί θέλοντας να επισπεύσουν το τέλος ενός πολέμου που είχε ήδη τελειώσει...

Ο αξιωματικός του πολεμικού αμερικανικού ναυτικού Pinkerton αποφασίζει να παντρευτεί την 15άχρονη γκέισα Cio-Cio-San ή κατά κόσμο Butterfly έτσι για το χαβαλέ και για να έχει κάπου να ξεχαρμανιάζει όταν πιάνει στην Ιαπωνία λιμάνι. Ο Pinkerton δε, είναι τόσο κάγκουρας που ενώ του δείχνουν το σπίτι που έχει νοικιάσει για να στεγάσει τον "έρωτά" του, εκείνος κάνει πρόποση για την μέρα που θα κάνει πραγματικό γάμο στην Aμερική!!!

Adam DIesel-Dovunque al mondo

Κάπου εκεί, εμφανίζεται και η μέλλουσα νύφη η Butterlfy (εντελώς Opra case όμως) με τις φίλες τις από το 4ο Λύκειο του Ναγκασάκι, και αρχίζει τα κουλά, πόσο "όμορφος και διαφορετικός είναι ο αντρούλης", της και τι "όμορφο το σπίτι" και "μην κοιτάς που τώρα είμαι πουτάνα..ε γκέισα ήθελα να πώ, εγώ κρατάω από καλή γενιά αλλά ας όψονται τα εορτοδάνεια του πατέρα και οι 12 πιστωτικές κάρτες που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία", και πόσο ευτυχισμένη είμαι και άλλα τέτοια.

Anna Tomowa-Sintow "Quanto cielo, quanto mar" 1985


Και εκεί που αρχίζει η τελετή, φτάνει και ο θείος της BUtterfly και κατά το σύνηθες στην όπερα την αρχίζει στις κατάρες που απαρνήθηκε τη θρησκεία της για να παντρευτεί το χλωμό πρόσωπο, ή μάλλον το ρόζ πρόσωπο δεν είναι ινδιάνικος ο γάμος...διότι ναι η Butterfly και θρησκεία άλλαξε και μουστάκι ξύρισε για χάρη του Pinkerton...
Anyway, ο θείος μπορεί να χάλασε το γλέντι όμως το ζευγαράκι των νεονύμφων βρίσκει την ευκαιρία να ρίξει ένα ερωτικό ντουέτο. Τώρα θα μου πείτε πως ο άλλος μπορεί να τραγουδάει ερωτικό ντουέτο αφού δεν νοιώθει μία??? HE IS FAKING IT DARLING!!!! Ο πρώτος ή ο τελευταίος είναι???
Αφού δε, τελειώνει το ντουετάκι, το ζευγάρι αρχίζει τα φασώματα και ρίχνει ένα πήδουλο, ευτυχώς αφού έχει πέσει η αυλαία και οι θεατές έχουν βγεί για διάλειμμα.

Raina Kabaivanska-Nazzareno Antinori "Vogliatemi bene"


3 χρόνια μετά...
Η υπηρέτρια της Butterfly η Suzuki λέει στην κυρά της πως ο Pinkerton δεν θα γυρίσει και άδικα τον περιμένει και τους τελειώνουν και τα χρήματα και τι θα κάνουν οι δόλιες.
-Σκασμός φαρμακομούνα, της απαντάει η Butterfly.
-Un bel di vedremo, πιστή μου δούλα λέει η ηρωίδα μας διότι ο Puccini ήταν τελικά μεγάλη Drama Queen.

Raina Kabaivanska-"Un Bel Di"


Στο άσχετο, εμφανίζεται ο Αμερικανός πρόξενος ο οποίος φέρνει γράμμα από τον Pinkerton ο οποίος λέει στην Butterfly πως την έχει ξεχάσει και καλά θα κάνει να τον ξεχάσει και η ίδια. Φυσικά, αν η όπερα γραφόταν σήμερα, ο αλήτης θα τις είχε στείλει ένα e-mail ή στο τσακίρ κέφι ένα μήνυμα στο προφίλ της Butterfly στο Facebook στο Καραβοτσακισμένη18years, και θα είχαμε γλυτώσει τα έξοδα ενός ρόλου στην όπερα.
Όμως η μικρή Γιαπωνέζα δεν έχει παίξει το τελευταίο της χαρτί. Βγάζει από το σπίτι το μικρό γαλανομάτικο μούλικο που έκανε στο τέλος της προηγούμενης πράξης (όχι που είμαι σίγουρος πως λέγατε πως αυτά για τα φασώματα και τα σεκσάκια τα έβγαλα από την κοιλιά μου) και το δείχνει στον Πρόξενο.
Αυτός, πιο κάγκουρας και από τον Pinkerton την ρωτάει αν όντως το παιδί είναι του Αμερικανού.
-Yo, μπάρμπα, του λεεί η Butterfly. Ξέρεις πολλούς Ιάπωνες να βγαίνουν σε αυτά τα χρώματα?

Anna Tomowa-Sintow "E questo?... Che tua madre" 1985


Ξάφνου, ένας κανονιοβολισμός ακούγεται και βλέπουν το πλοίο του Pinkerton να μπαίνει στο λιμάνι (καλά what where the chances in that!!!!).

Λίγες ώρες αργότερα, ο Πρόξενος, ο Pinkerton και μια ασπρουλιάρα γκόμενα φτάνουν στο τίμιο σπιτικό της Butterfly. Εκεί βρίσκουν την Suzuki να καθαρίζει σαρδέλες για το μεσημεριανό σούσι, και της λένε να ειδοποιήσει την κυρά της πως ήρθαν οι Pinkertons να πάρουν το παιδί της Butterfly στην Αμερική όπου θα ανατραφεί με τις καλύτερες προϋποθέσεις, και χρόνια αργότερα οι απόγονοί του μεγαλωμένοι με junk food και sitcom tv, θα φέρουν κάποια στιγμή τη Δημοκρατία στις χώρες της Μέσης Ανατολής.
Ο Pinkerton αποχωρεί για να μην εξαγριωθεί η Butterfly, η οποία τους ειδοποιεί πως συναινεί αλλά θέλει μισή ώρα να ετοιμαστεί για να αποχαιρετίσει το παιδί.

Η ιστορία μας όμως δεν διαδραματίζεται στη Μέση Ανατολή αλλά στην Άπω. Οπότε η μικρή προδομένη Butterfly αντί να ζωστεί εκρηκτικά και να τινάξει το Αμερικανικό Προξενείο στον αέρα, παίρνει το μαχαίρι με το οποίο είχε αυτοκτονήσει ο πατέρας της και ετοιμάζεται να δώσει τέλος στην ζωή της.
Λίγο πρίν όλα τελειώσουν όμως εμφανίζεται μπροστά της ο γιός της και ακολουθεί μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές στην ιστορία της όπερας. Η Butterfy αποχαιρετά για πάντα το παιδί της και το στέλνει στον κήπο να παίξει, ενώ η ίδια αυτοκτονεί. Always too late, ο Pinkerton επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος πνιγμένος από τις ενοχές και την ντροπή για να βρεί νεκρή την μικρούλα Butterfly θύμα της ίδιας της αγάπης και της ευπιστίας...

Raina Kabaivanska-"Tu Tu Tu/Piccolo Addio"


_____________________________________________________________________________________

Υ.Γ 1: Για να μην παρεξηγηθώ, να επισημάνω πως σεξιστικά ή άλλα σχόλια μη politically correct, έγιναν χάριν αστεϊσμού καθώς το όλο concept της ανάρτησης είναι χιουμοριστικό.
Υ.Γ 2: Δείτε και κανά από τα βίντεα (οπωσδήποτε τα Un bel di και το φινάλε της όπερας) που σας βάζω αν έχετε διάθεση, μην διαβάζετε μόνο το κείμενο...στην μουσική του Puccini είναι η ουσία όχι στις δικές μου μπαρούφες.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Χθες οι περισσότερες μανούλες έλαβαν λουλούδια, γλυκά και λούτρινα ζωάκια ως δώρα μα περισσότερο από όλα λόγια τρυφερά, λόγια αγάπης, ευχαριστίες ευχές...

Αυτά στον δικό μας "δυτικό" κόσμο...


Διότι εκατομμύρια άλλες μανούλες ακούνε καθημερινά μόνο το κλάμα των δικών τους παιδιών. Και όταν αυτά είναι τυχερά να φτάσουν σε ηλικία που μπορούν να μιλήσουν (αλήθεια πόσο τυχερά είναι;;;), τότε ακούνε μόνο τα "πεινάω μαμά", "διψάω μαμά", "πονάω μαμά"...μέχρι οι ψυχούλες τους να φύγουν για αυτό τον καλύτερο κόσμο που τόσο υπέροχα έχουμε πείσει τον εαυτό μας πως υπάρχει...

Αυτές οι μανούλες δεν κάνουν όνειρα όπως οι δικές μας έκαναν (και κάνουν) για εμάς. Ξέρουν πως ούτε οι ίδιες ούτε τα παιδιά τους θα ζήσουν αρκετά για να δούν αυτά τα όνειρα να πραγματοποιούνται ή να διαψεύδονται...

Για αυτές τις μανούλες και τα παιδιά τους, (αθώα θύματα της δικιάς μας εγκληματικής πλεονεξίας και αδιαφορίας όπως θέλετε πείτε το), πότε θα κάνουμε κάτι ώστε να μπορούν κι αυτές να γιορτάσουν κάποτε όπως οι δικές μας μανάδες;

Πότε θα κάνουμε κάτι ώστε και αυτές να αποκτήσουν το δικαίωμα να ονειρεύονται για τα παιδιά τους;

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε εμάς που αφήνουμε το μισό πληθυσμό της Γης να πεινάει για να καλλιεργούμε βιοκαύσιμα στα χωράφια τους όχι επειδή δίνουμε μια δεκάρα για το περιβάλλον αλλά γιατί αυτά είναι πιο φτηνά (πλέον) από το πετρέλαιο που τόσο σίγουροι ήμασταν θα είχαμε φτηνό όταν φέρναμε την Δημοκρατία στις χώρες παραγωγής του Μαύρου Χρυσού...

Αλήθεια, εσύ με το τριαξονικό τζιπ τώρα που δεν έχει βενζίνη πως θα το κατεβάσεις στο Κολωνάκι να το παρκάρεις στην Πλατεία;


Καλή εβδομάδα.____________________________________________________________________

Υ.Γ: Και επειδή τα φιλαράκια cinestef και one happy dot θέλησαν να δούν πως τα πάω με το γράψιμο στο χέρι ιδού η απόδειξη... Για τους κανόνες κάντε μία στα δικά τους blogs. Αυτή τη φορά δεν προσκαλώ κανένα βαριέμαι...
Κάπου εδώ παίζει να μπεί το χειρόγραφο ή κάτι τέτοιο..http://autographcollectors.blogspot.com