Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

Νέος χώρος καλλιτεχνικής δημιουργίας το Eliart, ερμηνευτές με όλο το πάθος και την δύναμη της νιότης στην χτεσινή παράσταση του "Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος". 

Απλό το σκηνικό στο μικρό θεατράκι επί της Κωνσταντινουπόλεως, απλή και η ιδέα του σύντομου έργου. Μια κηδεία, μια αποτέφρωση μια πρόταση γάμου που συμπίπτουν χρονικά, και μια υπέροχα υστερική μανούλα που νοιώθοντας τον χρόνο αμείλικτο διώκτη, προσπαθεί να κρατήσει για πάντα μοναδικά δικό της τον γιο της (σενάριο επιστημονικής φαντασίας δηλαδή). 

Και σα να μην έφταναν οι δικές της ανασφάλειες, μια γυναίκα που αντιπαθούσε από όταν ήταν συμμαθήτρια του παιδιού της, γίνεται ξαφνικά "αντικαταστάτρια" της δεχόμενη την πρόσκληση γάμου του τελευταίου. 

Θα καταφέρει η σατανική μανούλα να δελεάσει τον κανακάρη της με τον τσαλαπετεινό με παπαρδέλες που του ετοιμάζει για δείπνο; Θα τον σκάσει από το φαγητό ή από την γκρίνια της; Τελικά θέλει ή όχι για νύφη της την Ανν; Έχει κάποιο νόημα το αν θα συμβεί κάτι από όλα αυτά, ή σημασία έχει μόνο ο εγκλωβισμός και των τριών σε μια κοινή ζωή μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος; 

Αυτά τα ωραία λοιπόν στην χτεσινή παράσταση, που ανεβαίνει και σήμερα με τα τρία νέα παιδιά, τους  Παναγιώτη Ιωσηφίδη (αριστερά), Νικόλαο Μίχα (κεντρικά ως μανούλα), και Άρη Καλλέργη (ως Ανν) σε σκηνοθεσία Απόστολου Ψαρρού. 

Βέβαια χτες, αν και δεν το συνηθίζουμε, το ρίξαμε έξω μετά το θέατρο. Αρχικά για μια βόλτα από το πρώην Ποπ και νυν Twist όπου έπαιζε χτες μουσική ο Γιώργος Χρανιώτης, φίλος των υπολοίπων της παρέας που το έχει απίστευτα με το djιλίκι!

Ε, και αφού ήπιαμε τα ποτάκια μας, λέμε δεν πάμε και στο Cashmere  που δουλεύει άλλη μια φίλη της παρέας να πούμε ένα γεια; Κάτι όμως οι μουσικές, κάτι τα φανταστικά παιδιά που έχουν-δουλεύουν στο μαγαζί, το διαλύσαμε κατά τις 3:30 για τα σπίτια μας, αφού σαβουρώσαμε κάτι πιτσούλες και ζαμπονοτυρόπιτες χοχοχο.

Βέβαια τα πολλά ξενύχτια δεν είναι για μας οπότε σήμερα τα κεφάλια μέσα. Ξεκούραση και φαγητό χαχα. Καλό υπόλοιπο Κυριακής σε όλους σας :)

Δυτική αποβάθρα

Δύο κόσμοι διαφορετικοί, αμφότεροι παγιδευμένοι στα δικά τους αδιέξοδα τυχαίνει να χρειαστεί να συνυπάρξουν για λίγες ώρες. Το αποτέλεσμα όπως είναι αναμενόμενο είναι εκρηκτικό. Τα όρια είναι περισσότερο συμπαγή από όσο οι πρωταγωνιστές του δράματος μπορούν να καταλάβουν. Διαφυγή και σωτηρία πουθενά.

Εξαιρετική η χτεσινή παράσταση στο Εθνικό σε όλα τα επίπεδα. Κείμενο, ερμηνείες σκηνοθεσία. Σήμερα και αύριο τελευταίες παραστάσεις. 

Και μετά χαλαρό ποτάκι στο KeyBar έτσι για να γουστάρουμε. 

Καλό Σου-Κού σε όλους σας :)

Υ.Γ: Για σήμερα έχουμε αυτό στο θέατρο Eliart

Για συνέντευξη με τους πρωταγωνιστές της παράστασης, πάνε εδώ στον φίλο το Μυστήριο. 

Πτώσης συνέχεια...

Η ομορφιά της Σταδίου σε νέες περιπέτειες. Re-Think η Πανεπιστημίου, Re-βουλιάζει η Σταδίου. 

Υ.Γ: Σήμερα στο Εθνικό, έχουμε Δυτική Αποβάθρα. Ξεκινάμε με τα θεατρικά μας φέτος :)

Challenge accepted

Sanctus

"Δεν είδαν τι έπαθαν τα αθεϊκά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης πριν 25 χρόνια;"

Αντώνης Σαμαράς-Πρωθυπουργός (27/09/2014)

Όταν σε μια ευρωπαϊκή (θεωρητικά) χώρα τον 21ο αιώνα, η αλίευση ψήφων γίνεται ακόμα με την επίκληση του θρησκευτικού αισθήματος των ψηφοφόρων και την απειλή των αθέων αντιπολιτευόμενων που δεν σέβονται τις θρησκευτικές παραδόσεις του Έθνους, τότε ξέρουμε για άλλη μια φορά πως δεν υπάρχει έλεος για αυτό τον τόπο. 

Παθητική συμφωνία

Ας αφήσουμε τον ίδιο τον συγγραφέα να μας εξηγήσει το γιατί γράφει για τον Τσαϊκόφσκι.

"Ο Πέτερ Ίλιτσ δεν με τρόμαζε. [...] "Άπατρις" ήταν ο μεγάλος αφοσιωμένος φίλος μου Πέτερ Ίλιτς με όλη την σημασία της λέξης. Δεν τον απομόνωνε μόνο ο Έρωτάς του, που τον περιθωριοποιούσε, τον καταντούσε σχεδόν παρία. Και το ταλέντο του ακόμα, το καλλιτεχνικό του ύφος, ήταν πολύ ανάμικτο, πολύ πολύχρωμο, πολύ κοσμοπολίτικο για να αρέσει. [...] Ήταν ένας πρόσφυγας, ένας εξόριστος, όχι για πολιτικούς λόγους, αλλά γιατί πουθενά δεν ένιωθε άνετα. Παντού υπέφερε."

Klaus Mann - Το σημείο Καμπής

Ακούμε αυτό το τελευταίο έργο του Τσαϊκόφσκι, την δική του Παθητική του Συμφωνία. 

Ξεκινάμε

Άρχισαν οι εγγραφές για τα μαθήματα φωτογραφίας. Όσοι πιστοί (και άπιστοι) προσέλθετε. Θα μάθετε τα τεχνικά της φωτογραφικής τέχνης, θα δείτε το έργο των σημαντικότερων φωτογράφων, ενδεχομένως θα βρείτε και ενδιαφέροντα άτομα για παρέα. Μην το σκέφτεστε 10 ευρώ το χρόνο είναι :)

Επίσης ξεκίνημα και για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Και μέσα σε όλα, τον Ιανουάριο θα έχουμε Τριστάνο και Ιζόλδη. Πεθαίνω!!!! Στα βιντεάκια η εισαγωγή και το φινάλε της όπερας. Έτσι για να ξεκινήσει καλά η βδομάδα μας. Πολλά φιλιά σε όλους σας!

Ensayo de un crimen (1955)

ή αλλιώς, Η εγκληματική ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρούζ. Άγνωστη σε μένα ταινία του δασκάλου Μπονιουέλ, δεν έχασα την ευκαιρία να την δω με φίλους στο ΑΣΤΥ (το οποίο παρεμπιπτόντως έχει και ένα μικρό αφιέρωμα στον σκηνοθέτη).

Και τι ταινία!!! Τα βίτσια της αστικής τάξης, θέματα ταυτότητας φύλου, ατμόσφαιρα θρίλερ, νουάρ και κωμωδίας μαζί, Στοιχεία που θα δούμε αργότερα στο Ψυχώ, ή που βλέπουμε συχνά στις ταινίες του Αλμοδόβαρ, για να μην πω και σε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ίδιου του Μπονιουέλ. Πραγματικά ιδιοφυές, πραγματικά κινηματογράφος. 

Αυτές τις μέρες, παίζεται ξανά στον Ζέφυρο "Η ωραία της ημέρας". Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα έτσι; 

Πολλά φιλιά σε όλους σας. ΘΑ έχουμε μια υπέροχη βδομάδα.