Δυτική αποβάθρα

Δύο κόσμοι διαφορετικοί, αμφότεροι παγιδευμένοι στα δικά τους αδιέξοδα τυχαίνει να χρειαστεί να συνυπάρξουν για λίγες ώρες. Το αποτέλεσμα όπως είναι αναμενόμενο είναι εκρηκτικό. Τα όρια είναι περισσότερο συμπαγή από όσο οι πρωταγωνιστές του δράματος μπορούν να καταλάβουν. Διαφυγή και σωτηρία πουθενά.

Εξαιρετική η χτεσινή παράσταση στο Εθνικό σε όλα τα επίπεδα. Κείμενο, ερμηνείες σκηνοθεσία. Σήμερα και αύριο τελευταίες παραστάσεις. 

Και μετά χαλαρό ποτάκι στο KeyBar έτσι για να γουστάρουμε. 

Καλό Σου-Κού σε όλους σας :)

Υ.Γ: Για σήμερα έχουμε αυτό στο θέατρο Eliart

Για συνέντευξη με τους πρωταγωνιστές της παράστασης, πάνε εδώ στον φίλο το Μυστήριο. 

Πτώσης συνέχεια...

Η ομορφιά της Σταδίου σε νέες περιπέτειες. Re-Think η Πανεπιστημίου, Re-βουλιάζει η Σταδίου. 

Υ.Γ: Σήμερα στο Εθνικό, έχουμε Δυτική Αποβάθρα. Ξεκινάμε με τα θεατρικά μας φέτος :)

Challenge accepted

Sanctus

"Δεν είδαν τι έπαθαν τα αθεϊκά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης πριν 25 χρόνια;"

Αντώνης Σαμαράς-Πρωθυπουργός (27/09/2014)

Όταν σε μια ευρωπαϊκή (θεωρητικά) χώρα τον 21ο αιώνα, η αλίευση ψήφων γίνεται ακόμα με την επίκληση του θρησκευτικού αισθήματος των ψηφοφόρων και την απειλή των αθέων αντιπολιτευόμενων που δεν σέβονται τις θρησκευτικές παραδόσεις του Έθνους, τότε ξέρουμε για άλλη μια φορά πως δεν υπάρχει έλεος για αυτό τον τόπο. 

Παθητική συμφωνία

Ας αφήσουμε τον ίδιο τον συγγραφέα να μας εξηγήσει το γιατί γράφει για τον Τσαϊκόφσκι.

"Ο Πέτερ Ίλιτσ δεν με τρόμαζε. [...] "Άπατρις" ήταν ο μεγάλος αφοσιωμένος φίλος μου Πέτερ Ίλιτς με όλη την σημασία της λέξης. Δεν τον απομόνωνε μόνο ο Έρωτάς του, που τον περιθωριοποιούσε, τον καταντούσε σχεδόν παρία. Και το ταλέντο του ακόμα, το καλλιτεχνικό του ύφος, ήταν πολύ ανάμικτο, πολύ πολύχρωμο, πολύ κοσμοπολίτικο για να αρέσει. [...] Ήταν ένας πρόσφυγας, ένας εξόριστος, όχι για πολιτικούς λόγους, αλλά γιατί πουθενά δεν ένιωθε άνετα. Παντού υπέφερε."

Klaus Mann - Το σημείο Καμπής

Ακούμε αυτό το τελευταίο έργο του Τσαϊκόφσκι, την δική του Παθητική του Συμφωνία. 

Ξεκινάμε

Άρχισαν οι εγγραφές για τα μαθήματα φωτογραφίας. Όσοι πιστοί (και άπιστοι) προσέλθετε. Θα μάθετε τα τεχνικά της φωτογραφικής τέχνης, θα δείτε το έργο των σημαντικότερων φωτογράφων, ενδεχομένως θα βρείτε και ενδιαφέροντα άτομα για παρέα. Μην το σκέφτεστε 10 ευρώ το χρόνο είναι :)

Επίσης ξεκίνημα και για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Και μέσα σε όλα, τον Ιανουάριο θα έχουμε Τριστάνο και Ιζόλδη. Πεθαίνω!!!! Στα βιντεάκια η εισαγωγή και το φινάλε της όπερας. Έτσι για να ξεκινήσει καλά η βδομάδα μας. Πολλά φιλιά σε όλους σας!

Ensayo de un crimen (1955)

ή αλλιώς, Η εγκληματική ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρούζ. Άγνωστη σε μένα ταινία του δασκάλου Μπονιουέλ, δεν έχασα την ευκαιρία να την δω με φίλους στο ΑΣΤΥ (το οποίο παρεμπιπτόντως έχει και ένα μικρό αφιέρωμα στον σκηνοθέτη).

Και τι ταινία!!! Τα βίτσια της αστικής τάξης, θέματα ταυτότητας φύλου, ατμόσφαιρα θρίλερ, νουάρ και κωμωδίας μαζί, Στοιχεία που θα δούμε αργότερα στο Ψυχώ, ή που βλέπουμε συχνά στις ταινίες του Αλμοδόβαρ, για να μην πω και σε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ίδιου του Μπονιουέλ. Πραγματικά ιδιοφυές, πραγματικά κινηματογράφος. 

Αυτές τις μέρες, παίζεται ξανά στον Ζέφυρο "Η ωραία της ημέρας". Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα έτσι; 

Πολλά φιλιά σε όλους σας. ΘΑ έχουμε μια υπέροχη βδομάδα. 

Σημείο καμπής

To 1942 o Klaus Mann γράφει το "The turning point" την αυτοβιογραφία του στα αγγλικά. Επτά χρόνια μετά, ξαναγράφει στα γερμανικά το έργο, το ονομάζει "Der wendepunkt" και αηδιασμένος από την υποκρισία της μεταπολεμικής Γερμανίας, αυτοκτονεί. 

Στο βιβλίο αυτό ο Klaus Mann περιγράφει (με την μορφή καταγραφών ημερολογίου και επιστολών) την ζωή του και τον κόσμο του, και πως από ένας νέος αδιάφορος για τα πολιτικά φτάνει να γίνει ορκισμένος εχθρός του Ναζισμού. Πως ένα ολόκληρο έθνος παγιδεύεται μέσα από τα προβλήματα και την αδιαφορία του στο να αγνοήσει τον επερχόμενο κίνδυνο μέχρι που είναι πολύ αργά. Στον δρόμο της ζωής του βλέπει ομιλία του Χίτλερ και ευθυμεί με την γελοιότητα του ανδρός και του θεάματος που προσφέρει. Ανακουφισμένος πιστεύει πως ποτέ δεν πρόκειται οι συμπατριώτες του να δώσουν την εξουσία σε ένα τέτοιο υποκείμενο. Διαψεύδεται οικτρά. Παρακολουθεί τα μικροπολιτικά παιχνίδια μεταξύ αστών, αριστερών, κομουνιστών πολιτικών που προτιμούν να μάχονται μεταξύ τους θεωρώντας (ενίοτε) τον φασισμό ως όπλο ενάντια στους αντιπάλους τους και αηδιάζει. Η συμμαχία ενάντια στον κοινό εχθρό δεν γίνεται ποτέ, και όταν οι Ναζί καταλαμβάνουν την εξουσία αυτοεξορίζεται με την οικογένειά του. 

Επιστρέφει με τα στρατεύματα των Αμερικανών ως μέλος του στρατού τους για να δει πως η Γερμανία που ήξερε και αγάπησε δεν υπάρχει πλέον. 

"Όλοι οι Γερμανοί επιμένουν ότι "δεν ήξεραν" τίποτα (για τους θαλάμους αερίων). Όλοι λένε ότι "από την αρχή ήταν εναντίον", εναντίον του Χίτλερ μ'άλλα λόγια. Κι αν είχε κερδίσει τον πόλεμο; Μα ας την αφήσουμε κατά μέρος την ερώτηση αυτή. Αφού τώρα τον έχασε "έπαιξε και έχασε", όπως λένε εδώ, κανένας δεν θέλει να λέει πως ήταν κάποτε φίλος του. Αυτό δεν πρέπει να το αφήσουμε έτσι: μπορεί σε λίγα χρόνια να ξαναρχίσουν να τιμούν τον Χίτλερ. Επιπλέον, δε μου φαίνεται καθόλου απίθανο να υπάρχουν και σήμερα Γερμανοί που μένουν μέ στην ήσυχη καμαρούλα τους πιστοί στον Φύρερ ή και να τον εξυμνούν όταν βρίσκονται με παρέα. Μα δημόσια εξακολουθούν να είναι επιφυλακτικοί, ιδίως στις συναναστροφές τους με τους Αμερικάνους...

Όπως αποδεικνύεται τώρα, ναζί δεν υπήρξαν ποτέ στην Γερμανία. Ακόμα και ο Χέρμαν Γκαίρινγκ δεν ήταν κατά βάθος ναζί. Όλοι "εξόριστοι του εσωτερικού!" Ανακάλυψαν όλοι το δημοκρατικό τους παρελθόν και, οι πιο τυχεροί, τη μη "άρια" γιαγιά τους. Πολύ μεγάλη ζήτηση για Εβραίους προπάτορες." 

Επιστολή στην Εύα Χέρομαν-Παρίσι 1-7-1945

[Europa, Lars von Trier]

Στην συγκλονιστική αυτοβιογραφία του, ο Klaus Mann δεν περιγράφει απλά τον τρόπο της πτώσης της Γερμανίας, αλλά τον κίνδυνο της πτώσης όλων μας. Τα γραφόμενά του μοιάζουν προφητικά σήμερα. Κι αν θέλαμε οι άνθρωποι να διδαχθούμε από την Ιστορία των προγόνων μας, το έργο αυτό θα μπορούσε να μας μάθει πολλά τώρα που βρισκόμαστε στο δικό μας σημείο καμπής. 

Δυστυχώς, το πιθανότερο είναι να μείνουμε σε ένα πλήθος υπομνήσεις και "ακαδημαϊκές" παρατηρήσεις.

Αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις. 

Καλημέρα και καλό σου-κού σε όλους μας :)