H ιστορία σχετικά απλή. Στην Αγγλία του τέλους του 17ου αιώνα, ένας φέρελπις και κυρίως φιλόδοξος καλλιτέχνης αποδέχεται μετά από αρκετή πίεση, να φιλοτεχνήσει 12 εικόνες της έπαυλης και των κήπων ενός ευγενή. Δεν γνωρίζει όμως ποια είναι τα κίνητρα για αυτή του την πρόσκληση.
Απίστευτα καλοστημένη μέχρι την λεπτομέρεια η ταινία, ένα χάρμα οφθαλμών και κυρίως ώτων όσον αφορά τους διαλόγους και την μουσική (του Michael Nyman). Ένα μικρό αριστούργημα που θα μπορούσα να το λατρέψω και μόνο για τις υπέροχες καούκες :)
Ρε πάτε καλά παπαδότραγοι που θέτε και λόγο στα ενδότερα της εκπαίδευσης; Δεν φτάνει που και μόνο η διδασκαλία θρησκευτικών και η αισχρή προπαγάνδα που γίνεται σε αυτά υφίσταται ακόμα στα σχολεία, θέλετε να βάλετε χέρι και αλλού; Αλλά βέβαια, αν δεν γίνει τώρα που είναι στα πράγματα η Δεξιά του Θεού πότε θα γίνει, έτσι;
Ε άντε και γαμηθείτε λοιπόν.
Ούφ, σας αφήνω με ωραίο τραγουδάκι έτσι για το καλό :)
Στα σεναριακά και σκηνοθετικά χνάρια του Κυνόδοντα, η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία όπως λέει ο σκηνοθέτης. Άλλη μια ελληνική ταινία βίαιη (για τα όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες μιας οικογένειας) με το κύριο συστατικό της άλλοτε να υπονοείται, και άλλοτε να σου έρχεται στα μούτρα (καλό ή κακό αυτό δύσκολο να πώ-αν και γενικά προτιμώ τον υπαινικτικό "λόγο" περισσότερο). Αν λείπει κάτι είναι η αιτιολόγηση κάποιων πραγμάτων, τα κίνητρα ή οι λόγοι που οδηγούν σε κάποιες συμπεριφορές.
Καλή θέαση σε όσους την δείτε και ακλό σου-κού σε όλους σας :)
Πολυσυζητημένη και πολυαναμενόμενη στον περισσότερο κόσμο κυρίως για τις σκηνές λεσβιακού σέξ, στην δε Ελλάδα για το "Ελληνικό" της πρωταγωνίστριας, η οποία ευτυχώς έσπευσε να διαλύσει τις ιδεοληψίες των ιθαγενών λέγοντας πως "δεν είμαι Ελληνίδα, ο παππούς μου ήταν".
Μια δραματική ταινία για τα πρώτα κεφάλαια (1 και 2 λέει η ταινία) της ενηλικίωσης, κυριολεκτικά και μεταφορικά, της μικρής Αντέλ.
Δυο κορίτσια εντελώς διαφορετικά που ερωτεύονται παράφορα. Για την μεγαλύτερη Έμμα τίποτα ποιο συνηθισμένο και λογικό. Για την μικρή Αντέλ το γεγονός που θα αλλάξει την ζωή της, την οπτική της για τα πράγματα. Περισσότερα δεν θέλω να πώ για την υπόθεση για να μην γίνω σπόϊλερ.
Με μια πρώτη ματιά, η ταινία δεν είναι το αριστούργημα που θα βλέπουμε ξανά και ξανά για χρόνια. Μια καλή ταινία που αδικείται με τον ντόρο που έγινε για τις λεσβιακές σκηνές. Η σκηνοθετική ματιά σχεδόν ντοκιμαντερίστικη και αρκετά "σωματική", πλάνα στα σώματα που κάνουν έρωτα, στα στόματα που τρώνε, στα μάτια που κλαίνε κ.λ.π. Αυτό που κυρίως μένει είναι οι πολύ καλές ερμηνείες των δύο κοριτσιών νομίζω.
Πάντως θα ήθελα να την ξαναδώ για να αποκτήσω πλήρη άποψη, αυτά που γράφω είναι πρώτες σκέψεις-την είδα μόλις προχτές.
Απορώ πάντως που κάποιοι την θεωρούν σοκαριστική. Ακόμα και οι σκηνές σεξ είναι απλά οπτικοποίηση μιας αγάπης και όχι ένα χυδαίο γαμήσι.
Αυτά τα κινηματογραφικά από εμένα. Σήμερα το μενού έχει το Miss Violence. Άντε και από Δευτέρα που ανοίγει το Μπουρδέλο τα κεφάλια μέσα :)
Ένα από τα πολλά "παρανοϊκά" μεταμοντέρνα αριστουργήματα του Peter Greenaway. Δύο αδέλφια, ο Όσβαλντ και ο Όλιβερ που εργάζονται σε έναν ζωολογικό κήπο της διαφθοράς που κάθε πληροφορία και εκδούλευση πληρώνεται αδρά, χάνουν τις γυναίκες τους σε ένα τρελό ατύχημα.
Ο θάνατος των γυναικών τους, τους οδηγεί σε μια λατρεία για την αποσύνθεση την οποία προσπαθούν να διερευνήσουν παρατηρώντας τις διαδικασίες αποσύνθεσης ολοένα και ποιο σύνθετων οργανισμών.
Στον δρόμο τους θα συναντήσουν την Milo, μια νυμφομανή που μέχρι να εκδοθούν τα γραπτά της εκδίδεται η ίδια, έναν γιατρό λάτρη του ζωγράφου Βερμέρ που ακρωτηριάζει τα πόδια όλων των ασθενών του πιθανότερο λόγω του ότι στους πίνακες του Βερμέρ δεν φαίνονται πουθενά πόδια, και διάφορους άλλους παλαβούς χαρακτήρες.
Απόλυτα σκηνοθετημένη, η ταινία, βρίθει αναφορών στην ζωγραφική, που ήταν οι βασικές σπουδές του σκηνοθέτη. Κάθε πλάνο και ένας πίνακας, με πάμπολλα ιστορικά γνωστά τεχνάσματα πινάκων να εμφανίζονται σε αυτά.
Σουρεαλιστικοί διάλογοι, χρώματα που ποιο 80ίλα πεθαίνεις, απίστευτες συμμετρίες και άπειροι συμβολισμοί, συνθέτουν ένα έργο που δύσκολα βλέπεται (την είδα σε 2 μέρες, δεν άντεξα την πρώτη), στο τέλος όμως σου αφήνει μια γεύση ένοχης απόλαυσης και θέλεις κι άλλο :)
Λατρεμένη και η μουσική επένδυση του Μαικλ Νάημαν. Δεν έχω περισσότερα να πώ, απλά λατρεμένη πλέον!
