Rope (1948)

Για σήμερα, ή μάλλον για προχτες, το μενού είχε Χίτσκοκ και την ταινία "Η θηλιά" όπως νομίζω είχε μεταφραστεί στα ελληνικά ο αυθεντικός τίτλος. 

Ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων (όπως υπονοείται καθαρά) σπουδαστών, αποφασίζουν να κάνουν πράξη τα διδάγματα (Νιτσεϊκά όπως διάβασα εδώ-εγώ Νίτσε δεν έχω διαβάσει για να ξέρω) ενός καθηγητή τους περί της δυνατότητας που έχουν οι ανώτεροι άνθρωποι να αποφασίζουν για τις ζωές των κατωτέρων τους. Ο Μπράντον και ο Φίλιπ αποφασίζουν λοιπόν να σκοτώσουν εν ψυχρό έναν παλιό συμμαθητή τους στραγγαλίζοντας τον, και στην συνέχεια να δώσουν ένα πάρτι τρώγοντας και πίνοντας πάνω από μια ντιβανοκασέλα που έχουν κρύψει το πτώμα. Καλεσμένοι σε αυτό το πάρτι, είναι οι γονείς του νεκρού, ο κολλητός του, η αρραβωνιαστικιά του (πρώην γκόμενα του προαναφερθέντος κολλητού) και ο παλιός καθηγητής τους του οποίου τις ιδέες ενσάρκωσαν με την πράξη τους. 

Ο αδύναμος Φίλιπ δείχνει από την αρχή της ταινίας (και με την ολοκλήρωση του φόνου) πως έχει κατακλυστεί από τις τύψεις και τον φόβο της ανακάλυψης και πως δεν την παλεύει και πολύ. Καθώς το πάρτι προχωράει με βιτριολικές ατάκες από και πρός τους καλεσμένους, ο Μπράντον προσπαθεί να ελέγξει και τις ζωές τους (η επιλογή των οποίων δεν είναι τυχαία), ενώ ο Φίλιπ το χάνει όλο και περισσότερο. 

Για το αν τα πράγματα τελικά εξελίσσονται όπως τα ήθελαν οι δύο φονιάδες, και αν τελικά ο φόνος ως μια απόλυτα δικαιολογημένη "καλλιτεχνική" πράξη, θα πρέπει να δείτε την ταινία. 

Ο Χίτσκοκ πάντως, εκμεταλλευόμενος το θεατρικό έργο του Patrick Hamilton που βασίστηκε με την σειρά του στην πραγματική ιστορία δύο ομοφυλόφιλων δολοφόνων ενός αγοριού, δημιουργεί ένα κλειστοφοβικό φίλμ με τους πρωταγωνιστές του να ασφυκτιούν από την παρουσία των συνδαιτημόνων τους ή και τις ίδιες τις επιλογές τους. 

Καλό σου-κού να έχουμε και καλή διασκέδαση ο,τι κι αν αποφασίσετε να δείτε. 

Viridiana (1961) - Tristana (1970)

Δύο ταινίες χτες μιας και πήγα στο ΑΣΤΥ  για το αφιέρωμα στον Μπονιουέλ. Δύο γυναίκες (η Viridiana και η Tristana), δύο αριστουργηματικοί κανιβαλισμοί στην θρησκευτική και κοινωνική ηθική. Η μία θα κάνει την επανάσταση της από τα δεσμά του κόσμου που ζει, ή άλλη θα υποταχθεί από την σκληρότητα ενός κόσμου που δεν μπορεί να αλλάξει.  Πραγματικά τις συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Καλή σας θέαση ό,τι κι αν δείτε!! 

Ascenseur pour l'échafaud (1958)

Πολύ όμορφο φιλμ νουάρ, ατμοσφαιρικό, ολίγον κλισέ σε κάποια θέματα, που το συνοδεύει η εξαιρετική μουσική του Miles Davis. To στόρι έχει να κάνει, όπως σε κάθε φίλμ νουάρ (νομίζω) που σέβεται τον εαυτό του, με έναν αρχικό φόνο, και φυσικά με μια πανέμορφη γυναίκα. Περισσότερα δεν λέω για να μην γίνω spoiler. Δείτε το και κυρίως ακούστε το. 

Καλή σας ημέρα ! ΘΑ έχουμε μιαν υπέροχη βδομάδα. 

Lemming (2005)

Δεύτερη "ανάγνωση" της ταινίας, μετά το 2005 που είχε βγεί στους κινηματογράφους. Η ιστορία έχει ως εξής. Δύο ζευγάρια (ένα ηλικιωμένο και ένα νεαρό) συναντιόνται στο σπίτι του ενός. Το ένα εξ αυτών έχει προ πολλού πηδήξει από τον γκρεμό, ενώ το άλλο βρίσκεται στο χείλος του χωρίς να το ξέρει. Η συνάντησή τους (που συμπίπτει με την εμφάνιση ενός λεμούριου ) θα είναι καταλυτική για την εξέλιξη και των τεσσάρων πρωταγωνιστών με έναν αρκετά ανορθόδοξο και εντελώς γαλλικό τρόπο. 

Το περίεργο με την ταινία, είναι πως όταν την είχα πρωτοδεί μου είχε φανεί ως ένα εξαιρετικό υπαρξιακό δράμα για τις σχέσεις, τις επιφανειακά τέλειες κοινωνίες, που αρκεί ένα μικρό συμβάν για να τις διαλύσει. Χτές, μου έκατσε περισσότερο ως ένα ψυχολογικό θρίλερ που αν και σε ένα βαθμό μπορεί να έχει και τα παραπάνω χαρακτηριστικά, περισσότερο είναι μια ιστορία με μέτριο φινάλε. Βασικά νομίζω το τελευταίο τέταρτο εικοσάλεπτο είναι που την χαλάει, εκεί που αρχίζει να μπερδεύεται πολύ η πραγματικότητα με την φαντασία. Έτσι από εκεί που περίμενα να ξαναδώ κάτι που θεωρούσα αριστούργημα, βρέθηκα προβληματισμένος με το πόσο μπορεί να αλλάξει ή άποψή για κάτι με την πάροδο των ετών.  Να θυμηθώ να το ξαναδώ σε 10 χρόνια και να κρατήσω σημειώσεις...

Πάντως αν την πετύχετε κάπου ρίξτε της ένα βλέφαρο. Οι δύο Charlotte της ταινίας το αξίζουν σίγουρα. 

Καλό υπόλοιπο Κυριακής :)

Υ.Γ: Συνεχίζεται για λίγες μέρες ακόμα στο ΑΣΤΥ το μίνι αφιέρωμα στον Μπόνιουέλ, ενώ θα ακολουθήσει αντίστοιχο στον Τρίερ.

The Roman Spring of Mrs. Stone (1961)

Επιστροφή στα κλασικά λοιπόν, επιστροφή σε άλλη μια μεταφορά στον κινηματογράφο, έργου του Tennessee Williams. Mε πρωταγωνίστρια ξανά την Vivien Leigh του Λεωφορείον ο πόθος, αλλά με διαφορετική επιτυχία (πιστεύω) από την ταινία εκείνη. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η κυρία Stone είναι ηθοποιός που έχει βασίσει την καριέρα της περισσότερο στην ομορφιά παρά στο ταλέντο της. Όταν πλησιάζοντας τα 50 αυτή η ομορφιά αρχίζει και φθίνει, η κυρία Stone καταλαμβάνεται από πανικό και σταματώντας την καριέρα της, φεύγει με τον κατά 20 χρόνια μεγαλύτερο σύζυγό της για ένα ταξίδι στην Ρώμη. Η επιβαρυμένη όμως υγεία του τελευταίου, συντελεί ώστε να φτάσει στην Αιώνια πόλη ως χήρα. 

Εκεί αποφασίζει να μείνει σε ένα αρχοντικό με θέα όλη την πόλη (γιατί λεφτά υπάρχουν), μια μεταπολεμική Ρώμη (η νουβέλα έχει γραφτεί το 1950) σε πλήρη ηθική παρακμή όπου νεαροί και νεαρές πουλιούνται σε πλουσίους και πλουσίες. Μετά από ένα χρόνο μοναξιάς, υποκύπτει στη γοητεία του Paolo, ενός ζιγκολό τον οποίο της συστήνει η χυδαία τσατσά Contessa Magda Terribili-Gonzales την οποία ερμηνεύει καταπληκτικά Lotte Lenya. 

Υποθέτω καταλαβαίνετε πως μια τέτοια σχέση δεν θα έχει καλή εξέλιξη, αλλά περισσότερα για αυτό δεν λέω, πέρα από το γεγονός πως το φινάλε αποζημιώνει για τις όποιες ατέλειες της ταινίας.

Τώρα γιατί δεν ενθουσιάστηκα; Διότι κάτι έλειπε. Ίσως η απουσία χημείας μεταξύ των 2 πρωταγωνιστών. Ίσως το γεγονός πως κάποιοι χαρακτήρες και γεγονότα δεν περιγράφονταν επαρκώς-όπως κατά την γνώμη μου η φιλική σχέση της Stone με την δημοσιογράφο. Ίσως να χρειαζόταν μεγαλύτερη διάρκεια στο έργο για να αναπτυχθεί καλύτερα η σχέση των δύο πρωταγωνιστών από την αρχή ως το τέλος της. Παρ΄όλα αυτά είναι μια ταινία που θα έβλεπα ξανά, περισσότερο για να εντοπίσω είναι η αλήθεια τι με χάλασε σε αυτή την πρώτη φορά. ίσως άλλωστε μια δεύτερη "ανάγνωση" να μου αλλάξει την γνώμη. Αν πάντως πέσει στα χέρια σας, μη την προσπεράσετε ρίξτε της μια ματιά. 

Καλή θέαση σε ο,τι κι αν δείτε σήμερα.


Υ.Γ: Η ταινία με τα ζόμπια που είδα προχτές, καλούλα είναι για να περάσει η ώρα, μην πληρώσετε όμως παραπάνω από 1,5 ευρώ που έχει η ενοικίαση σε ντιβιντάδικο. Καταγγέλλω το γεγονός πως δεν είδαμε τόπ-λες ούτε μια φορά τον Πίτ, ενώ επίσης δεν μπορώ να καταλάβω ποιος του έχει πεί πως του πάνε τα μακριά μαλλιά. Αίσχος.  

Και ένα διάλειμμα από τις κλασικές ταινίες

Και οι δύο παρουσιάστηκαν στο φετινό Sundance Festival, αυτό με τις συνήθως προχώ και κουκουρούκου ταινίες. Φέτος από ο,τι διαβάζω, έτυχαν πολλές ταινίες μαζεμένες με θεματολογία "ιδιαίτερες" ερωτικές σχέσεις. Από αυτές είδα δύο και στις παρουσιάζω.

Πρώτη το "Adore" ή "Perfect mothers" (για το αγγλόγλωσσο κοινό) ή "Ιδιαίτερες αδυναμίες" για το ελληνικό.

Μπερδευτήκατε; Μην ανησυχείτε τα πράγματα είναι απλά. Δυο κορίτσια μεγαλώνουν ως κολλητές παιδικές φίλες σε ένα ειδυλλιακό παραθαλάσσιο παράδεισο κάπου στην Αυστραλία. Μεγαλώνοντας συνάπτουν σχέσεις (αχ πόσο λόγιος είμαι όταν θέλω) η μία με τον γιό της άλλης όντες και οι δύο 19 χρόνοι παίδαροι σέρφερς.

Δεν γνωρίζω την αξία του θεατρικού κειμένου της Doris Lessing με τίτλο "The Grandmothers" πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία, η τελευταία όμως δύσκολα πείθει σε κάτι τον θεατή. Ανολοκλήρωτοι χαρακτήρες, αποσπασματικά και ασύνδετα συμβάντα, διάλογοι μέτριοι ως αστείοι συντελούν ώστε η ταινία να μην έχει τίποτα δραματικό, όπως θα περίμενε κάποιος από ένα έργο που πραγματεύεται αυτό το θέμα. Νομίζω δε, πως η τελική γεύση που μου άφησε ήταν αυτή του επιφανειακού έργου.

Δεύτερη ταινία το "A teacher" μια ταινία μικρής διάρκειας (μόλις 75 λεπτά) που πραγματεύεται την καταστροφική κατάληξη μιας σχέσης καθηγήτριας αγγλικών σε λύκειο, με έναν ανήλικο μαθητή της.

Κι εδώ θα έλεγα πως είχαμε μια "χαμένη" ευκαιρία, ή όπως καλύτερα το λέει ο Peter Debruge στο Variety, "If cinema can be divided into paintings and sketches, “A Teacher” is an example of the latter". 
Θα μείνω στην πολύ καλή ερμηνεία της Linday Burdge ιδικά από το σημείο που αρχίζει η κατάρρευση της σχέσης. Ίσως αν η ταινία ήταν μεγαλύτερη σε διάρκεια και υπήρχα καλύτεροι συμπρωταγωνιστές, η ταινία να ήταν ένα μικρό αριστούργημα. Αλλά όχι τώρα. Επίσης εκπληκτική βρήκα την μουσική που γράφτηκε για την ταινία από τον Brian McOmber που με την σκληράδα της προετοιμάζει και άλλοτε τονίζει τα συμβαίνοντα επί της οθόνης.

Αν την πετύχετε κάπου και μπορείτε ρίξτε της μια ματιά. Νομίζω πως αξίζει έστω και ως πρωτόλειο κάπως έργο πολύ περισσότερο από την πρώτη ταινία που ανέφερα που δεν δείχνει να είχε να δώσει κάτι περισσότερο.

Καλό βράδυ σε όλους σας και καλή θέαση σε ό,τι αποφασίσετε να δείτε.

Υ.Γ: Και για να μην λέτε πως το παίζω πολύ κουλτουριάρης, σήμερα έχει το μενού το World war Z, μια ταινία με ζόμπια και τον Μπραντ Πιττ. Γκάβλα και για τους 2 λόγους!!!

A Streetcar Named Desire (1951)

Λεωφορείον ο πόθος για σήμερα. Τα λόγια είναι για περιττά για την εκπληκτική μεταφορά στον κινηματογράφο του θεατρικού του Tennesse Williams (με την σειρά τα έχω πάρει χαχα). Καλή θέαση σε όσους από εσάς αποφασίσετε να το δείτε. 

The Children's Hour (1961)

Audrey Hepburn  και Shirley MacLaine σε ένα συγκλονιστικό φιλμ για τις συνέπειες του να είσαι ή να πιστεύουν πως είσαι διαφορετικός (τουλάχιστον έτσι το είδα εγώ). Αποτελεί την δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού της Lillian Hellman. 

Καλή σας θέαση - αν αποφασίσετε να την δείτε.