PROS OLOUS! 2H MERA HORIS PC kai grafo fo apo to ergastirio ipologiston tis sholis.
Den eho hrono tora na apdiso sta minimata sas kai den boro na diavaso ta 102 nea post pou vrika na ehete kanei aftes tis meres.
Kale eleos kande kai ligo krati pote tha sas diavaso????Methavrio filoxeno ton Vaggeli ton bottom gia 5 meres kai pali den tha vro hrono na kano bloging (distoihos tha eimaste arahtoi se paralies, popo halia tha perasoume kai klaps ligm) opote me vlepo me kamia 300ara post to vradi tis Kiriakis pou tha epistrepsei sto hwrio.
Life is a bitch I know, koinos kati provlimata poy ehei o kosmos kai opos mou eipe kai mia fili sti sholi prin 10 lepta "Giati parallireis???"..."Giati boro" tis apadisa...
Loipon elpizo sidoma na eho pc, na pao gia kourema, na paro psathes gia banio, na olokliroso ton tehniko elegho toy aftokinitou, na epistrepso to dvd pou noikiasa prohtes, na matho gia tin nea parastasi pou paizetai sto fouagie tou Theatrou "Epi Kolono" (etsi ki akouso kala logia tin patises Vaggeliw tha deis theatro tin Tetarti... eho kai kati allo na kano alla apo to parallirima den thimamai...
Ade vre kali vdomada kai see you soon. Makiaaaaaaa
Εκτάκτως σήμερα Πέμπτη, η όπερα της Δευτέρας (γιατί αν περίμενα να βρώ Δευτέρα ελεύθερη δεν θα πόσταρα ποτέ...
MADAMA BUTTERFLY Όπερα σε 3 πράξεις σε μουσική Giacomo Puccini και λιμπρέτο Luigi Illica και Giuseppe Giacosa Πρώτη παρουσίαση 17 Φεβρουαρίου 1904 (για λεπτομέρειες σε ότι αφορά το έργο και την εποχή του κάνε κλίκ στο όνομα της όπερας) _____________________________________________________________________________
Να που μετά από λαϊκή απαίτηση επιστρέφουμε στην βραδιά της όπερας με την παρουσίαση της Madama Butterfly. Παρακαλούμε να απενεργοποιήσετε τα κινητά σας τηλέφωνα. Σας υπενθυμίζουμε πως δεν επιτρέπεται η ηχογράφηση μέρους ή όλης της παράστασης καθώς και η φωτογράφιση με ή χωρίς flashhh.
Η ιστορία μας ξεκινάει (και τελειώνει τώρα που το σκέφτομαι) στην Ιαπωνία σε ένα λόφο στην πόλη Ναγκασάκι λίγες δεκαετίες πρίν την κάνουν στάχτη οι Αμερικανοί θέλοντας να επισπεύσουν το τέλος ενός πολέμου που είχε ήδη τελειώσει...
Ο αξιωματικός του πολεμικού αμερικανικού ναυτικού Pinkerton αποφασίζει να παντρευτεί την 15άχρονη γκέισα Cio-Cio-Sanή κατά κόσμο Butterfly έτσι για το χαβαλέ και για να έχει κάπου να ξεχαρμανιάζει όταν πιάνει στην Ιαπωνία λιμάνι. Ο Pinkerton δε, είναι τόσο κάγκουρας που ενώ του δείχνουν το σπίτι που έχει νοικιάσει για να στεγάσει τον "έρωτά" του, εκείνος κάνει πρόποση για την μέρα που θα κάνει πραγματικό γάμο στην Aμερική!!!
Adam DIesel-Dovunque al mondo Κάπου εκεί, εμφανίζεται και η μέλλουσα νύφη η Butterlfy (εντελώς Opra case όμως) με τις φίλες τις από το 4ο Λύκειο του Ναγκασάκι, και αρχίζει τα κουλά, πόσο "όμορφος και διαφορετικός είναι ο αντρούλης", της και τι "όμορφο το σπίτι" και "μην κοιτάς που τώρα είμαι πουτάνα..ε γκέισα ήθελα να πώ, εγώ κρατάω από καλή γενιά αλλά ας όψονται τα εορτοδάνεια του πατέρα και οι 12 πιστωτικές κάρτες που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία", και πόσο ευτυχισμένη είμαι και άλλα τέτοια.
Anna Tomowa-Sintow "Quanto cielo, quanto mar" 1985
Και εκεί που αρχίζει η τελετή, φτάνει και ο θείος της BUtterfly και κατά το σύνηθες στην όπερα την αρχίζει στις κατάρες που απαρνήθηκε τη θρησκεία της για να παντρευτεί το χλωμό πρόσωπο, ή μάλλον το ρόζ πρόσωπο δεν είναι ινδιάνικος ο γάμος...διότι ναι η Butterfly και θρησκεία άλλαξε και μουστάκι ξύρισε για χάρη του Pinkerton... Anyway, ο θείος μπορεί να χάλασε το γλέντι όμως το ζευγαράκι των νεονύμφων βρίσκει την ευκαιρία να ρίξει ένα ερωτικό ντουέτο. Τώρα θα μου πείτε πως ο άλλος μπορεί να τραγουδάει ερωτικό ντουέτο αφού δεν νοιώθει μία??? HE IS FAKING IT DARLING!!!! Ο πρώτος ή ο τελευταίος είναι??? Αφού δε, τελειώνει το ντουετάκι, το ζευγάρι αρχίζει τα φασώματα και ρίχνει ένα πήδουλο, ευτυχώς αφού έχει πέσει η αυλαία και οι θεατές έχουν βγεί για διάλειμμα.
3 χρόνια μετά... Η υπηρέτρια της Butterfly η Suzuki λέει στην κυρά της πως ο Pinkerton δεν θα γυρίσει και άδικα τον περιμένει και τους τελειώνουν και τα χρήματα και τι θα κάνουν οι δόλιες. -Σκασμός φαρμακομούνα, της απαντάει η Butterfly. -Un bel di vedremo, πιστή μου δούλα λέει η ηρωίδα μας διότι ο Puccini ήταν τελικά μεγάλη Drama Queen.
Raina Kabaivanska-"Un Bel Di"
Στο άσχετο, εμφανίζεται ο Αμερικανός πρόξενος ο οποίος φέρνει γράμμα από τον Pinkerton ο οποίος λέει στην Butterfly πως την έχει ξεχάσει και καλά θα κάνει να τον ξεχάσει και η ίδια. Φυσικά, αν η όπερα γραφόταν σήμερα, ο αλήτης θα τις είχε στείλει ένα e-mail ή στο τσακίρ κέφι ένα μήνυμα στο προφίλ της Butterfly στο Facebook στο Καραβοτσακισμένη18years, και θα είχαμε γλυτώσει τα έξοδα ενός ρόλου στην όπερα. Όμως η μικρή Γιαπωνέζα δεν έχει παίξει το τελευταίο της χαρτί. Βγάζει από το σπίτι το μικρό γαλανομάτικο μούλικο που έκανε στο τέλος της προηγούμενης πράξης (όχι που είμαι σίγουρος πως λέγατε πως αυτά για τα φασώματα και τα σεκσάκια τα έβγαλα από την κοιλιά μου) και το δείχνει στον Πρόξενο. Αυτός, πιο κάγκουρας και από τον Pinkerton την ρωτάει αν όντως το παιδί είναι του Αμερικανού. -Yo, μπάρμπα, του λεεί η Butterfly. Ξέρεις πολλούς Ιάπωνες να βγαίνουν σε αυτά τα χρώματα?
Anna Tomowa-Sintow "E questo?... Che tua madre" 1985
Ξάφνου, ένας κανονιοβολισμός ακούγεται και βλέπουν το πλοίο του Pinkerton να μπαίνει στο λιμάνι (καλά what where the chances in that!!!!).
Λίγες ώρες αργότερα, ο Πρόξενος, ο Pinkerton και μια ασπρουλιάρα γκόμενα φτάνουν στο τίμιο σπιτικό της Butterfly. Εκεί βρίσκουν την Suzuki να καθαρίζει σαρδέλες για το μεσημεριανό σούσι, και της λένε να ειδοποιήσει την κυρά της πως ήρθαν οι Pinkertons να πάρουν το παιδί της Butterfly στην Αμερική όπου θα ανατραφεί με τις καλύτερες προϋποθέσεις, και χρόνια αργότερα οι απόγονοί του μεγαλωμένοι με junk food και sitcom tv, θα φέρουν κάποια στιγμή τη Δημοκρατία στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Ο Pinkerton αποχωρεί για να μην εξαγριωθεί η Butterfly, η οποία τους ειδοποιεί πως συναινεί αλλά θέλει μισή ώρα να ετοιμαστεί για να αποχαιρετίσει το παιδί.
Η ιστορία μας όμως δεν διαδραματίζεται στη Μέση Ανατολή αλλά στην Άπω. Οπότε η μικρή προδομένη Butterfly αντί να ζωστεί εκρηκτικά και να τινάξει το Αμερικανικό Προξενείο στον αέρα, παίρνει το μαχαίρι με το οποίο είχε αυτοκτονήσει ο πατέρας της και ετοιμάζεται να δώσει τέλος στην ζωή της. Λίγο πρίν όλα τελειώσουν όμως εμφανίζεται μπροστά της ο γιός της και ακολουθεί μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές στην ιστορία της όπερας. Η Butterfy αποχαιρετά για πάντα το παιδί της και το στέλνει στον κήπο να παίξει, ενώ η ίδια αυτοκτονεί. Always too late, ο Pinkerton επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος πνιγμένος από τις ενοχές και την ντροπή για να βρεί νεκρή την μικρούλα Butterfly θύμα της ίδιας της αγάπης και της ευπιστίας...
Υ.Γ 1: Για να μην παρεξηγηθώ, να επισημάνω πως σεξιστικά ή άλλα σχόλια μη politically correct, έγιναν χάριν αστεϊσμού καθώς το όλο concept της ανάρτησης είναι χιουμοριστικό. Υ.Γ 2: Δείτε και κανά από τα βίντεα (οπωσδήποτε τα Un bel di και το φινάλε της όπερας) που σας βάζω αν έχετε διάθεση, μην διαβάζετε μόνο το κείμενο...στην μουσική του Puccini είναι η ουσία όχι στις δικές μου μπαρούφες.
Χθες οι περισσότερες μανούλες έλαβαν λουλούδια, γλυκά και λούτρινα ζωάκια ως δώρα μα περισσότερο από όλα λόγια τρυφερά, λόγια αγάπης, ευχαριστίες ευχές...
Αυτά στον δικό μας "δυτικό" κόσμο... Διότι εκατομμύρια άλλες μανούλες ακούνε καθημερινά μόνο το κλάμα των δικών τους παιδιών. Και όταν αυτά είναι τυχερά να φτάσουν σε ηλικία που μπορούν να μιλήσουν (αλήθεια πόσο τυχερά είναι;;;), τότε ακούνε μόνο τα "πεινάω μαμά", "διψάω μαμά", "πονάω μαμά"...μέχρι οι ψυχούλες τους να φύγουν για αυτό τον καλύτερο κόσμο που τόσο υπέροχα έχουμε πείσει τον εαυτό μας πως υπάρχει...
Αυτές οι μανούλες δεν κάνουν όνειρα όπως οι δικές μας έκαναν (και κάνουν) για εμάς. Ξέρουν πως ούτε οι ίδιες ούτε τα παιδιά τους θα ζήσουν αρκετά για να δούν αυτά τα όνειρα να πραγματοποιούνται ή να διαψεύδονται... Για αυτές τις μανούλες και τα παιδιά τους, (αθώα θύματα της δικιάς μας εγκληματικής πλεονεξίας και αδιαφορίας όπως θέλετε πείτε το), πότε θα κάνουμε κάτι ώστε να μπορούν κι αυτές να γιορτάσουν κάποτε όπως οι δικές μας μανάδες;
Πότε θα κάνουμε κάτι ώστε και αυτές να αποκτήσουν το δικαίωμα να ονειρεύονται για τα παιδιά τους;
Αφιερωμένο εξαιρετικά σε εμάς που αφήνουμε τομισό πληθυσμό της Γης να πεινάει για να καλλιεργούμε βιοκαύσιμα στα χωράφια τους όχι επειδή δίνουμε μια δεκάρα για το περιβάλλον αλλά γιατί αυτά είναι πιο φτηνά (πλέον) από το πετρέλαιο που τόσο σίγουροι ήμασταν θα είχαμε φτηνό όταν φέρναμε την Δημοκρατία στις χώρες παραγωγής του Μαύρου Χρυσού...
Αλήθεια, εσύ με το τριαξονικό τζιπ τώρα που δεν έχει βενζίνη πως θα το κατεβάσεις στο Κολωνάκι να το παρκάρεις στην Πλατεία;
Υ.Γ: Και επειδή τα φιλαράκια cinestef και one happy dot θέλησαν να δούν πως τα πάω με το γράψιμο στο χέρι ιδού η απόδειξη... Για τους κανόνες κάντε μία στα δικά τους blogs. Αυτή τη φορά δεν προσκαλώ κανένα βαριέμαι... Κάπου εδώ παίζει να μπεί το χειρόγραφο ή κάτι τέτοιο..http://autographcollectors.blogspot.com
Μανούλα, μου για όλα όσα έχεις προσφέρει και προσφέρεις ακόμα σε μένα και τον αδελφό μου μαζί με τον πατέρα, για το χαμόγελό σου, τη δύναμή σου, την αγάπη σου, το θάρρος σου, για όλα αυτά και 1000 άλλους τόσους λόγους ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ.
Σε αγαπάω πολύ πολύ και λυπάμαι που δεν έχω γίνει όλα όσα θα περίμενες από μένα άλλα κάποια πράγματα όσο κι αν σε αγαπώ δεν μπορώ να στα προσφέρω.
Μακάρι τα χρόνια που έρχονται να σου επιφυλάσσουν όσο το δυνατό περισσότερες στιγμές ευτυχίας. Και να ξέρεις για τα δύσκολα (που δυστυχώς κανείς θνητός δεν αποφεύγει) θα είμαστε δίπλα σου να σε στηρίξουμε όπως κάνεις εσύ εδώ και τόσα χρόνια.
ΚΑΣΣΙΟΠΗ 2 Κοίταζε την θέα από το τεράστιο παράθυρο του δωματίου της. Η απεραντοσύνη του χώρου μπροστά της την έκανε να ξεχάσει προς στιγμή το οτι δεν βρισκόταν και αυτός εκεί, μόνον όμως προς στιγμή...
Απομακρύνθηκε από το παράθυρο, και πλησίασε στο τραπέζι που βρισκόταν η συσκευή επικοινωνίας. Άνοιξε την οθόνη και πληκτρολόγησε τον αριθμό του, αυτόν που είχε μέχρι 4 χρόνια πρίν όταν αποχωρίστηκαν. Ήξερε πως δεν είχε πολύ χρόνο στη διάθεσή της. Σε λίγο θα πέρναγαν και τον τελευταίο αναμεταδότη και θα βρισκόταν εκτός εμβέλειας σήματος. "Θα ήθελα να μπορούσες να βρίσκεσαι μαζί μου να έβλεπες την θέα" έγραψε βιαστικά το μήνυμα. Έστρεψε το βλέμμα της ξανά στο παράθυρο καθώς αμφιταλαντευόταν με το δάχτυλο στο πλήκτρο αποστολής...
Ο ήχος του μηνύματος που φεύγει την επανέφερε στην πραγματικότητα. Κοίταξε για μια στιγμή την οθόνη που τρεμόσβησε και κατευθύνθηκε ξανά στο μεγάλο παράθυρο. Ακούμπησε το πρόσωπό της επάνω του και έκλεισε τα μάτια της. Ένοιωσε τα δισεκατομμύρια αστέρια να πέφτουν πάνω στο κορμί της σαν μια εξαίσια μουσική γεμάτη αντηχήσεις θαυμαστές, σαν κύματα από αρώματα εξαίσια. Με την άκρη του ματιού της είδε ένα φώς να αναβοσβήνει στην συσκευή επικοινωνίας σημάδι πως είχε μια εισερχόμενη κλίση. Στην oθόνη, τη γεμάτη από τα παράσιτα και τις παρεμβολές στο σήμα που χανόταν, πρόλαβε να δεί το πρόσωπό του. "Τι γλυκό και απαλό είναι το χαμόγελό του, και τα μάτια του που μισανοίγει τρυφερά", σκέφτηκε και τα δικά της μάτια γέμισαν δάκρυα. Εκείνος προσπάθούσε να της πεί κάτι, αλλά ο ήχος είχε χαθεί και λίγα δευτερόλεπτα μετά το ίδιο έκανε και η εικόνα του...
Το "Κασσιόπη 2" έμπαινε πλέον στη Ζώνη των Δακτυλίων του Κρόνου γλιστρώντας απαλά στο φαινομενικό κενό του Διαστήματος, για να συνεχίσει το ταξίδι του στα άστρα. Κάθε επικοινωνία με την Γη ήταν πλέον αδύνατη. Έβαλε να παίζει στο ηχοσύστημα το Space Oddity του David Bowie όπως του είχε υποσχεθεί πως θα έκανε όταν θα διέσχιζε τους Δακτυλίους του Κρόνου.
David Bowie - Space Oddity
Κοίταξε ξανά από το παράθυρο την κοσμογονία χρωμάτων και σχημάτων και σαν μια απαλή αύρα που φυσά τον άκουσε να λέει... -Είναι όντως πανέμορφα, τι υπέρτατη ευτυχία...
Τα τμήματα με πράσινο χρώμα αποτελούν την απόδοση στα ελληνικά στίχων από το Mild und leise - (Liebestod), τον θάνατο της Ιζόλδης δηλαδή από τη όπερα του Richard Wagner "Τριστάνος και Ιζόλδη", για τον οποίο σας έχω πρήξει επανειλημμένα.
Jane Eaglen-Liebestod
Shirley Verrett - Liebestod Όπως είχα υποσχεθεί το παιχνίδι από την μεριά μου θα είναι Ladies Night οπότε προσκαλώ τις Negma, Χνούδι, Κυβέλη, Maya, Chryssa, Naya, One Happy dot, Liaki και Fevis να παίξουν στο παιχνίδι αν θέλουν φυσικά, και αν δεν το έχουν παίξει ήδη προσκαλεσμένες από κάποιον άλλο (κάποιες άλλες φίλες που είχα στο μυαλό μου το έχουν παίξει ήδη).
Φυσούσα να στεγνώσει το μανό Mάντισσον κοιτάζοντας αμέριμνος μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, που είχε πάρει φωτιά από τα αλλεπάλληλα μηνύματα στο msn. Ήταν εκείνος... MAD: about you! Έλα πού είσαι τρελό αγόρι? MAD: πότε θα σε δω από κοντά? MAD: έχω κανονίσει με συναδέλφους να μην έχω εφημερία το ΣβΚ αυτό και θέλω να κατέβω Αθήνα για shopping. Θα κανονίσουμε να τα πούμε? "Ωχ, πάλι αυτός ο κάγκουρας από Θεσσαλονίκη" σκέφτηκα. Ήμουν έτοιμος να τον γειώσω για άλλη μια φορά, αλλά στη συνέχεια αποφάσισα να το ρισκάρω. Ο villager επέμενε να πάμε κάπου Θησείο, Κεφαλάρι ή Μοναστηράκι. Όμως εγώ είχα να παραστώ στην καθέλκυση του καινούριου τάνκερ της εταιρείας μου του "Ξανά Παρθένα 2" οπότε κανονίσαμε να βρεθούμε στην πλατεία Σκαραμαγκά. Παρά το επίσημο της περίστασης, είπα να βάλω κάτι πρόχειρο για να μην κομπλάρω το φτωχό. Επέλεξα λοιπόν ένα διακριτικό Cavalli (πάν' στην εκκλησιά), ασορτί με τα νύχια μου, φροντίζοντας να συμπληρώσω το σύνολο με ένα μικρό καπέλο για τον ήλιο.
Κυριακή Βαΐων
Εκεί που περίμενα, είδα να ξεπροβάλλει ένα εντελώς κωλοφτιαγμένο πορτοκαλί Ντάτσουν με αεροτομή και χρυσές ζάντες, ασορτί με τη χοντρή χρυσή καδένα που στόλιζε το τριχωτό χέρι που ξεπρόβαλλε από τη θέση του οδηγού. Στη διαπασών έπαιζε ένα από αυτά τα άγνωστα στην κουλτούρα κι επίπεδο μου "τραγούδια" και ξάφνου ήμουν βέβαιως πως άκουγα το τελευταίο χιτ του Dirty (=ντέρτι, άσχετη!) FM.
Από το delux αγροτικό πετάχτηκε με χάρη ένας μικροκαμωμένος, μαυριδερός τυπάκος με όλο του το φυσικό τρίχωμα, ντυμένος με σύνολο από την τελευταία κολεξιόν της Madame Νίτσα από την Καλαμαριά "Ταμτάκεια 2008". Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως η ανθοδέσμη που είχα μαζί μου για να τού προσφέρω με βάρυνε αφόρητα. Για να μην καρφωθώ βρήκα μια εντελώς αληθοφανή δικαιολογία για να γλιτώσω "Ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να πετύχεις τον έρωτα της ζωής σου και θα ήταν κρίμα να μην είχες ένα μπουκέτο να δώσεις".
"Πάμε κάπου να σε κεράσω αντρακλά μου?" είπε με ένα πρόστυχο λαϊκό τρόπο που προς στιγμήν ξύπνησε τα βασικά μου ένστικτα. "Lead the way!" τού είπα με αυθεντική προφορά από το Μάντσεστερ, αν και σύντομα μετάνιωσα βλέποντας το ταπεινό καπηλειό που με οδήγησε. Παρήγγειλα ένα διπλό λουμίδη κουπάτο, καθώς το προηγούμενο βράδυ είχα πάρει μια τριπλή δόση τεκίλας και ήμουν ακόμη σε κατάσταση ελαφράς ευφορίας.
Χωρίς καν να τον ρωτήσω, άρχισε να μου αραδιάζει ένα κάρο βαρετές πληροφορίες για τον εαυτό του, το χειρότερο όμως είναι πως ενώ μου μιλούσε με πήρε μια αποπνιχτική μπόχα από σκορδαλιά, παντζάρια και ρετσίνα Μαλαματίνα. Για να αποφύγω την λιποθυμία τοποθέτησα διακριτικά ανάμεσά μας το μπουκέτο λουλούδια, ελπίζοντας στο θαύμα. Για να διασκεδάσω δε την αφόρητη πλήξη μου αποφάσισα να εστιάσω σε κάτι πραγματικά πνευματώδες όπως το συριανό λουκουμάκι που είχα μπροστά μου. Χωρίς δε να γίνω αντιληπτός επόπτευα με την άκρη του ματιού μου τους εργάτες μου στο καρνάγιο, ενώ θώπευα τον καβάλο μου που μετά την προηγούμενη ξεθεωτική νύχτα είχε αποκτήσει μια έντονη φαγούρα.
Μη θέλοντας να φανώ ρηχός και να κρίνω το βιβλίο από το εξώφυλλό του, είπα να δώσω μια τελευταία ευκαιρία σε αυτή τη σχέση ξεκινώντας από τα βασικά, προτείνοντάς του να πάμε στο Μέγαρο (Μουσικής). Στη χειρότερη περίπτωση περίμενα να μπερδέψει το Ναό της Μουσικής με το Μέγαρο Μαξίμου, όμως το βλαχόνι με απερίγραπτο κυνισμό μου απάντησε πως προτιμούσε να τον ταϊσουν κρέας. Ευτυχώς εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό μου και βγήκα από τη δυσάρεστη θέση. Θέλοντας να ισιώσω ο άνθρωπος έκανα πως δεν έβρισκα το μίνιμαλ κινητό μου μέχρι να ολοκληρωθεί η Vissi d' Αrte με την αιθέρια φωνή της Μαρίας (της Κάλλας ντε!).
Ήταν ο πρώην hubby μου ο POVούλης που ακόμη δεν ήξερε πως γνώριζα την κρυφή συνάντησή του με το xipaki σε κεντρικό παρακμιακό ξενοδοχείο των Αθηνών. Χάρη στο ρουφιάνο μου γνώριζα τα πάντα για την προδοσία. Ο POVούλης ήταν ήδη νεκρός αλλά ούτε αυτό το γνώριζε ακόμη.
Καθώς τελείωνα το... τηλεφώνημα παρατήρησα πως ο χωρικός είχε φύγει από τη θέση του. Κοιτώντας δεξιά αριστερά τον είδα να βγαίνει από το WC ακολουθούμενος από δύο νταβραντισμένους εργάτες τραγουδώντας Βουγιουκλάκη και πιάνοντας χαρακτηριστικά τα πωπωμέρια του, όπως κάποιος που τού είχαν κάνει ένα unexpected backdoor delivery."Ηλίθια πυγμαία" σκέφτηκα ακούγοντάς τον να κατακρεουργεί το τραγούδι. Ξεχνώντας την κλασική μου παιδεία και για να αποκαταστήσω ΤΟΕΙΔΩΛΟ, έριξα μια γρήγορη με όλα τα χιτ της συγχωρεμένης προκαλώντας ρίγη ενθουσιασμού στον τοπικό πληθυσμό. Όμως ο γιατρούλης μου σε ένα ξέσπασμα ζήλιας, οργής ή απλά καγκουριάς με φόρτωσε με μερικούς ιθαγενείς στο ντάτσουν με τα καρπούζια και φύγαμε στο ηλιοβασίλεμα.
Για να κλείσει όμως θριαμβευτικά η μέρα μας περάσαμε πρώτα από την παραλία του Περάματος για το πρώτο μας μπάνιο στα καταγάλανα νερά του Σαρωνικού, όπου τραγούδησα το υπόλοιπο playlist με χαρακτηριστική άνεση και χάρη. Το ίδιο βράδυ παρεβρέθην στο Μέγαρο τη συνοδεία ανωτέρου στελέχους του Υπ. Εμπ. Ναυτ. και μαντέψτε ποιον βρήκα στο μπαρ να ζητάει Μαλαματίνα...
ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ, ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΓΙΑ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΔΕΣ ΤΗΝ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ
Η κραυγή έσκισε τον αέρα του S-Cape βγάζοντας προς στιγμή τους θαμώνες από την ραστώνη τους... ΠΕΡΙΚΛΗΗΗΗΗΗΗ!!!!!!!!!!!!!!!! Εριξες στα πατώματα του S-Cape ολόκληρο παλικάρι να φωνάζει για σένα, να σκούζει, να πίνει για να ξεχάσει. Και ερωτώ. Γιατί ρε φίλε???????????? Μια χαρά παιδί φάνηκε μέσα στη μέθη του ο Γιώργος. Και ερωτώ ξανά. Γιατί πρέπει να γίνει κάποιος φέσι από ερωτική απογοήτευση για να έρθει και να πιάσει κουβέντα σε μια παρέα και να κάνει χαβαλέ????? ΠΕΡΙΚΛΗΗΗΗΗΗΗ!!!!!!!!!!!!!!!!
To βίδεο αφιερώνεται στο Γιώργο που πίνει για να ξεχάσει τον Περικλή, και σε γνωστό μπλόγκερ που έχει το θράσος να κράζει την Ακατανόμαστη αλλά να χωρεύει το τραγούδι στο S-Cape. Για να σας βοηθήσω στο να τον βρείτε, να σας πώ πως το Υποφέρω ως cd single έγινε χρυσό την ημέρα που έκανα διάφραγμα στη μύτη.
Τώρα εγώ σας χρωστάω μια μια ανάρτηση για την Madama Butterfly και πολλά άλλα που δεν έχω βρεί χρόνο. Πότε θα γίνουν αυτά??? Αχ ένας Θεός ξέρει. Από Παρασκευή ο Dante δεν με άφησε σε ησυχία. Θέλουμε όσους περισσότερους από εσάς να συμμετέχετε στο Φεστιβάλ Αϋπνίας και Ποτού που θα λάβει χώρα από σήμερα μέχρι και το βράδυ της Μ. Πέμπτης στο κέντρο της Αθήνας σε επιλεγμένους χώρους.
Μόνο την αλήθεια Μέρος 1 θεατρικό των Βασίλη Μαυρογεωργίου & Μαρίας Φιλίνη Θέατρο Νέου Κόσμου 11/04/2008
Την Παρασκευή με προτροπή του φίλου Αντώνη κατευθύνθηκα στο γνωστό και αγαπημένο Θέατρο του Νέου Κόσμου για μία παράσταση ενός σύγχρονου ελληνικού θεατρικού έργου το "Μόνο την Αλήθεια Μέρος 1" (υποθέτω το μέρος 2 θα το δούμε του χρόνου αφού η θεατρική σεζόν τελειώνει σε λίγες μέρες). Το έργο είναι ένα φανταστικό παραμύθι "για την ιστορία του μεγαλύτερου Μάγου που έζησε ποτέ" όπως μας ενημερώνει στην αρχή του έργου η αφηγήτρια. Το έργο κινείται στο γνωστό τα τελευταία χρόνια μοτίβο που θέλει τους ηθοποιούς να ερμηνεύουν επί σκηνής περισσότερους του ενός ρόλους. Όμως κάθε ομοιότητα με ό,τι είδα φέτος σταματάει εκεί. Με εξέπληξε η ομορφιά του κειμένου, η ερμηνεία των παιδιών αλλά και η καταπληκτική σκηνοθεσία και φωτισμοί. (στη φωτό δίπλα πατήστε για τους συντελεστές) Όλα τα παραπάνω δημιουργούσαν ένα υπέροχο αποτέλεσμα ταξιδεύοντάς μας σε ένα μαγικό κόσμο και αποδεικνύοντας πως όταν υπάρχει αγάπη και ταλέντο μπορείς να κάνεις αριστουργήματα με ελάχιστα μέσα. Έφυγα ευτυχισμένος από το θέατρο μετά το τέλος της παράστασης και αυτό μου αρκεί. Αντώνη μου σε ευχαριστώ πολύ για τον κόσμο του θεάτρου στον οποίο με έχεις εισάγει τα τελευταία χρόνια. Είσαι θησαυρός. Για πληροφορίες για το έργο και σχόλια θεατών σας παραπέμπω στην σελίδα του Αθηνοράματος. Όσοι προλαβαίνετε μέχρι την Κυριακή να το δείτε μην το χάσετε. ____________________________________________________________________
Την Κυριακή 13/04/2008, σειρά είχε η Πειραματική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, με την παρουσίαση 3 μονόπρακτων έργων την οποία παρακολούθησα με τους εκλεκτούς φίλους parsifal και djimDjim, το συνθέτη Χαράλαμπο Γώγιο και την παρέα του που γνώρισα εκεί.
Ένα Σώμα(Όπερα βασισμένη στο ομότιτλο διήγημα του Καμίλλο Μπόιτο, 2007) Μουσική: Χαράλαμπος Γώγιος Ποιητικό κείμενο: Γιάννης Φίλιας, Χαράλαμπος Γώγιος
Χορεύουμε... (Μονόπρακτη όπερα σε πέντε εικόνες, 2007) Μουσική: Γιώργος Βασιλαντωνάκης Ποιητικό κείμενο: Κλαίρη Λιονάκη
Εδώ τα πράγματα δεν ήταν τόσο καλά όπως πρίν. Οι δύο πρώτες όπερες ατύχησαν σε αυτό τους το ανέβασμα από μετριότατες ερμηνείες, κάκιστα σκηνικά (η φτήνια και η προχειρότητα σε όλο τους το μεγαλείο), χωρίς έμπνευση σκηνοθεσία και μουσική διεύθυνση εκτός τέμπο με αποτέλεσμα τα έργα να διπλασιαστούν σχεδόν σε διάρκεια από την κανονική τους. Κοινώς κατά την ταπεινή και ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ μου άποψη τα έργα αν και παρουσίαζαν εξαιρετικό ενδιαφέρον σε επίπεδο μουσικό και κειμένου "χαντακώθηκαν" από αυτή την παραγωγή. Κάποιοι ίσως πρέπει να καταλάβουν πως πειραματισμός στην τέχνη δεν σημαίνει προχειρότητα και φτήνια, αλλά εξερεύνηση πεδίων και πτυχών πέρα από τα εύληπτα ακούσματα/θεάματα κλπ που αφορούν το ευρύτερο κοινό. Το απροκάλυπτο γέλιο αρκετών εκ των θεατών και ο βαθύς ύπνος στον οποίο βυθίστηκε ο Κ. (όσοι ξέρουν απο Λυρική καταλαβαίνουν σε ποιόν αναφέρομαι) είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να συμβεί σε ένα τέτοιας προχειρότητας θέαμα (μεταξύ μας ο Κ. είναι ικανός να κοιμηθεί και στην Traviata διότι δεν το κατέχει το άθλημα αυτό είναι δεδομένο). Το μόνο που έχω να ευχηθώ, είναι τα έργα να τύχουν της ορθής παρουσίασης κάποια στιγμή, ώστε να έχει και πραγματικό ρόλο η ύπαρξη μιας Πειραματικής Λυρικής Σκηνής. Όσο για την όπερα "Ο Τσάρος φωτογραφίζεται" εκεί τα πράγματα ήταν σαφώς καλύτερα. Αρκετά καλοί οι συντελεστές (να μην αναφέρομαι τώρα σε κάθε κατηγορία ξεχωριστά) πλην της διεύθυνσης της ορχήστρας που παρουσίαζε το ίδιο πρόβλημα με αποτέλεσμα η όπερα από 40 λεπτά να διαρκέσει πάνω από ώρα, άξιζαν το ζεστό χειροκρότημα του κοινού στο τέλος, και έσωσαν κάπως την όλη βραδιά. Μου δόθηκε δε, η εντύπωση πως όλες οι δυνάμεις της Πειραματικής αφιερώθηκαν στην όπερα του Κουρτ Βαίλ με αποτέλεσμα να "ξεπετάξουν" τα έργα των νέων συνθετών. Τι να πώ βρε παιδιά, καλύτερα ένα έργο και καλό παρά 3 και μίζερα αν δεν γίνεται να κάνετε 3 καλά που είναι και το επιθυμητό.
