ΓΙΑΤΡΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ...

[Πόστ με μουσική σε autoplay]

σε κόσμους με μόνη ελπίδα το θαύμα μιας νέας γέννησης....


το χαμόγελο ενός παιδιού...


την προσευχή στους Θεούς...


σε κόσμους τόσο μακρινούς από εμάς που τα προβλήματα τους φαντάζουν καμιά φορά "ψεύτικα" είναι όμως τόσο αληθινά...

Εκεί μας μεταφέρει ο φακός του Γιάννη Κολεσίδη στην έκθεση φωτογραφίας στην Τεχνόπολη στο Γκάζι.

Γιατροί Χωρίς Σύνορα (www.msf.gr)
Το site της έκθεσης (http://www.msf.gr/sites/kolesidis)

Τα φιλιά μου και την πεποίθησή μου για μια καλή εβδομάδα που έρχεται.

Στο πικ-απ ή άρια Lascia ch'io pianga από την όπερα Rinaldo του Georg Friedrich Händel διότι πρίν επιστρέψουμε στο βασικό οπερατικό ρεπερτόριο θέλουμε να το ακούσουμε φιλτραρισμένο από το σήμερα...

Η εκδοχή που ακούτε είναι μια ευγενική προσφορά του Αισθηματική Ηλικία.

ΣΕ ΦΟΝΤΟ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ...Vol. 3

[Πόστ με μουσική autoplay]

Κάθομαι να ετοιμάσω το τρίτο πόστ φωτογραφιών με ασπρόμαυρο φίλμ. Τα σκαναρίσματα έτοιμα, η μουσική επιλέχθηκε και τότε βλέπω τις φωτογραφίες που ανέβασε ο μικρός μας φίλος Σ.Π.Ρ. και μένω μαλάκας!!! Το παλικάρι το έχει με την φωτογραφία (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω ειδικός δεν είμαι).

Όπως και να έχει ακολουθεί το πόστ με φωτογραφίες από την Ελλάδα. ΘΑ έχουμε μια υπέροχη βδομάδα είμαι σίγουρος. Πολλά φιλιά σε όλους.

[Αρχαία Αγορά Αθηνών, 1996]


[Σαλαμίνα, 1999]


[Θεσσαλονίκη, 2000]


[Αθήνα-Σύνταγμα, 2001]

[Μάνη, 2003, αφιερωμένες στον gaykarkino7 που είναι λάτρης της "πατρίδας" μου]

[και κλείνουμε με έναν σκύλαρο γιατί το είδος έχει πολλούς φίλους μεταξύ των επισκεπτών του μπλόγκ]

Στο πικ-άπ, ακούμε το Da pacem Domine του Arvo Part, μην ψάχνετε το λόγο έτσι μου την βάρεσε χαχαχα

ΣΕ ΦΟΝΤΟ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ...Vol. 2

[Πόστ με μουσική autoplay]

Από τεχνική αναγκαιότητα τον 19ο αιώνα, η ασπρόμαυρη φωτογραφία έγινε καλλιτεχνική "σύμβαση"-επιλογή από τον 20ο αιώνα ως τις μέρες μας...

Μία από τις πολλές "συμβάσεις"-επιλογές της ζωής :)

[Άμστερνταμ, 1998]

[Κωνσταντινούπολη, 1999]

[Παρίσι, 1999]

[Τόκιο, 2004]
[The small Japanese duck, dedicated to Spacie's God Duck, hoping for forgiveness]

Στο πικάπ, ακούμε την εισαγωγή ( Prologue, Chorus of Exiled Palestinians) από την όπερα του John Adams, The Death of Klinghoffer. διότι συνεχίζουμε να ήμαστε σε "μινιμαλιστική" διάθεση.

Καλό βράδυ σε όλους :)

GREY'S ANATOMY...or is it just my anatomy

[πόστ με μουσική autoplay]

"That knowing is better than wondering, that waking is better than sleeping, and even the biggest failure, even the worst, beat the hell out of never trying."
[Dr. Meredith Grey, Grey's Anatomy Season 1, Episode 6]

Στο πικ-άπ δίπλα ακούμε το κομμάτι Augustus του Glenn Branca από το σάουντρακ της ταινίας του Peter Greenaway, The belly of an architect., ως φόρο τιμής στην μοναξιά κάθε μεγάλου άνδρα, κάθε μικρού καθημερινού Αυτοκράτορα Οκταβιανού...

ΕΚΛΕΚΤΙΚΕΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ

[πόστ με μουσική autoplay]

Κάτι οι φωτιές, κάτι τα σκάνδαλα τα οποία ακουμπούν και την Αριστερά, κάτι που δεν υπάρχουν πολιτικά σχήματα με ιδεολογίες, και ιδεολογίες που να εκφράζονται πολιτικά, να σου το ΛΑ.Ο.Σ. να προβάλλεται σαν ο μόνος σωτήρας της χώρας, και ο Χέρι-Χέρι ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός που κοπιάζει να μην βουλιάξει η Ελλάδα.

Βέβαια, αν είχαν περισσότερο μυαλό εκεί στο κόμμα, θα έκαναν μια γελοιογραφία με τον Πρόεδρο να κάνει μόνο αυτός κουπί ή να αδειάζει μόνο αυτός τα νερά από μια βάρκα που μπάζει. Διότι το να προσπαθεί να κρατήσει στην επιφάνεια το σκάφος τρομπάροντας αέρα (κοπανιστό λέω εγώ) μπορεί να οδηγήσει σε πονηρούς συνειρμούς.

Κάτι μου λέει πως στις προσεχείς εκλογές θα χτυπήσουν διψήφιο αριθμό εκλογικού ποσοστού αυτοί που κάποτε λοιδορούσαμε ως γραφικούς...

Υ.Γ: Το συγκεκριμένο φυλλάδιο, μαζί με διαφημιστικό υποψηφίας του κόμματος μοιραζόταν έξω από εκκλησία στον Πειραιά παραμονή του Αγίου Φανουρίου...εκλεκτικές συγγένειες

Στο πικ-απ ακούμε την πρώτη άρια από την όπερα του Louis Andriessen ROSA - The death of a composer/A horse drama διότι στην τέχνη αγαπάμε τις εκλεκτικές συγγένειες περισσότερο από ότι στην πολιτική.

ΚΑΜΕΝΗ ΓΗ, ΚΑΜΕΝΑ ΜΥΑΛΑ

[Πόστ με autoplay μουσική]

Για δεκαετίες ολόκληρες, οι ίδιοι, οι πατεράδες και οι παππούδες τους έκαψαν γή, αγόρασαν καμμένη γή ή καταπάτησαν γή...
και με την αρωγή Αρχιτεκτόνων, Μηχανικών, Εργολάβων, της Πολεοδομίας, του Δασαρχείου και λοιπών Δημοσίων Υπηρεσιών...
και την ηθική αυτουργία των Κυβερνώντων που αδιακρίτως νομιμοποιούν αυθαίρετα κατά χιλιάδες πρίν από κάθε εκλογική αναμέτρηση,
μετέτρεψαν τα δάση της Αρτέμιδας, των Νυμφών και των Σατύρων στην χαρά της μπετονιέρας γεμίζοντας την Ανατολική Αττική με φρικτής αισθητικής τριώροφες "τούρτες" με πισίνα και ιδιωτικό παρεκκλήσιο.
Φυσικά χωρίς κανένα χωροταξικό σχέδιο, χωρίς καμία υποδομή (και ουσιαστική ποιότητα ζωής), μετατρέποντας παράλληλα τους θύλακες πρασίνου που είχαν απομείνει σε παράνομες χωματερές.

Και όταν κάποιοι εξίσου "έξυπνοι" και "μάγκες" με αυτούς θέλησαν να συνεχίσουν για άλλη μια χρονιά το έργο που οι ίδιοι ξεκίνησαν, τότε πανικόβλητοι θυμήθηκαν το δάσος που καίγεται και βγήκαν στα κανάλια ζητώντας προστασία και πυροσβεστικά οχήματα εκεί που θα έπρεπε από την αρχή να είχαν πάει οι μπουλντόζες. Επιπλέον δε, έχουν το θράσος να καταγγέλλουν την ανικανότητα του Κρατικού Μηχανισμού όταν η ίδια αυτή ανικανότητα τους επιτρέπει τόσα χρόνια να παρανομούν.

Όσο για τους Καταλληλότερους, για το Ιερό τοτέμ της Δημοκρατίας, και τους λοιπούς πολιτικούς που επισκέπτονται τις φλεγόμενες περιοχές απασχολώντας προσωπικό της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής για να μπορέσουν να κάνουν μερικές copy-paste δηλώσεις, αν πραγματικά θέλουν να βοηθήσουν, γιατί δεν ενεργοποιούν το στρατό από κομματόσκυλα που έχουν (για να κολλούν αφίσες και να κάνουν τραμπουκισμούς στις συνελεύσεις των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ), για να βοηθήσουν το έργο της πυρόσβεσης στις πληγείσες περιοχές?

Τώρα το μόνο που απομένει είναι να προκηρυχθούν εκλογές για να μου έρθει το deja vu να με αποτελειώσει...

Στο πικ-απ δίπλα ακούτε το κομμάτι "Prematurely Air-Conditioned Supermarket" από την όπερα του Philip Glass, Einstein on the beach. Κι αυτό, διότι όπως και στην όπερα έτσι και στην ζωή τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα δεν είναι ποτέ τυχαία.

Ελπίζω να έχουμε μια καλή βδομάδα χωρίς άλλες απώλειες, και να βάλουμε κάποια στιγμή μυαλό.