Orest ist tot???

Είναι ο Ορέστης νεκρός???
Και αν αυτό δεν είναι αλήθεια, που βρίσκεται το ψέμα και που η πραγματικότητα???
Στην "αλήθεια" της συζυγοκτόνου Κλυταιμνήστρας, ή στην "αλήθεια" του μητροκτόνου Ορέστη????

«Πάντως η ζωή δεν είναι τόστ, και η αλήθεια τυράκι- ζαμπονάκι για να είναι πάντοτε στην μέση».

Ας μιλήσουμε λοιπόν για την αλήθεια, με λέξεις (όπως αφελώς έπραξα πιο πάνω εγώ), μουσική ή ό,τι άλλο επιθυμείτε εσείς, λίγο πρίν όλοι μας χαθούμε στην αλήθεια(???) της θάλασσας και του καλοκαιρινού ήλιου.

Προσκαλώ (χωρίς να αποκλείω οποιονδήποτε άλλο) σε αυτή την συζήτηση τους: Basnia, Tulipa nera, Mailo, Coming through, WanteD, The hourglass, Profilaktiko, Liaki, Alexis, Antoine, Negma, Krasi kai nero sta oneira mas, Sink into oblivion, Νaya, Mr. Wintour, Butterfly, One Big DJ, Akon, Οναρ, Αρτάνις .

Έχω την εντύπωση πως έχωσα πολύ κόσμο....Παίδες sorry, παίζετε αν θέλετε φυσικά, προσκαλείτε όσους θέλετε, γράφετε ό,τι θέλετε, αρκεί να είναι "ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ".

Αυτά και καλή μας εβδομάδα :)

Birgit Nilsson & Gwyneth Jones Final Scene Elektra_Wiener Staatsoper. January 22, 1982

Υ.Γ: Και αν θέλετε όντως να ξεκινήσει καλά η βδομάδα, περάστε από τον μεγάλο μας DJ (One Big DJ) και ακούστε το θαυμάσιο κομμάτι που έχει βάλει και έχω κολήσει και ακούω ώρες ξανά και ξανά.

KEEN ON BOYS does Athenians...(updated)

***Καλημέρα καλημέρα!!!! Ξύπνησα επιτέλους από την χτεσινή μας μικρή κραιπάλη. Ήταν μακράν η πολυπληθέστερη μπλογκοσυνάντηση που κάναμε ποτέ, και αν είχαν έλθει όλοι οι προσκεκλημένοι θα έπρεπε να κάνουμε ρεζερβέ όλο το Blue Train!!! Χάρηκα πολύ που τα είπαμε παίδες γιατί με κάποιους είχαμε πολύ καιρό να βρεθούμε. Ιδιαίτερα θα ευχαριστήσω τα νέα μέλη της παρέας μας, τους The hourglass καi Profilaktiko που έκαναν δυναμική εμφάνιση, και φυσικά την Μαρία που θέλησε χτές να με αποκαταστήσει βρίσκοντάς μου γκόμενο (ανεπιτυχώς φυσικά). Τώρα για τους υπόλοιπους ρε παιδιά βαριέμαι να γράψω πόσοι και πoioi παραβρεθήκαμε, ήμασταν και πολλοί ζωή να έχουμε, όμως χάρηκα πολύ πολύ που ήσασταν όλοι καλά. Μάκια τρελά αγόρια και κορίτσια!!!***
(και επειδή΄όταν έπαιξε η 6η Αίσθηση στο S-Cape είχαμε ποιάσει το μπουρου μπούρου και δεν τίμησα δεόντως την Χριστίνα Κωλέτσα, πάρτε και το βίδεο να έχετε!!! Καλά MADούλη σκυλάδικο το έκανα το μαγαζί)

Δηλώσεις συμμετοχής στα κατά τόπους ταξιδιωτικά γραφεία ή στα τηλέφωνα, e-mail της διεύθυνσης. Keen on Boys Live and Unplugged, The Gazi fuck tour 2008.

Freude, schöner Götterfunken

Friedrich von Schiller
Ode an die Freude

O Freunde, nicht diese Tone!
Sondern lasst uns angenehmere anstimmen
Und freudenvollere!         

Freude schoner Gotterfunken,
Tochter aus Elysium,
Wir betreten feuertrunken,       
Himmliche dein Heiligtum!        
Deine Zauber binden wieder,      
Was die Mode Streng geteilt;     
Alle Menschen werden Bruder,   
Wo dein sanfter Flugel weilt  

Wem der gross e Wurf gelungen,
Eines Freundes Freund zu sein,
Wer ein holdes Weib errungen,  
Mische seinen Jubel ein!
Ja, wer auch nur eine Seele      
Sein nennt auf dem Erdenrund!    
Und wer's nie gekonnt, der stehle
Weinend sich aus diesem Bund    

Freude trinken alle Wesen
An den Bursten der Natur;      
Alle Guten, alle Bosen         
Folgen ihrer Rosenspur      
Kusse gab sie uns und Reben,   
Einen Freund, gepruft im Tod;  
Wollust ward dem Wurm gegeben,   
Und der Cherub steht vor Gott!

Froh, wie seine Sonnen fliegen   
Durch des Himmels pracht'gen Plan,
Laufet, Bruder, eure Bahn,
Freudig, wie ein Held zum Siegen 

Seid umschlungen, Millionen   
Diesen Kuss  der ganzen Welt!  
Bruder! Uber'm Sternenzelt   
Muss  ein lieber Vater wohnen 
Ihr sturzt nieder, Millionen?
Ahnest du den Schopfer, Welt?
Such' ihn uber'm Sternenzelt!
Uber Sternen muss  er wohnen

.......................μέχρι νεοτέρας η "Ωδή στη Χαρά"
απο την 9η συμφωνία του Μπετόβεν,
επειδή έτσι το ζήτησε (χωρίς να το πολυκαταλάβει)
στο προηγούμενο πόστ ο Hfaistionas

BLOGG NEWS

NEW KID ON THE BLOGG

Ο φιλαράκος Mr. Wintour αποφάσισε αφού τελείωσε τις Πανελλήνιες και πρίν αυτές του ανοίξουν τον δρόμο της διεθνούς καταξίωσης στο χώρο της δικηγορίας, να ανοίξει ο ίδιος ένα μπλόγκι γιατί έχει χρόνο προφανώς για σκότωμα. Μεγάλε όταν με το καλό έρθει ή ώρα σου να παντρευτείς μοντέλο, φρόντισε να ξέρει πως παίρνουν τηλέφωνο στην αστυνομία από κινητό τηλέφωνο χαχαχαχα.
Περάστε μια βόλτα να του πείτε τα καλορίζικα, και μην σας φοβίζει που στα ενδιαφέροντά του έχει βάλει την όπερα, δεν είναι βαρετός τύπος όπως εγώ.



NEW GAME ON THE BLOGG
O συνήθης ύποπτος Toymaker ξεκίνησε ένα νέο interactive παιχνίδι, το
"Η μάχη των bloggers". Τώρα από που το εμπνεύστηκε αυτό δεν καταλαβαίνω, λές και τσακώνονται οι μπλόγκερς μεταξύ τους...
Anyway, στον πρώτο αγώνα βρέθηκα αντιμέτωπος με τον γιατρούλη MAD σε έναν άνισο αγώνα αφού συναλλαγές κάτω από το κρεβάτι...έ, ούπς το τραπέζι ήθελα να πώ, μου στέρησαν τη νίκη.
Αν και χαμένος ο MAD αντί να με σκοτώσει ως όφειλε αποφάσισε να με κρατήσει ζωντανό ως πουτανάκι του εξευτελίζοντάς με ακόμα περισσότερο, του στύλ κοπελιά ούτε ένα θάνατο της προκοπής δεν μπορείς να έχεις.
Της όλης διαδικασίας εγγυάται η Σκύλα της πίστας...έ της Λύσσας, η cara Soula και όποιος έχει αντίρρηση ας τα βάλει μαζί της χαχαχαχαχα.
Αναμένουμε την επόμενη μάχη μεταξύ tovene592 και Hfaistiwna. Όποιος νικήσει από τους 2 θα αγωνιστεί με τον MAD και πάει λέγοντας. Ο τελικός νικητής θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον ίδιο τον Toymaker σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου, αξιοπρέπειας και εξευτελισμού. Στο τέλος θα υπάρχει και δώρο έκπληξη για τον τελικό νικητή, που είναι τόσο έκπληξη που ούτε ο Toymaker ξέρει ακόμα τι θα είναι αυτό....

Αυτά τα ολίγα παίδες λίγο πρίν ξεκινήσει το Σου-Κου. Σας εύχομαι να περάσετε όλοι πολύ πολύ καλά. Σας αφήνω με την μεγαλύτερη επιτυχία της Petula Clark μιας και άρεσε σε πολλούς. Το βάζω και για τους υπέροχους στίχους του. Μακάρι να μπορούσαν όλα τα προβλήματα μας να λυθούν με μια βόλτα Downtown.

και όποιος σκεφτεί ότι όταν ακούω το τραγούδι μόνος μου το χορεύω σαν τις κοπελιές με τα κοστούμια στο βίντεο, να του καεί η τοστιέρα μαζί με τα τοστ.

TO BE, OR NOT TO BE...

Ναι καλά το καταλάβατε, είδα "Άμλετ" χθές από το Wooster Group στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί αμέσως και δεν είχα προλάβει να βγάλω αλλά για καλή μου τύχη ελευθερώθηκε ένα εισιτήριο στην παρέα των θεατρόφιλων και βρέθηκα κι εγώ στο γνώριμο πλέον Χώρο Δ στην Πειραιώς 260.

Η παράσταση βασίστηκε στην ουσιαστική αναβίωση μιας θρυλικής σκηνοθεσίας του 1964, του Τζόν Γκίλγουντ με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρτ Μπάρτον. Ο Άμλετ εκείνος είχε κινηματογραφηθεί με μια εντελώς πρωτοποριακή τεχνική και παρουσιάστηκε ως ταινία "εγκαινιάζοντας ένα νέο είδος τέχνης το θεατροσινεμά". Αν όμως το θεατροσινεμά προσπάθησε να αποδώσει κινηματογραφικά μία ζωντανή παράσταση, η Λεκόντ, κάνει το ακριβώς αντίθετο:Αποδίδει σκηνικά ένα φιλμ! Αυτή η αντιστροφή της διαδικασίας αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της παράστασης. Αποδομώντας το, οι ηθοποιοί χρησιμοποιούν το φίλμ ως μια κατακερματισμένη (αφού έχει υποστεί μοντάζ) καταγραφή της αρχικής παράστασης, που τους οδηγεί να υποθέσουν την αρχική μορφή της παράστασης", γράφει η Ευγενία Τζιρτζιλάκη στο 8ο τεύχος της Ε-Φ της free-press εφημερίδας του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Δεν θα σας κουράσω με αναλύσεις και πολλές πληροφορίες. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στην Ε-Φ, τόσο στην φυσική της μορφή όσο και την ηλεκτρονική που θα βρείτε εδώ, (αν και αυτή τη στιγμή είναι ανεβασμένο το τεύχος 7 της προηγούμενης βδομάδας).

Ήταν πάντως μια καθ' όλα άρτια παράσταση, που έκανε χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας, σε τέτοιο βαθμό που σε λίγα χρόνια αν θεατές βρεθούν σε παράσταση χωρίς hightech προσέγγιση θα έχουμε λιποθυμίες. Οι ερμηνευτές ήταν εκπληκτικοί στο συγχρονισμό τους με τους αντίστοιχους ηθοποιούς της προβαλλόμενης παράστασης του 1964 που έπαιζε στο φόντο, αν και κατά τη γνώμη μου, έδειχναν περισσότερο να ερμηνεύουν τους ηθοποιούς της ταινίας, παρά το ίδιο το κείμενο κάτι που χρεώνω στα αρνητικά της χθεσινής παράστασης.
Το όλο στήσιμο έδειχνε πάντως απίστευτο επαγγελματισμό, χωρίς η χρήση των νέων μέσων να αποσπά υπερβολικά τον θεατή από το Σαιξπηρικό κείμενο (εγώ πάντως μπόρεσα να το παρακολουθήσω ασχέτως αν είχε ελάχιστους υπέρτιτλους).
Κατά την γνώμη μου η προπέρσινη "Φαίδρα" που είδαμε από την ίδια ομάδα, ήταν μακράν πιο εμπνευσμένη ως παράσταση σε σχέση με τον χθεσινό Άμλετ, που ουσιαστικά επαναλάμβανε μια σκηνοθετική γραμμή 40 ετών παλιά που πλέον σε αρκετά σημεία έδειχνε υπερβολική και πομπώδης σε σχέση με τα όσα έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε.
Πιστεύω πάντως πως ήταν από τις παραστάσεις που άξιζε να δεί κάποιος, και ευχαριστώ τον Α. που με σκέφτηκε όταν βρέθηκε το εισιτήριο.

Υ.Γ 1: Προς τους ιθαγενείς σκηνοθέτες και ηθοποιούς, kids, don't try this at home...
____________________________________________________________________________
Το πρόγραμμά για τις επόμενες μέρες, (με τα μέχρι χθές αγορασμένα εισιτήρια), περιλαμβάνει:

1-"Λυσσασμένη Γάτα"


2-Άμλετ (ναι ξανά αλλά από γερμανικό θίασο αυτή τη φορά)


3-Όνειρο καλοκαιρινής Νύχτας (Γιατί μια οπερίτσα την τραβάει ο οργανισμός μου)


4-Happy days (γιατί πέρσι με τις φωτιές δεν μπορέσαμε να πάμε)


Βέβαια, μιλώντας-όσο γραφόταν το πόστ αυτό-με το κακό παιδί της όπερας μάλλον με έπεισε να πάω και 2 φορές Ηρώδειο έτσι για το καλό. Έχουμε λοιπόν και λέμε, Ρεσιτάλ με τη Renee Fleming και Riccardo Mutti. Χμ, τι λέτε να το κάνω????

Υ.Γ 2: Το να έχεις πεί στους str8 φίλους σου και επίσημα πως είσαι gay, σου δίνει την ευκαιρία να φλερτάρεις με τον ταξιθέτη, έστω και αν αυτό σημαίνει να του πείς απλά καληνύχτα (για τι με περάσατε είμαι q-ιουρία εγώ) αφού έχεις φροντίσει να είσαι ο τελευταίος που φεύγει, όμως τους δίνει και το δικαίωμα να σου πετάνε μετά μπηχτές όταν σε πάρουν χαμπάρι. Πρέπει να πώ πως αυτή η νέα σχέση με τους str8 φίλους μου, μου αρέσει πολύ.