The war of the Roses (1989)

Σαρκαστικό, μαύρο (αν και θα μπορούσε και περισσότερο), σίγουρα προσωπικά λατρεμένο. Προτεινόμενο για κάθε εορτασμό Αγίου Βαλεντίνου που θέλει να σέβεται τον εαυτό του. 

Πολύ καλημέρα σας και πάλι.

Ο σεβασμός κύριε Υπουργέ (λολ) του Πολιτισμού (ξανά λολ)...

είναι κάτι που κερδίζεται, δεν οφείλεται. 

Και για να μην ξεχνιόμαστε ποιο πραγματικά είναι το ήθος σας ας απολαύσουμε το παρακάτω βίντεο.

Ρουφήξτε λοιπόν το αυγό σας Πανούλη. Άλλωστε όπως ο ίδιος αναρωτιέστε στο  βίντεο στο 2:40 σημείο, "το χιούμορ δεν χρειάζεται στην πολιτική;"

Καλημέρα σε όλους σας, καλή βδομάδα και ΠΑΝΤΑ ΤΕΤΟΙΑ σε όσους τα αξίζουν.

Υ.Γ: Αμαυρώθηκε εκδήλωση της τιμημένης Ελληνικής Προεδρίας της Ε.Ε. Ρε νούμερο πας καλά; Εδώ γίνεται ο χαμός στην Ουκρανία τόσες βδομάδες και δεν κάνατε τίποτα ως προεδρία. Σε χάλασε που σε αποθέωσαν;

Meanwhile somewhere in Florida...

Κοπελιά σε νοιώθω απόλυτα!! (Αφιερωμένο σε εμένα και τις Παρασκευές με τα αξημέρωτα τους).

Bonus, Ellie reloaded!

Meanwhile at the White House...

Ή αλλιώς, της πουτάνας στο Οβάλ γραφείο.

Μόνο στο Netflix (χαχαχα), και στα τόρεντς. 

MusicAeterna-Θεόδωρος Κουρεντζής (2013)

Για άλλη μια φορά εκπληκτικό το μουσικό σύνολο και ο μαέστρος του. Υπέροχα και τα έργα Dixit Dominus του Handel και Dido and Aeneas του Purcell.

Πολύ καλημέρα σας :)

A, το ξέχασα, τσέπωσα και βραβείο από τον φίλο Jkok Skroutzako. Να είσαι καλά φίλε :)

Icons στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Το μουσικό θέατρο... στα άκρα. Δύο αναπάντεχα προκλητικά έργα του Sir Peter Maxwell Davies: Vesalii Icones και Miss Donnithorne’s Maggot,  σε χορογραφία- σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου, με το Ergon Ensemble σε διεύθυνση του Kasper de Roo.

Peter Maxwell Davies:
- Miss Donnithorne’s Maggot, έργο 60 - Μουσικό θέατρο για σοπράνο ή μέτζο σοπράνο και ενόργανο σύνολο
- Vesalii icones, έργο 42 - Μουσικό θέατρο για χορευτή, σόλο βιολοντσέλο και ενόργανο σύνολο

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Αλέξανδρος Μούζας

Χορογραφία - σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρήγος
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης 
Επιμέλεια κοστουμιών: Γιώργος Σεγραδάκης 
Βοηθός σκηνοθέτη: Άγγελος Μ. Παναγόπουλος
Καμεραμάν (Vesalii icones): Τάκης Λυκοτρίφτης

Σολίστ (Miss Donnithorne): Άρτεμις Μπόγρη σοπράνο
Χορευτής (Vesalii icones): Τάσος Καραχάλιος

Ergon Ensemble
Μουσική διεύθυνση: Kasper de Roo

Ιδιαίτερα τα μουσικά έργα. Από αυτά που δύσκολα αγαπάς με την πρώτη ακρόαση (ή και την δεύτερη), όμως σου αφήνουν μια αίσθηση πως θα ήθελες να τα εξερευνήσεις περισσότερο. Ίσως και λόγω και τις εξαιρετικής οπτικοποιησης τους από τον Κ.Ρηγό, που ευτυχώς (για μας χτες) άφησε κατά μέρους τις "σκηνογραφίες" μπουζουκόβιων σκυλιών της Ελληνικής πίστας. Υπέροχοι οι μουσικοί αλλά και οι δύο ερμηνευτές η σοπράνο Άρτεμις Μπόγρη και ο χορευτής Τάσος Καραχάλιος τον οποίο φυσικά και απολαύσαμε ολοτσίτσιδο, αλίμονο άλλωστε, παράσταση του Ρηγού και ντυμένος δεν γίνεται. 

Υ.Γ: Είδα Gravity προχτές...

Σιγά την ταινία ρε παιδιά...

Dallas byers club (2013)

Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη συνηθίζουμε να λέμε. Παρομοίως και δύο πολύ καλές ερμηνείες δεν φτάνουν για να κάνουν την ταινία αριστούργημα. 

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, φορτωμένο με υποψηφιότητες για όσκαρ, είναι σίγουρο πως θα σαρώσει σε εισιτήρια. Πόσοι όμως θα συγκινηθούν, πόσοι θα νοιώσουν πως ενημερώθηκαν, πόσοι θα το ξαναδούν και εν συντομία πόσοι θα το κατατάξουν στις μεγάλες στιγμές του κινηματογράφου; Νομίζω λίγοι. Τουλάχιστον εγώ δεν "ψήθηκα" την πρώτη φορά που το είδα (με δεύτερη μπορεί να αλλάξω γνώμη). Αν θα έπρεπε να συνοψίσω αυτά που θα ήθελα να πω, θα δανειζόμουν τα γραφόμενα ενός άλλου "κριτικού" τα οποία και θα προσυπογράψω. "Personally, I’d have preferred it to just be more distinctive. Bolder. Scarier. Uglier. Queerer.". Προσθέτοντας μόνο πως κάπου στο μέσον της η ταινία έκανε κοιλιά και βαρέθηκα γεγονός που δεν περίμενα να συμβεί. Ή όπως αλλιώς το έγραψε κάποιος άλλος, "The problem is that while Ron may not run out of steam, the film about him does.". Για τα υπόλοιπα θα σας παρέπεμπα εδώ, άλλη μια κριτική μη αποθεωτική που εγώ βρίσκω να με καλύπτει. 

Τώρα θα μου πείτε να μην το δω; Τουναντίον. Αφενός δεν είμαι ειδικός οπότε μπορεί απλά να γράφω μαλακίες τόσην ώρα. Αφετέρου παρά τα αδιαμφισβήτητα (νομίζω) προβλήματά της, κάποιους μπορεί να τους παροτρύνει να ενημερωθούν από άλλες πηγές για εκείνη την αρχική εποχή που ο ιός του AIDS γινόταν γνωστός στο ευρύ κοινό και για τον τρόπο που τον αντιμετώπισαν πολιτεία και ασθενείς. Ψάχνοντας το λίγο, έπεσα πάνω στο ντοκιμαντέρ How to survive a plague. 

Δεν το έχω δει ακόμα για να μπορώ να πω αν είναι ή όχι καλό, όμως είναι ένα πρώτο βήμα ενημέρωσης στο οποίο με "έστειλε" το Dallas Buyers Club. 

Καλή θέαση πάντως σε όλους όσοι το δείτε :)

Erbarme dich, Mein Gott

Erbarme dich,

Mein Gott, um meiner Zähren willen!

Schaue hier,

Herz und Auge weint vor dir

Bitterlich. 

English:

Have mercy Lord,

My God, because of this my weeping!

Look thou here,

Heart and eyes now weep for thee

Bitterly.

Μια υπέροχη Κυριακή εύχομαι σε όλους σας :)