Gouttes d'eau sur pierres brûlantes (2000)

ή αλλιώς, Water drops on burning rocks. 

Άλλη μια ταινία του Francois Ozon βασισμένη σε θεατρικό του Rainer Werner Fassbider. 

Σιχαμερός και γλοιώδης (κατά την άποψή μου) μεσήλικας, πιάνει στα δίχτυα του νεαρό καυλάκι που εκεί που ετοιμάζεται να παντρευτεί παρατάει την γκόμενά του και γίνεται πουτανάκι του γέρου. Η σχέση γρήγορα φθείρεται για να γίνουν όλα πουτάνα όταν επανεμφανίζεται η πρώην γκόμενα του μικρού και μια πρώην γκόμενα του γέρου που πρίν ήταν άντρας αλλά για τον κρατήσει (όταν και η δική τους σχέση είχε προβλήματα) έκανε αλλαγή φίλου.

Δυστυχώς παρά την πολλά υποσχόμενη αρχή, η ταινία χωρίς λόγο μετατρέπεται από δράμα σε κωμωδία χωρίς να μπορεί να γελάσει κανείς. Ένας Αλμοδόβαρ της χρειαζόταν (για άλλη μια φορά σε ταινία του Οζόν) για να γίνει ένα αριστούργημα. Ίσως πάλι κάτι ήξερε ο Fassbider που το κείμενο αυτό δεν το είχε ανεβάσει ποτέ στο θέατρο ή τον κινηματογράφο. Όπως και να έχει, αν έχετε μπεί στο τριπάκι να δείτε όλες τις ταινίες του Οζόν (όπως εγώ) δείτε την. Αλλιώς προσπεράστε την. 

Καλή σας ημέρα :)

Υ.Γ: Μπορείτε επίσης να την δείτε για τον καυλάκι :))

Trainspotting (1996)

Από τις εμβληματικότερες ταινίες της γενιάς μου - η άλλη ήταν το "Μίσος" και το "Βασικό ένστικτο", ναι ξέρω τι γενιά κι αυτή.

Όπως και να έχει μετά από άπειρα χρόνια είπα να την ξαναδώ. Το στόρι έχει ως εξής: Σε ένα κόσμο γεμάτο εξαρτήσεις (βιολογικές και κοινωνικές) μια παρέα εφήβων κάπου στην Σκοτία, προσπαθούν να ξεφύγουν από τα αδιέξοδά τους μέσα από κοκτέιλ ναρκωτικών, μπύρες και καυγάδες στις πάμπ της γειτονιάς τους. Στον ελεύθερο χρόνο τους, επιδίδονται σε διάφορες πράξεις παραβατικότητας (με σκοπό την απόκτηση των αναγκαίων χρημάτων για τις μπύρες και τις ντρόγκες τους). 

Οι ζωές των ηρώων είναι μια σειρά από συνεχείς επιλογές - choose το ένα, το άλλο κλπ που λέει και ο βασικός ήρωας στην αρχή. Για το που θα τους οδηγήσουν οι επιλογές αυτές δεν έχετε παρά να την δείτε. 

Καλή κρύα Κυριακή!

Το πυρ το εξώτερον

Μεγάλες στιγμές για την ΑΕΚ της καρδιάς μας (και της 3ης ερασιτεχνικής κατηγορίας), αλλά και για την διεθνή αρχιτεκτονική - στην Ελλάδα.

Το προσωρινό όνομα αυτού (μέχρι να βρεθεί κάποιο ευαγές ίδρυμα από την Ρωσία, το Αραβιστάν ή την Κίνα να χώσει χρήματα στην κατασκευή του), "Αγία Σοφία". Δεν ξέρω με τι να κλάψω περισσότερο. Με το όνομα, το "Βυζαντινό" των εισόδων με τις φωτιές; Αν έχει και στο εσωτερικό εικονίτσες της Παρθένου και αντίγραφα ψηφιδωτών θα έχω ολοκληρωθεί ως άνθρωπας. Αλλά αυτό θα το ξέρουμε σε 2 χρόνια που θα είναι έτοιμο.

Τώρα θα ακούσω τα γνωστά "γατάκι εσείς δεν έχετε καν γήπεδο, τολμάτε να μιλάτε;" από διάφορους Γαύρους. Εμείς μπορεί να καθόμαστε στα τσιμέντα - όσοι πληρώνουν για να δούν το χάλι για ομάδα που έχουμε - αλλά δεν απελπιζόμαστε με Αλαφούζο πρόεδρα (έχουμε ξεπεράσει το στάδιο της απελπισίας προ πολλού). 

Θα γίνει το κάστρο παλάτι;;; Σιγά το Game of Thrones ρε μάστορες.

Καλό σου-κού παλικάριαααααα

12 Angry men (1957)

Ένας φόνος. Δώδεκα ένορκοι κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο. Δώδεκα διαφορετικοί (όπως αποδεικνύεται) άνθρωποι.

Θεωρητικά τα πράγματα είναι εύκολα και η ενοχή του κατηγορουμένου εμφανής, όμως ένας εκ των 12, ένας αρχιτέκτονας, έχει τις αμφιβολίες του - αλίμονο άλλωστε η αμφιβολία είναι το θεμέλιο της επιστήμης/τέχνης μας.

Οι αμφιβολίες του ενός θα οδηγήσουν σε μια σειρά συζητήσεις και διαμάχες που θα φέρουν τους εμπλεκόμενους αντιμέτωπους με τους φόβους τους, τα συναισθήματά τους, και κυρίως τις προκαταλήψεις τους. 

Καθώς ξεδιπλώνονται οι χαρακτήρες τους μέσα από τις συζητήσεις και τις αντιδράσεις τους, το ίδιο το ζήτημα της ενοχής ή αθωότητας του κατηγορουμένου παύει για τον θεατή να είναι το κυρίαρχο. Αυτό αντικαθίσταται (κατά την γνώμη μου πάντα) από την ομορφιά της διαδικασία της ανακάλυψης της αλήθειας, και την συνειδητοποίηση του πόσο εύκολο (και επικίνδυνο) είναι να εγκλωβιζόμαστε στις βεβαιότητες μας.

Αρχετυπική ταινία του είδους της, γυρίστηκε ξανά για τον κινηματογράφο 40 χρόνια αργότερα, και από όσο θυμάμαι το σενάριό της έχει εμπνεύσει (μεταξύ άλλων) ανάλογο επεισόδιο στην θρυλική σειρά Μάτλοκ και προσφάτως στο Family Guy. Αν την πετύχετε κάπου, μην την προσπεράσετε. 

Καλό σας βράδυ :) 

Για μία και μόνο ημέρα...

Και του χρόνου διπλός μουχαχαχα

Les amants criminels (1999)

Άλλη μια ταινία του Francois Ozon. 

Μια άρρωστη ιστορία για έναν νεαρό-φερέφωνο της κοπέλας του. Από πλήξη και καύλες αυτή των ωθεί (ως άλλη Εύα) σε έναν φόνο. Η μοίρα τα φέρνει έτσι ώστε οι δύο σατανικοί εραστές να συλληφθούν από έναν περίεργο αγριάνθρωπο που ζεί στο δάσος (που κρύβουν οι 2 τους το πτώμα του νεκρού). Σκοπός του ανθρώπου αυτού να τους καταστήσει σκλάβους του (σεξουαλικά και μή) και στην συνέχεια να τους φάει. 

Πραγματικά σοκαριστικό το θέμα, μια διεστραμμένη παραλλαγή του παραμυθιού Χανσελ και Γκρέτελ, με σεξουαλικά απωθημένα, ζητήματα σεξουαλικής αφύπνισης και συνειδητοποίησης. 

Ένα ενδιαφέρον κινηματογραφικό εγχείρημα αν και δεν καταφέρνει να γίνει ένα αριστούργημα παραμένοντας κυρίως ένα φιλμικό παράδοξο-λόγω θεματολογίας. Σίγουρα ένα από τα φίλμ που σταδιακά έχτισαν τον "μύθο" του Οzon. Ρίξτε του μια ματιά, δεν θα χάσετε. 

Καλή σας μέρα :)

Priest (1994)

Νεαρός ιερέας έρχεται αντιμέτωπος με τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα και διδάγματα, καθώς αυτά έρχονται σε αντίθεση με την αίσθηση δικαίου του, την ηθική του, αλλά και τις σεξουαλικές επιθυμίες του. 

Κλάμα πολύ στα χρόνια της ύστερης εφηβείας μου για τον ομοφυλόφιλο ιερέα της ταινίας. Σήμερα με ψυχραιμότερο βλέμμα, μια υπέροχη αν και απλή ταινία για το "γράμμα" και την ουσία της θρησκευτικής πίστης και την σχέση της με την κοινωνία. 

Καλή σας ημέρα και καλά να περάσετε ο,τι κι αν δείτε ή κάνετε :)

Μάζεψαν τα σκουπίδια της Χ.Α.

Κοίτα που όταν η δημοκρατία θέλει, μπορεί...

Εύχομαι να υπάρχουν επαρκή στοιχεία ώστε οι Ναζιστές να μπούν στις φυλακές και να σαπίσουν εκεί.